Nieuws

Lezer: "Ik voel me nooit meer eenzaam"

Pelgrimsreizen

Pelgrimsreizen, je hoeft er niet gelovig voor te zijn. Maar vele lopers zijn wel ‘op zoek’. Naar zichzelf, naar het doel van het leven, of heel simpel: naar rust. Even weg van alles, wie wil dat niet bij tijd en wijle?

Nu klinkt het woord pelgrim heel religieus en verheven, maar eigenlijk betekent het gewoon landloper, zo krijg ik na publicatie van mijn oproep van diverse lezers aangereikt. Het woord is afgeleid van het Latijnse peregrinus: iemand die over de akkers loopt. Er zijn tegenwoordig ook heel wat pelgrimsreizen per bus of vliegtuig, bij voorbeeld naar Lourdes. Daar valt niets op af te dingen, maar bijna iedereen betuigt dat een echte pelgrim te voet gaat.

De bekendste bestemmingen zijn Rome en Santiago de Compostela in Spanje. Nu zijn er slechts weinigen die zo’n lange tocht in één keer lopen, zo weet Jerome van Passel. Jerome heeft een wel heel bijzonder beroep voor een Nederlander: hij is burgemeester van een klein dorpje in Spanje, Santo Ángel (Murcia). Hij heeft niet alleen bedevaarten gelopen maar gaat er volgend jaar, als burgervader, ook één mede organiseren!

„Ik ken niemand die dit uit geloofsovertuiging heeft gedaan of doet. Al mijn Spaanse familie, kennissen en vrienden doen dit vanwege het feit dat het een bijzondere ervaring is, uit gezondheidsoverwegingen, en voor de prachtige natuur en de internationale sociale contacten. Het is gewoon een aangename beleving”, aldus burgemeester Passel.

Met de bevolking

Volgend jaar is het jubileumjaar van Caravaca de la Cruz, een stad in de regio Murcia. „Iedere zeven jaar is deze plaats bedevaartsoord gedurende een jaar. In het afgelopen jubileumjaar liep ik er met met familie en vrienden naartoe, volgend jaar wil ik hetzelfde doen maar dan met een deel van de lokale bevolking. Het is een sociaal gebeuren, samen eten, frisse neus, nieuwe mensen leren kennen. In het kasteel van Caravaca krijgen alle pelgrims een officieel certificaat en een heilige mis. Tijdens die mis vind je veel mensen bij de bier- en hapjesstand verderop. Het blijven Spanjaarden.”

Ook Nederland kent trouwens een Pelgrimspad: Lange Afstand Wandelpad (LAW) nummer 7, van Amsterdam via Den Bosch en Maastricht naar het Belgische Visé. Zo’n 466 kilometer, en ik krijg te horen dat een goede wandelaar daar 90 uur over doet (en daarbij 28728 calorieën kwijtraakt, zo lees ik op een site over wandelen…).

Jacqueline Memerda was jaren geleden van plan samen met haar man naar Santiago de Compostela te gaan lopen. Haar man werd echter ziek en overleed. „Ik wilde het nog steeds graag gaan doen, maar als vrouw alleen? Ik ben lid geworden van het pelgrimsgenootschap van Sint Jakob en na gesprekken met enkele leden besloot ik het toch te gaan doen.”

Niet meer eenzaam

Jacqueline heeft nu in drie etappes van Friesland naar Visé gelopen en gaat deze zomer verder. „Het heeft mij veel gebracht. De contacten met ‘soortgenoten’, die ook van wandelen, cultuur en historie houden. Indringende gesprekken, tips voor mooie boeken en prachtige historische tuinen, kerken en kastelen. Persoonlijk heeft het veel voor mij betekend: ik heb er minder moeite mee om alleen te zijn en voel me nooit meer eenzaam. Na het overlijden van mijn man voel ik me toch ‘goed in mijn vel’.”

Deze pelgrim wijst mij nog even terecht; ik liet me vorige week wat laatdunkend uit over mensen die voor een pelgrimage inclusief bagagevervoer en hotel kiezen. Helemaal niet aardig van mij want er zijn natuurlijk ook ouderen, soms met lichamelijke problemen, die noodgedwongen voor deze mogelijkheid kiezen en zo toch een prachtige tocht kunnen maken.

Is rust vaak het sleutelwoord (alhoewel, bij 466 kilometer en een min van 28728 calorieën kun je daar eigenlijk niet van spreken…) er zijn ook nogal wilde pelgrimages in Europa te vinden. H. Schipper - geen familie - liep samen met zijn vrouw twee keer mee in de bedevaart naar het Spaanse El Rocio.

Geen chaos

„Elk jaar gaan meer dan honderd zogenoemde hermandades, vrouwen in flamencojurken en mannen in speciale kleding, naar El Rocio. Duizenden mensen trekken met hen mee. Het voelt als een ongeorganiseerde chaos maar dat is het niet. Onderweg wordt gekookt, gedanst én gedronken. Men gaat met auto’s, wandelen, maar er zijn ook traditionele koetsen die worden getrokken door tractors of paarden. Allemaal door het mulle zand en dwars door een rivier. Op tweede pinksterdag wordt de maagd Rocio ’s morgens vroeg of in de nacht (het is altijd spannend hoe laat) naar buiten gedragen uit het kerkje.”

Op de site van het gebeuren zie ik hoe pelgrims zich over elkaar heen storten om vervolgens maar het beeld van de maagd aan te kunnen raken want dat brengt geluk. Weinig zielenrust, wel heel veel plezier! Of heeft het één met het ander te maken?

Lees de bijbehorende oproep: op bedevaart