453757
Nieuws

Scheidingsmediator Yolande de Best

Kinderen verdelen na de scheiding?

"Lieverds, we moeten jullie iets vertellen: papa en mama gaan scheiden." "Dan wil ik bij papa wonen!", is de eerste reactie van je 9-jarige zoon. Je schrikt. Díe reactie had je niet verwacht. Wat nu?! Kan dat zomaar? Scheidingsmediator Yolande de Best adviseert een lezeres over deze situatie.

Hij bij papa, zij bij mama

Ilse: Een collega vertelde me gisteren een verhaal dat me zo raakt. Het houdt me (en haar natuurlijk!) enorm bezig. Het zit zo: ze ligt in scheiding. Voor de kinderen is dat natuurlijk vreselijk. En nu willen ze ook nog allebei bij een andere ouder wonen: het ene kind bij papa, het andere bij mama. Dat kan toch helemaal niet?

Dezelfde omgangsregeling voor alle kinderen?

Scheidingsmediator Yolande de Best: In principe is het mogelijk dat het ene kind na een scheiding bij de ene ouder woont en een broertje of zusje bij de ander. Maar bijna altijd wordt gekozen voor de beste  omgangsregeling, die geldt voor álle kinderen van het gezin. Bij het bepalen daarvan wordt wel gekeken of een bepaalde vorm van omgang bij de leeftijd en ontwikkeling van een kind past, maar doorgaans wordt er voor alle kinderen één lijn getrokken. Als schaapjes in een kudde. Ze zijn dan dus altijd met elkaar, tegelijkertijd bij papa of bij mama.

Dat heeft  voordelen voor alle partijen. Voor de ouders zelf bijvoorbeeld. Als alleenstaande ouder kun je zaken misschien wat makkelijker regelen: bijvoorbeeld (langer) werken of een eigen sociaal leven opbouwen als de kinderen bij je ex zijn. Een beetje bijtanken van het zware een-ouderschap.

Lotgenoot in de buurt

Belangrijkste argument voor een en dezelfde omgangsregeling voor alle kinderen is echter dat het een voordeel is voor de kids zelf. Door een scheiding wordt er in een kinderleven al van alles op zijn kop gezet. Ineens moet het kind een belangrijk deel van de tijd leven zonder vader of moeder leven, er moet minstens één keertje verhuisd worden, vaak is er minder geld te besteden dan ze gewend waren, ga zo maar door.

Als dan daarnaast ook de positie van een kind binnen het gezin verandert, komt er nog een groot ding bij. Het feit dat je binnen het gezin een bepaalde positie bekleedt, werkt door: je bent de jongste, de middelste, de oudste. Dat is veilig en vertrouwd: belangrijk in deze onstuimige levensfase. Kinderen van gescheiden ouders kunnen elkaar ook steunen: er is altijd een lotgenoot in de buurt, een broer of zus die in precies dezelfde situatie verkeert en dezelfde problemen meemaakt als jij…

---Een vraag voor Yolande? Stel 'm hier!--

Belasten co-ouderschap

In een enkel geval wordt er ondanks deze argumenten toch voor verschillende omgangsregelingen gekozen.  Dan is co-ouderschap bijvoorbeeld voor het ene kind te belastend, maar past het wel bij zijn broer of zus. Of geeft een kind zelf aan dat het bij de andere ouder wil wonen. Gewoon omdat hij of zij een betere klik heeft met een van de ouders. Zoals het kind uit de brief.

Een dergelijk verzoek kan in principe best worden gehonoreerd, maar de onderliggende motieven moeten door de ouders altijd goed worden onderzocht: juist vanwege de grote impact die het uit elkaar wonen kan hebben. Soms heeft het verzoek om bij de een of de ander te gaan wonen een ‘dubbele bodem’. Kinderen zijn weleens zo loyaal naar hun ouders dat ze zichzelf omwille van hen wegcijferen.

'Allebei een ouder'

In mijn eigen praktijk had ik ooit een meisje dat ook aangaf bij haar vader te willen wonen, terwijl haar zusje dan bij moeder zou blijven. ‘Dan hebben ze er allebei eentje…’, verzuchtte ze op een gegeven moment. Later bleek dat niet zozeer haar eigen wens te zijn, maar helemaal te berusten op het feit dat ze papa of mama in hun eentje maar zielig vond. In andere gevallen zijn kinderen – vaak pubers – zo boos op vader of moeder, dat ze de ander uit hun leven willen bannen. Uit pure loyaliteit ‘kiezen’ ze voor de ouder die in hun ogen door de ander onheus is behandeld. Dan is het belangrijk te proberen met die boosheid aan de slag te gaan en de relatie met de andere ouder te herstellen.

Kinderen die ouder dan twaalf jaar oud zijn, mogen in ieder geval ook officieel hun mening over de omgangsregeling geven. Verstandige, liefhebbende ouders hebben daar altijd oor voor en zoeken naar de beste manier. En hoe dan ook: al is het hoofdverblijf bij de ene ouder, als het maar even kan komt er ook altijd een omgangsregeling met de ander. In ieder ouderschapsplan staat niet voor niets dat ouders de omgang met de andere ouder altijd zoveel mogelijk zullen bevorderen! 

Hebben jullie in deze situatie gezeten? Of ken je iemand die dit doormaakt? Hoe pakte jij/ pakken zij dat aan? Laat het hieronder weten.

Lees ook

Yolande de Best

heeft na een lange carrière als hoofdredacteur bij opvoedbladen een carrière switch gemaakt: ze is sinds 2007 scheidingsmediator. Als pedagoog en KIES-coach staat het welzijn van de kinderen na de scheiding bij haar bovenaan.

Ook is ze nog regelmatig actief in de media: ze was de scheidingscoach van het RTL programma Echt Scheiden en schrijft regelmatig over dit onderwerp. Van haar hand verscheen 'De eerste 100 weken na je scheiding', een boek met 21 interviews met vrouwen over de periode rond hun scheiding. Onlangs verscheen haar nieuwe boek 'Hun scheiding, mijn leven', waarin ze volwassen vroeg over de impact van de scheiding van hun ouders op hun eigen leven.

Meer informatie vind je op haar site BestMediation.nl.

Stel je vraag aan Yolande

Heb je een vraag over scheiden of scheidingsmediation voor Yolande? Stel die dan op vrouwoproep@telegraaf.nl o.v.v. Vraag voor Yolande