Nieuws/Binnenland
446584
Binnenland

Kiesrecht

De laag-risico patiënt met papillaire schildklierkanker en tumoren kleiner dan een centimeter heeft meer baat bij extra oplettendheid dan bij een operatie (met alle gevolgen van dien). Dat wordt gesteld na een Japanse studie onder een groep schildklierkankerpatiënten waarbij de schildklier operatief is verwijderd en een controlegroep met dezelfde soort kanker die geen operatie hebben ondergaan. De laatste groep is extra goed gemonitord voor wat betreft groei en ontwikkeling van de tumoren.

Een tweede reden om monitoring te verkiezen boven opereren zijn de kosten. Het opereren van een patiënt is vijf keer duurder dan hem of haar tien jaar lang monitoren.

'Innerlijke rust'

Aan de andere kant, stellen de Japanse onderzoekers, wordt een groep mensen juist extra angstig en onzeker van het steeds monitoren en afwachten hoe de groei van de tumoren verloopt. Zij zouden meer innerlijke rusti ervaren wanneer er wordt overgegaan tot een operatie. 'Actieve monitoring van de tumoren zou daarom een standaardoptie moeten zijn voor patiënten met papillaire schildklierkanker'.

Naar alle waarschijnlijkheid behoor ik tot de laatste categorie, want ik zou pleiten voor kiesrecht. Iedere laag-risico patiënt met papillaire schildklierkanker moet wat mij betreft zelf bepalen of men liever over gaat tot het operatief verwijderen van de tumoren of dat men liever afwacht hoe de groei van de tumoren verloopt. Het is zo makkelijk om in te vullen wat voor een ander allemaal beter zou zijn, maar pas wanneer het je zelf overkomt begrijp je werkelijk wat het krijgen van kanker met je doet. Russische roulette

Een paar jaar geleden stond ik zelf voor de keuze. Diagnose papillaire schildklierkanker, laag-risico en drie tumoren. Allemaal kleiner dan een centimeter. De discussie begon. Wel of niet opereren. Het bleek vooral een discussie tussen de medici zelf. De patiënt, het (letterlijk) lijdend voorwerp, had hier geen stem in. De discussie bleek lastig omdat er sprake was van drie afzonderlijke tumoren, zonder garantie dat er niet nog meer zaten. Voor mij zelf was de discussie helemaal niet zo lastig. De eerste gedachte die in me op kwam was 'het moet eruit'. Afwachten hoe de ziekte zich zou ontwikkelen voelde als Russisch Roulette. Ik had totaal geen vertrouwen in mijn lijf met kanker.

Ik besloot actief deel te nemen aan de discussie; wel of niet opereren. Het ging immers over mij! Alle tegenargumenten, 'ik zou niet doodgaan aan schildklierkanker', 'ik had de 'goede' kanker' en 'opereren zou meer ellende opleveren', deerden me niet.

Mijn besluit stond vast. De tumoren moesten eruit! Tot op de dag van vandaag heb ik daar, ondanks de enorme ongemakken, geen enkele spijt van. De innerlijke rust  die het opleverde was mij meer waard.

Omdat dit voor een ander niet zo hoeft te zijn, pleit ik voor kiesrecht. Neem zelf, in samenspraak met specialisten, een goed afgewogen persoonlijke beslissing. Persoonlijke zorg, afgestemd op de mens achter de patiënt.

 

Ps. Een ander (maar niet minder belangrijk) kiesrecht is deze. Steun de schildklierpatiënt en teken de petitie.