Nieuws/Binnenland

Stel je voor...

Ken je het gevoel dat je helemaal brak je bed uit komt met een complete krantenwijk in je hoofd en een sputterende maag? En als je een blik in de spiegel werpt, er een opgeblazen hoofd met rood omrande ogen terugstaart? Ik hoop voor je dat het dan gewoon om een naderend griepje of een kater gaat..

In mijn geval niets van dit alles. De vele kuren breken me flink op. Mijn lijf kan het bijna niet meer aan, maar toch probeer ik in ‘the running' te blijven. Het verzet immers mijn zinnen en daarnaast gaat het leven ook gewoon door.

Crisis

Onze andere woning is bijvoorbeeld zoiets wat gewoon door gaat. De crisis op de woningmarkt heeft ons goed te pakken. Al jaren proberen wij dit huis te verkopen. Zo lang dat niet lukt zitten we met dubbele woonlasten, dubbel onderhoud, dubbele belastingen, noem het maar op. Kortom, een zeer waardeloze en stressvolle situatie.

Nu komt er deze week eindelijk weer eens een potentiële koper kijken. Wel of geen chemo, ik moet dus naar dat huis! Ik wil dat alles perfect is, dat we geen enkele kans op verkoop verspillen. Dus met de tanden op elkaar en een emmer en sop probeer ik alles spic en span te krijgen. Stel je voor!

Ondertussen maakt Ferry zich druk in de tuin. Het valt me fysiek erg zwaar, ik trek het slecht. Ik ben moe, draaierig en constant buiten adem. Ik probeer niet na te denken en op de automatische piloot verder te gaan. Stel je voor dat deze kijker echt geïnteresseerd is! Stel je voor dat wij straks deze financiële last niet meer hebben. Stel je toch voor! Wel of geen chemo, dit móet gewoon gebeuren.

Voordat de koper komt, moet ik eerst weer een dag naar het ziekenhuis. Kuur nummer veertien. Onderweg check ik mijn telefoon en zie allemaal lieve berichtjes. Er wordt zoveel meegeleefd, zo fijn. Woede

Maar ineens zie ik ook boze berichtjes. Berichtjes vol met verwijten, berichtjes gericht op strijd. Tranen prikken achter mijn ogen. Het doet steeds weer zoveel pijn, al sinds 2005 niet meer samen en helaas nog steeds zoveel woede. Zelfs nu ik zo ziek ben krijg ik geen rust.

En omdat er vier kinderen tussen zitten moet ik verstandig blijven, het mag niet escaleren. Ik bijt op mijn lip en verwijder de berichtjes.

In het ziekenhuis aangekomen constateren ze een alarmerende bloeddruk. Het prikken van het infuus lukt niet. Au! Ik voel me beroerd. De verpleging komt bezorgd kijken en er wordt overwogen de kuur aan te passen. Maar dat wil ik niet, ik wil graag het volle shot. Ik laat mijn kansen op overleving niet afpakken. Kom maar op!

Gelukkig krijg ik eerst het ‘lekkere’ anti-allergiemiddel ingespoten, ik word hier erg suf van. Ik zet mijn stoel in de ligstand, doe mijn ogen dicht en glij weg in een ontspannen rust. Ik laat alles maar even gewoon zoals het is.

Ps. De kijkers voor onze woning.....zijn niet op komen dagen.