Nieuws
455726
Nieuws

VROUW magazine 01

Oud en Nieuw is feeststress

Er valt niet aan te ontkomen: oudejaarsavond staat voor de deur. Journalist Audrey Zonneveld beschrijft de vijftien fases van het feest dat altijd maar leuk, gaaf en gezellig móet zijn.

De wegwuif-fase

Begin november. Dankzij de opwarming van de aarde voelt het als zomer en op een terras nip ik nog eens aan een gin-tonic. De gedachte dat ik over een paar weken al vuurpijlen moet bewonderen in de miezerkou... nee, hoor.

De ik-vind-heus-nog-wel-een-feest-fase

6 december. Gelukkig, de goedheiligman zit weer op de boot naar Spanje. Dát feest – hoe leuk ook voor mijn zoon – kunnen we afstrepen. Want Sinterklaas zorgt steevast voor een ondraaglijke spanning in huis, die vroeg of laat eindigt in een hysterische huilbui. Hetzij bij mij, omdat ik uit alle macht probeer een vastgeplakt schuimpje uit het tapijt te poetsen (om met lede ogen toe te zien hoe de vlek alleen maar rózer wordt). Hetzij bij mijn zoon, omdat hij het verkeerde cadeau heeft gekregen: “Ik had een Zombie Strike gevraagd. Geen sókken! Sinterklaas heeft niet goed gelezen!” Nee, enig feest maar prima dat het voorbij is.

Nu op weg naar dat andere verplichte nummer dat leuk moet zijn... kerst. Dan zijn we onder de pannen, maar voor Oud & Nieuw staat nog niets in de agenda. Ach, er komt vást nog wel een uitnodiging.

De vrienden-uit-de-tweede-ring-fase

10 december. Als ik de kat al drie keer bestraffend heb toegesproken dat de kerst-engeltjes in de boom geen speelgoed zijn (“Het is vrede op aarde, Bobby!”) begint de angst toe te slaan. Ik heb nog steeds niets. Misschien vallen er nog last-minute uitnodigingen in mijn brievenbus, praat ik mezelf moed in. Maar een uitnodiging op het laatste moment kan alleen maar komen van mensen die hun feest in het water zien vallen vanwege te weinig animo. Die beginnen dan uit pure nood ‘vrienden uit de tweede ring’ te vragen, oftewel mensen die ze maar twee keer per jaar spreken om maar niet met kilo’s huzarensalade te blijven zitten. Maar ook uit de hoek van de tweede-ring-vrienden blijft het verdacht stil. Kortom: iedereen heeft al plannen voor oudjaar. Behalve ik. Lichte paniek nu.

De-boehoe!-niemand-vindt-mij-leuk-fase

13 december. Is er dan helemaal niemand die het kan opbrengen om met mij en mijn man de oudejaarsavond door te brengen? Ik weet dat we geen feestnummers zijn, maar gooi er een paar wijntjes in en we houden het gesprek heus geanimeerd aan de gang tot 00.00 uur. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Want opeens zie ik de oudejaarsavond bij Erik en Mirella weer voor me. Erik en Mirella zijn duidelijk een gevalletje ‘tweede ring’ maar toen zij vroegen of wij zin hadden om het jaar bij hen uit te luiden, grepen we die kans met beide handen aan. Hun zoontje is even oud als de onze, dus... Maar gut-o-gut, zelden zo’n dooie avond gehad als toen. Erik bleek van de gelegenheid gebruik te maken om met mijn man ’t ‘fiscale stelsel van de toekomst’ te bespreken. Ondertussen liep Mirella te redderen met hamrolletjes en knakworsten voor de kinderen. Ik probeerde zelf een aantal ongevaarlijke onderwerpen bij de kop te pakken (gekke uitspraken van de kinderen, de botox van Linda de Mol, de stof van hun nieuwe overgordijnen), maar algauw bleek dat we écht helemaal niets met elkaar gemeen hadden. Om 00.44 uur veinsde mijn man een migraine-aanval en gingen we met gezwinde spoed op huis aan.

Lees het hele verhaal in VROUW 01.

Vind jij ook dat er altijd zo'n beladen sfeer op oudejaarsavond ligt. Dat het altijd maar leuk en gezellig moet zijn? Of geniet jij die avond intens? Praat mee!

Meer uit VROUW Magazine: