Nieuws/Binnenland
452574
Binnenland

No pain, no gain

No pain, no gain. Na maanden van stil zitten en uitbuiken, hijs ik me vandaag in mijn joggingbroek om iets te gaan bewegen. Ik ga op voor een intake en conditietest van het revalidatieprogramma 'Herstel en Balans' dat volgende maand gaat starten. Een programma specifiek voor (ex)-kankerpatiënten.

Ik rijd de overbekende route richting ziekenhuis waar het programma wordt gegeven. Goed idee, want ik moet er niet aan denken om tussen fitte mensen met kekke sportpakjes in een muziek dreunende sportschool te belanden. Aan die fase ben ik nog lang niet toe, als ik er überhaupt ooit nog aan toe zal komen. Ik voel me al zo lang kwakkelend dat ik mij niet meer kan voorstellen dat ik ooit nog fit word...

Zwabberbenen

Een fysiotherapeute wacht me op en laat me, na het uitwisselen van informatie, een aantal activiteiten doen. Ik loop op een band, fiets op een hometrainer, doe buik- en rugspieroefeningen en een beetje krachttraining. Alles met een lach, want ik wil graag mijn imago van sportiviteit vasthouden. Ik glim dan ook van oor tot oor als men concludeert dat mijn conditie onder deze omstandigheden niet slecht is en mijn basisconditie nog redelijk intact. Dat ik vervolgens met flinke zwabberbenen richting kleedkamer ga, verzwijg ik maar.Overlevingsmechanisme

Het programma bestaat, naast het sportieve gedeelte, ook uit psychische ondersteuning. Het krijgen van kanker is immers geen peanuts. Dus op naar de psycholoog voor de tweede intake. Ook daar gebruik ik vooral mijn lach, het is een soort van overlevingsmechanisme. J

Ja natuurlijk baal ik enorm van het ziek zijn, maar ik weiger om in zak en as te gaan zitten. En natuurlijk laat de psychologe zich hier niet bedonderden.

"Je hebt het goed op een rijtje, maar ik zie ook dat je wel een duwtje in de rug nodig hebt bij het oppakken van het gewone leven. Je zit nu nog volop in je kuren, maar straks zijn deze klaar. Hoe ga je het dan allemaal doen? Je bent voorlopig nog niet de oude. Misschien blijf je last houden van restschade. Hoe ga je daar dan mee om? Daarnaast valt straks alle aandacht en begeleiding weg. Hoe ga je dan je grenzen bewaken, hoe ga je dan met angst om?"'Eisen'

Uh… ik stamel wat, ik begrijp de boodschap. Inderdaad, kanker is geen peanuts en de gevolgen vallen niet altijd weg te lachen. Want wanneer ben ik nu hersteld?

  • - voor het UWV en ARBO ben je binnen het jaar volledig hersteld,
  • - voor verzekeraars eigenlijk nooit meer,
  • - voor de buitenwereld als je weer haar hebt,
  • - voor jezelf zodra je weer een beetje met beide voeten op aarde terug bent en de draad weer min of meer kunt oppakken,
  • - voor je oncoloog pas pakweg na een jaar of tien,
  • - voor filmsterren en BN'ers geldt een aparte clausule, die zijn beter zodra ze dat zelf in de media roepen....