Nieuws
455181
Nieuws

Daphne's blog

Vier schaduwen

BLOG - Mijn moeder was zeventien toen ze mij kreeg. Ze heeft als piepjong tienermoedertje haar best gedaan. Maar één ding wist ik zeker. Ikzelf wilde nooit zwanger worden op jonge leeftijd. Ik wilde andere dingen. Leren, reizen, werken, leven. En dan uiteindelijk met de juiste man een liefdesbaby.

Dus werd ik prompt zwanger op mijn zeventiende. Dwars door een spiraal heen. Ik zat nog op de middelbare school en van mijn toenmalige vriendje wist ik één ding zeker. Het zou op niets uitdraaien. Voor mij was het duidelijk wat er moest gebeuren. Ik had dit kind niks te bieden. Ik wilde het geen herhaling van mijn jeugd geven. Het ging gewoon niet. Niet op dat moment.

Meisje

Neemt niet weg dat ik het naar vond, dat ik er verdrietig over was. Ik wist zeker dat het een meisje was. In mijn hoofd is ze één geworden, twee, tien, twintig en zelfs dertig. Ik had nu een mooie volwassen dochter gehad. Misschien was ik wel oma geweest. Ik probeer wel eens te denken hoe anders mijn leven was geweest met haar. Studeren met een kind aan de borst. Was ik dan wel naar Amerika gegaan, om daar te wonen, zoals ik gedaan heb. Waarschijnlijk niet. Had mijn latere echtgenoot (en inmiddels ex) wel een relatie met mij willen hebben als ik al moeder was geweest van een dochter van twaalf. Met hem heb ik nog twee kinderen gekregen. En dan had ik er dus drie gehad. Of niet in dat andere parallel gelopen leven. Misschien was het er dan bij één gebleven.

Naam

En over die twee die wel welkom waren. Ook daar heb ik me schuldig over gevoeld. Want toen wel getrouwd, leven op orde, aan het werk. Toen wilde ik het graag. Nu komt het en gaat het dat schuldgevoel. Soms denk ik er tijden niet aan, dan ben ik er ineens weer heel verdrietig over. Na mijn scheiding was ik nogal emotioneel. En alsof het ene verdriet aan het andere kleeft moest ik ineens weer heel erg aan haar denken. En besefte me: ik heb haar nooit een naam gegeven. Waarom eigenlijk niet? Waarom was dit een naamloos kind? Gek eigenlijk dat je dat niet doet. Omdat je je niet te veel wil hechten. Ik heb haar toen alsnog een naam gegeven. Laura, geen moderne hippe naam, maar vernoemd naar mijn oppas destijds die ongeveer dezelfde leeftijd had en voor wie ik warme, moederlijke gevoelens koesterde.

Extra schaduw

Afgelopen zomer was ik met mijn twee kinderen in Frankrijk op doorreis. We liepen na het eten nog wat door het middeleeuwse stadje. Langs de kerk, door de smalle straatjes. Er liepen vier schaduwen voor ons uit. Niet drie. Mijn zoon van twaalf merkte het op dat er een extra schaduw meeliep. En ik wist dat is zij, ze is nog in mijn leven. Toen pas vertelde ik aan mijn kinderen over hun grote zus. En hoe het leven anders had kunnen lopen. 

Abortuscampagne

Hoe noem je een vrouw die abortus heeft gehad? Je moeder, je zus, je vriendin? Met die woorden voerden Britse organisaties campagne om het taboe rond abortus te doorbreken. Belgische abortusverenigingen willen hetzelfde doen, maar dan met foto’s van vrouwen die voor abortus kozen. Geen modellen. Ze hebben nu tachtig vrouwen gevonden tussen 20 en 75 die willen uitdragen dat een ongeplande zwangerschap bij het leven kan horen. Dat het iedereen kan overkomen.

Mij is het ook overkomen. Het gekke is dat het toen de juiste beslissing leek, maar dat ik niet weet of ik hem weer zou maken. Ik denk dat ik het met kind ook wel had gered.

Volg Daphne ook op Twitter: @DaphnevanRossum

Lees al Daphne's blogs hier