Nieuws
452066
Nieuws

Odette blogt

Kanker is alleen voor artsen een zichtbare vijand

“Hij wilde echt niet dood”, luidde de tekst in een artikel over het recente overlijden van David Bowie. Ik kan nog net een ‘duh’ geluid onderdrukken. De woorden ‘strijd’ en ‘gevecht’ vliegen je om de oren. En dat is het.

Nu heb ik daar nog al eens gesprekken over. Want veel mensen die met kanker te maken hebben, of hebben gehad, vinden dat een lastige woordkeuze. Een gevecht is namelijk een tweeledig woord. Een eerlijk gevecht kun je immers winnen of verliezen. Maar is dit wel een gevecht? Of spelen we, zoals ik ooit al eerder schreef, mee in het ‘casino des levens’? Waar strijden we tegen? Een voor ons onbevatbare, alleen voor artsen zichtbare, vijand. Nee, kanker is geen kwestie van winnen of verliezen.

Dagelijks gevecht

En toch is het een strijd. Een dagelijks gevecht. Nee, niet zo zeer tegen kanker, want kanker doet wat kanker wil. Maar wel met kanker. Ja, dat klinkt als slapen met de vijand. En dat is het ook. Hij is er. Ook als hij er niet is. Onbewust, sluipend onder de oppervlakte, klaar om onze gedachten en emoties te beheersen. Ja, want deze rakker doet zowel een fysieke, als mentale aanval.

Ongenode gast

Hij gonst op onverwachte momenten door je hoofd als een ongenode gast. Of de gedachte aan hem wordt geïnviteerd door een vriendelijke vriend, die even vraagt hoe het met je is. Het kost energie om die memoire constant weer weg te bannen. Dat is een strijd. Een gevecht. Zo zijn er vele strijdjes en vechtpartijen gaande. Hetgeen overigens ook geldt voor een ieder die te kampen heeft met bijvoorbeeld M.S. of een andere ernstige ziekte van dien aard.

Toch is kanker een rare snuiter, want sommigen van ons voelen zich gewoon goed. Die controverse maakt het zo mogelijk nog verwarrender. Want daar ‘moeten’ we dan eigenlijk ook weer blij om zijn.Wil je verder lezen over Odette? Ga dan naar VROUW.nl