Nieuws/Vrouw

Sandra hield een babydagboek bij voor VROUW

GEEN - Heel wat weken heb je de column van Sandra Schuurhof moeten missen, maar daar was een goede reden voor: baby James Luke. Benieuwd wat er tijdens haar zwangerschapsverlof allemaal is gebeurd? Voor ons hield ze een dagboek bij!

Zaterdag 22 november

Het is een hectiek van jewelste deze zaterdagochtend. Bezorgers van een babyparadijs proberen een commode, ledikantje en kast door het trapgat te duwen, met wisselend succes. Het stuc komt van de muur en mijn antieke trap raakt behoorlijk beschadigd, maar ik ben al lang blij dat de spullen er eindelijk zijn. Wéken later dan de bedoeling. Probleempje met de levering. Een ware marteling voor een aanstaande moeder, want de hormoonhuishouding schreeuwt dat alles áf áf áf moet, liefst ruim voordat de baby zich aandient.

De afgelopen weken durfde ik bijna niet te gaan slapen, bang dat de weeën 's nachts zullen beginnen − dat schijnen ze vaak te doen − en ik nog met een volkomen on-áf kamertje zit. Ik wil niet dat vrienden de boel gaan inrichten terwijl ik lig te bevallen en dat zij dan beslissen waar de brandweerlamp, de tientallen knuffels, plankje zus, fotolijstje zo en honderden shirtjes, rompers en hydrofiele luiers komen te liggen/hangen/staan. Dus verzoek ik mijn zoontje elke avond vriendelijk doch dringend nog even te blijven zitten waar-ie zit, waarop hij ten teken van begrip ofwel verzet urenlang gezellig in mijn buik tekeer gaat.

Zijn kamer lijkt op het nippertje toch nog klaar te komen. Monteurs sleutelen de meubels in elkaar, mijn zwager en stiefvader hangen plankjes op, mijn moeder strijkt en vouwt bergen babykleertjes weg, terwijl een bevriende stickerontwerpster met enorme takken, boomstammen, een oranje hert en turquoise vogels een geweldig schouwspel creëert op de lege muur. Aan het einde van de middag staat alles op zijn plek. Ik ben opgelucht en tevreden. Straks kan ik met een gerust hart naar bed: laat die weeën maar komen!

Zondag 30 november

De laatste weken van mijn zwangerschap heb ik veel last van buikpijn. Volgens de artsen kan het geen kwaad voor de baby en groeit hij lekker door. Maar ik baal er flink van, want de continue pijn maakt me weinig mobiel. Vrienden vinden het wel gezellig dat ik veel thuis zit en komen steeds onaangekondigd langs. Ook nu weer gaat de bel. Op de stoep staat vriendin Felicia. Ze stuurt me naar boven en daar moet ik blijven totdat zij een seintje geeft.Een uur lang hoor ik gestommel, serviesgerinkel en gelach. Dan mag ik beneden komen.

Onderaan de trap staan mijn vriendinnen, zussen, schoonzus en moeder mij op te wachten met trossen ballonnen en cadeaus. Ze hebben het hele huis versierd en op tafel staat een high tea uitgestald met in het midden een enorme blauw geglazuurde taart met een eetbaar baby'tje erop. Wat een verrassing, deze babyshower! Als een koningin word ik op een stoel midden in de kamer gezet en de hele middag verwend met pakjes en lekkernijen. Ik vergeet zowaar even mijn buikpijn. Dank je wel, lieve mensen, jullie maken de laatste pittige loodjes draagbaar!

Woensdag 10 december

Daar is hij dan: mijn 51 centimeter lange mini-mensje. Met alles erop en eraan. Moeiteloos ter wereld gekomen, hij had er duidelijk zin in na negen maanden onder water gevangen te hebben gezeten in zijn kleine tentje. Ik lig tijdens het puffen nog naar een herhaling te kijken van het programma Verslaafd van Peter van der Vorst. Alsof het een doodgewone woensdagmiddag is. Ik vind die afleiding wel lekker, maar de verpleegkundige is minderenthousiast en zet zonder overleg de televisie uit als James' haartjes zichtbaar worden. Even overweeg ik met haar in discussie te gaan − het is toch míjn bevalling! − maar dan vereist een perswee mijn volledige aandacht en vergeet ik Peter en zijn probleemgevallen.

Nog drie keer flink doorduwen, tussendoor lurkend aan een pakje appelsap en glaasje water met rietje die mijn toegewijde hulptroepen voorhouden en… hatsikidee, daar floept een prachtig jongetje naar buiten. Wat heb ik uitgekeken naar onze eerste ontmoeting! Want wie verbleef er nou eigenlijk al die tijd in mijn buik? Het moment dat de arts het dan nog onbekende hoopje mens overhandigt vergeet ik nooit meer. Een paar donkere oogjes kijkt mij aan. Ademloos bestudeer ik zijn mooie snoetje, knuisje in de mond, gave huidje en mooie bos krulletjes. Dit is mijn zoon!

Ik voel direct een enorme band en word overspoeld door liefde, ontroering en dankbaarheid. Het is als een warme golf die over mij heen slaat. Een gevoel dat niet wegebt, maar met het uur sterker wordt. Ik ben ook uit zijn naam. Ik twijfelde tussen Aiden en James, maar nu ik hem in mijn armen hou is het meteen duidelijk: dit is een echte James. Een eigenwijs, nieuwsgierig ventje dat met zijn armpjes omhoog naar buiten kwam en maar heel eventjes huilde. En wat een mooie datum heeft James gekozen om zich voor te stellen aan de wereld: 10-12-14 om 16.00 uur.

De verloskamer vult zich met familieleden en vrienden die al uren staan te trappelen in de hal van het ziekenhuis. Als een leeuwin waak ik over mijn jong, snauw tegen de verpleegkundige dat ze hem niet zo hard moet schoonwrijven en verplicht iedereen z'n handen te wassen voordat-ie James vasthoudt. "Doe voorzichtig, hè," roep ik aldoor, "zijn hersentjes hangen nog aan draadjes." Dat heeft de gynaecoloog mij verteld en ik krijg het beeld maar niet van mijn netvlies."

Benieuwd hoe het verder gaat met Sandra en kleine James? Lees de rest van het dagboek van Sandra in het VROUW magazine week 12.

Wij zijn ook heel blij dat ze weer terug is met haar wekelijkse column. Lees hem nu!

Lees meer uit VROUW magazine:

Bekijk meer van