Nieuws/Binnenland
442845
Binnenland

Schuldgevoel bij nabestaanden kindermoorden

ZUTPHEN - Hij kan zich wel voor de kop slaan dat hij de nachtmerrie van zijn dochter waarin ze haar kinderen doodde, niet serieuzer nam. ,,Dromen zijn bedrog”, reageerde hij nuchter. Nu voelt hij zich schuldig. Zouden zijn kleinkinderen nog hebben geleefd als hij het verhaal van zijn dochter Aurélie als een serieuze roep om hulp had opgevat?

Niet alleen het verdriet van meneer V. hing gisteren als een wolk in de zittingszaal van de rechtbank in Zutphen, waar de 36-jarige Auréli V. terechtstond voor de moord op haar dochter Rosa (6) en haar zoontje Lucas (8). Er werden veel tranen vergoten door zowel de familie van moeder Auréli, als van vader Guido. Twee families die menig feestje samen vierden, verenigd in hun verdriet, maar gescheiden door hun woede. 

Moeder Aurélie weet niet meer wat haar bezielde toen ze op 2 oktober 2013 haar kinderen doodstak, en daarna met een mes op de bank vergeefs probeerde om zichzelf van het leven te beroven. ,,Ik was niet van plan om ze te doden. Ik heb het gedaan in een modus van waan. Ik handelde op de automatische piloot, als een robot. Ik was niet mezelf.”

De zorg voor haar meervoudig gehandicapte zoon Lucas groeide haar ondanks de vele helpende handen boven het hoofd. Ze sprak met sommige mensen openlijk over zelfmoord. De signalen werden niet opgepikt. ,,Ik hield me groot”, zegt Auréli V. er zelf over. Misschien werd ze daarom onvoldoende serieus genomen. 

Drift en agressie waren Auréli vreemd, vertelde haar zus aan de rechtbank. Dat maakt het des te onbegrijpelijker dat ze haar kinderen de keel doorsneed. Luca lag in zijn bed. Rosa werd gevonden onder een doekje. Haar moeder bleek pleisters op haar steekwonden te hebben geplakt.

Advocaat Alrik de Haas denkt dat het anti-depressivum paroxetine Auréli’s handelen heeft beïnvloed. Het is niet de eerste strafzaak waarin dat medicijn wordt gezien als mogelijke oorzaak voor gedrag dat onverklaarbaar is. Auréli’s vader verweet de rechtbank tegenwerking bij de pogingen ,,om de donkere kant van paroxetine voor het voetlicht te brengen.”

Haar voormalige schoonfamilie heeft geen boodschap aan dat verhaal. ,,Je denkt mensen te kennen. Dat is dus niet altijd zo”, merkte haar ex-schoonzus bitter op. En de ex-schoonmoeder vertelde hoe ze probeert niet te denken aan de laatste minuten van haar kleinkinderen. ,,Dan raak ik in paniek.” Vader Guido vertelde hoe hij zijn kinderen moest identificeren. ,,Daar lagen ze, met oogjes die in het oneindige staarden.” Hij vertelde hoe hij niet meer in het huis kan wonen waar zijn kinderen werden gedood. Het staat te koop, maar potentiële kopers haken steeds af als ze horen wat er is gebeurd. Het Openbaar Ministerie komt pas op 1 maart met de strafeis.