Nieuws/Binnenland

Column Kimberley

'Ik voel me net een walrus op het droge'

Redacteur Kimberley van Heiningen doet mee aan onze Lekker in je vel-challenge en schrijft iedere week over haar zoektocht naar een gezondere levensstijl. Op het programma staat haar eerste yogales.

Het is negen uur ’s ochtends wanneer ik de yogastudio binnenstap en enthousiast wordt begroet door collega Christel en yogalerares Rhea. Rustgevende muziek klinkt uit de speakers, wierook kriebelt in mijn neus… Je zou er bij voorbaat al zen van worden. Blootvoets neem ik plaats op de yogamat. Rhea belooft me op sleeptouw te nemen en ik besluit haar maar te vertrouwen. Bovendien gaat het om een soft easy flow yoga-lesje; hoe intensief kan dat nou zijn?

Chakra

Nog geen tien minuten later is mijn enthousiasme omgeslagen in lichte wanhoop. Ik heb mezelf in een onnatuurlijke houding gerold en ben op zoek naar mijn chakra − wat dat ook moge zijn. Mijn lichaam kraakt. In mijn ooghoek zie ik dat Christel zich moeiteloos dubbelvouwt. Geen wonder, ze doet al jaren aan yoga. En, naar eigen zeggen, ook nog met plezier. Daar kan ik als a-sportief persoon, na amper twee weken challenge, nog niet inkomen. Stilletjes vervloek ik mezelf. Had ik niet beter moeten weten? Dat soft easy flow wel heel makkelijk klinkt, maar voor een stijve hark toch echt een brug of zes te ver is? Maar goed, ik ben er nu en besluit er het beste van te maken.

Twister

Mijn lichaam kraakt, maar mijn hersenen kraken harder. Rhea zegt dingen als “linkervoet hier, rechterhand daar” en iets met “hou je tenen vrolijk”. Het vliegensvlug ontcijferen van links en rechts vergt op deze vroege ochtend al veel te veel van mij. In de tijd dat ik nog rijles had, schreef ik steevast een ‘L’ op mijn linkerhand om geen filevorming en andere narigheden te veroorzaken. Links en rechts uit elkaar houden, is nog steeds lastig. Yoga is net Twister voor gevorderden en laat ik dat spel nou nog nooit hebben gewonnen...

Lotushouding en neerwaardse Hond

Ik loer naar mijn lenige mede-yogi’s die zich moeiteloos in allerlei houdingen manoeuvreren. Ik probeer ze zo goed mogelijk na te doen, maar het gaat niet van harte. In de Lotushouding weet ik me nog te wurmen, maar de neerwaartse Hond vraagt toch echt te veel van mijn stijve lichaam. Rhea leest mijn gedachten. “Niets forceren,” zegt ze zangerig, terwijl ze mijn rug nog wat verder naar beneden drukt. Over tegenstrijdige signalen gesproken.

Walrus op het droge

Rhea lijkt te zweven door het lokaal. Ik voel me daarentegen net een walrus op het droge bij de doen van de oefeningen. “Zo voelt iedereen zich de eerste keer,” probeert ze me gerust te stellen. Ik weet dat ze liegt, maar voel me aan het einde van de les bijna voldaan. Bovendien lijkt mijn buik de dagen erna warempel iets platter. De halve week spierpijn neem ik er voor lief bij. Ik vind het een prima deal: als mijn buik platter lijkt, wil ik best doen alsof ik yoga heel easy vind.

Bekijk meer van