Nieuws/Binnenland

De avondkoffie

Hersenbloedingen, multiple sclerose, spinale spierdystrofie, hartfalen, kanker en reuma. Het is een bonte verzameling aan ziekten waardoor de bewoners op de afdeling in het verzorgingstehuis waar ik nu al ruim een jaar woon zijn getroffen. Bijna allemaal medebewoners met Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH).

Een weinig vrolijke stemmende verzameling zou je denken als je de reeks met aandoeningen leest. Inmiddels weet ik – heb het van de verzorging gehoord - dat er geen enkele afdeling is in het tehuis waar zo gelachen wordt als achter de elektrische klapdeur van woning 32 waar de bewoners zich iedere avond na de maaltijd gezamenlijk aan de koffie zetten.

Rolstoelballet

Een ruime variëteit aan rolstoelen; handbediend en in elektrische vorm. Alleen al het in het gelid zetten van de stoelen rond de tafel is iedere avond weer een hilarisch ritueel waarbij afdelingsgenoten hun uiterste best moeten doen om elkaar niet te raken.

Ik ben er de enige die nog loopt. Steeds moeilijker. Dat wel. Met een rolstoelballet om je heen moet je op je voeten letten. Op spitzen lopen heb ik nooit gekund. Bradyfrenie

Het heeft maanden geduurd voordat ik weer de mentale energie had die me genoeg inspiratie opleverde om een stukkie te produceren. Wanneer een mens twaalf uur per etmaal slaapt, blijft er maar weinig tijd over om na te denken. Komt nog bij dat er dan nog voldoende energie moet zijn om de beelden in je brein om te zetten in een tekst die ik in ieder geval zelf leesbaar vind.

Bradyfrenie (traagheid van geest) is iets wat bij MS-patiënten vaker voorkomt. Ik had het al door toen ik, nu alweer bijna een jaar geleden, een neuro-psychologisch onderzoek onderging en uit de tests bleek dat mijn interne processor langzamer was gaan draaien. Die snelheid zal nooit meer worden verhoogd. Er zijn geen implanteerbare chips die de hersenkwabben sneller laten werken. Dat is jammer. Komt vast nog wel eens. 'Niets te klagen'

Maar als ik om me heen kijk in dit reservaat en naar de bewoners van mijn afdeling hebben we met zijn allen op afdeling 32 niets te klagen. We hebben ’s avonds bij de koffie veel plezier en gaan dan vroeg te bedde.

Om half acht is de huiskamer leeg. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Toch?

Meer op eenkleinbestaan.blogspot.nl