Nieuws

Mokum Mama | Maria

Waarom mijn huis níet netjes is

GEEN - De deurbel schalt door ons huis. ‘Wie is dat?’ Peuterdochter springt op en rent naar de deur. ‘Shhhttt!', maan ik haar. Door het raampje dat uitzicht op de deur geeft, gluur ik naar buiten. Schoonzus tikt ongeduldig met haar vingers tegen de deur. ‘Kom’, fluister ik naar Peuterdochter en ik probeer haar van de deur weg te lokken. ‘We doen wie het langst zijn mond kan houden. Wie het eerst geluid maakt, heeft verloren.’ Een kapitale fout...

‘Piieeeeep!’, schreeuwt Peuterdochter. De deurbel klinkt nog een keer. Ze heeft ons gehoord. Ik kruip achter de bank vandaan en doe de deur open. ‘Hi!’ groet Schoonzus en geeft me drie luchtzoenen. Ze zet een voet in de gang en ik zie haar kritisch rond kijken. ‘Sorry voor de rotzooi’, fluister ik met een rood hoofd. Ze kijkt naar de vuile was naast de wasmand.  Die lijkt net omgevallen te zijn, maar ligt in werkelijkheid al twee dagen op z’n kant. ‘Nee joh. Valt wel mee toch.’ antwoordt ze goedmoedig. 

Maar dan loopt ze verder naar de woonkamer waar ze de chaos in volle omvang kan aanschouwen. Haar ogen worden groot en ze moet op haar lip bijten om zich in te houden. Ze kijkt de woonkamer in als een rechercheur van een gruwelijke moordzaak die moet achterhalen hoe dit zover heeft kunnen komen. Ze stapt over de slingerende duplo blokken, waadt door een plas appelsap en laveert tussen de speelgoed auto’s naar de bank.

‘Die kinderen ook, he', verontschuldig ik me schaapachtig. ‘Ze zijn soms net twee hooligans in Rome.’ Schoonzus wil op de bank gaan zitten en weerstaat met moeite de drang om haar zakdoek uit haar tas te halen en de vier weken oude koffievlek uit de bank te poetsen. Met een huivering gaat ze zitten.  Ze zegt niets, maar ik weet precies wat ze denkt.

Vorige week waren we namelijk bij haar en ook zij verontschuldigde zich voor de rotzooi. Maar bij haar was de zin een hengel waarmee ze naar complimentjes viste. ‘Nee joh. Hoe kom je daar nu bij? Het is hier zo schoon, dat zelfs Rob Geus er vrolijk van wordt. Mr Proper zal trots op je zijn.’

Met valse bescheidenheid wuifde ze de complimenten weg. Het was buitenaards schoon en ik vroeg me  af of ze ook daadwerkelijk in dit huis woonden. Want waar was het stof onder de bank? De  verdwaalde kralen tussen de plinten? Of de vingerverf afdrukken op de muur?  ‘Misschien leven ze in een parallelle wereld onder hun huis. Als een menselijke versie van de freggels. ‘ opperde  Vriend na het bezoek. Opgelucht haalde ik adem. Dat moest het haast wel zijn.

Ondertussen bijt Schoonzus zo hard op haar lip, dat er een druppel rood bloed verschijnt. Ze houdt het duidelijk niet meer. ‘Had je een drukke dag?’ vraagt ze suggestief. 'Nee. Niet echt', antwoord ik haar eerlijk. ‘Wat heb je dan de hele dag gedaan?', vraagt ze.

‘Vanochtend was ik de draak die de prinses gevangen hield in haar kasteel’, wijs ik naar de twee op elkaar staande stoelen. ‘En vanmiddag de conducteur in de trein naar Afrika', voeg ik eraan toe.

Hoofdschuddend kijkt ze me aan. ‘Staat schoonmaken dan niet op je prioriteitenlijstje?’

'Jawel. Maar het staat net onder kastelen bouwen, voorlezen, samen verven en tikkertje spelen.'

Meer over Mokum Mama

Eef en Maria gingen aan boord van het Moederschip om erachter te komen, dat het land voorlopig niet in zicht is.  Racend tussen werk, crèche en bedtijd observeren deze twee jonge moeders hun omgeving. De mamascene in Amsterdam is een biotoop. Een wereld waarin moeders broeden op hoogsensitieve of –begaafde kinderen’, de directeur van een populaire school op meer steekpenningen kan rekenen dan een hoge rechter in Jakarta en het traktatieprotocol ingewikkelder dan een studie sterrenkunde. Om de moed erin te houden tot het land weer in zicht is delen Eef en Maria hun tips, tricks en observaties op momama.nl. Volg ons op facebook.com/mokum.mama voor de laatste updates.

Bekijk meer van