Nieuws
455991
Nieuws

Daphne's blog

Ik ben 48 jaar, weeg 58 kilo en vind mezelf te dik

BLOG - Na mijn scheiding had ik een grote frons in mijn voorhoofd. Souvenirtje van een turbulent huwelijk. Ik kreeg het er gratis bij. „Ben je boos”, hoorde ik vijf keer per dag. Ja, eigenlijk was ik dat wel. Maar ook toen ik het niet meer was zat die frons er nog steeds.

Wel of niet spuiten, dat was de vraag. In het 'Botoxdilemma' gaat journalist Nathalie Huigsloot in op het gegeven dat we steeds ouder worden maar er steeds jonger uit moeten zien. In de dwang er jong uit te willen zien grijpen we steeds vaker naar de botoxspuit. Ook hongeren we onszelf uit om maar zo veel mogelijk te lijken op de gefotoshopte modellen uit de glossy’s. We leggen de lat hoog. En dat doen we zelf, zegt ze. Van onze mannen hoeft het vaak niet. Die gaan echt niet bij ons weg om een rolletje of rimpeltje meer of minder.

Nu had ik geen man. Maar ging ik wel weer daten. Die frons paste niet bij mijn nieuwe opgebloeide zelf vond ik, dus was de gang naar de prikdokter snel gemaakt. En ik ben er superblij mee. Al is het wel verslavend. Zodra de rimpel er weer intrekt maak ik weer een gangetje naar de mooi-maak-dokter.

Inmiddels ben ik alweer aan de man. Of dat dankzij dat frisse voorhoofd kwam, dat durfde ik niet te vragen. Praat je wel eens over je botox met mensen, vroeg Nathalie Huigsloot in het interview dat ik met haar had. Nou eigenlijk niet. Het is een geheim. Je ziet er fris uit en doet net als al die anderen medebotoxgebruikers net alsof het je allemaal aan komt waaien zo’n glad hoofd. Je vertelt het zelfs niet aan je geliefde. Of juist niet. Vooral hij moet denken dat je zo beeldig bent van jezelf. Dat de tijd geen vat heeft op jouw rimpelloze snoet.

Ik beken. Ik twitterde ook verontwaardigd over de Victoria's Secret modellen die piepjong en superdun de norm dicteren voor het perfecte lichaam, maar ben zelf ook al vanaf mijn dertiende aan de lijn. Ik ben 48, weeg 58 kilo en vind mezelf te dik, ook al is mijn BMI ver onder de norm. Ik haat mijn buikje sinds ik kinderen heb gehad. Ik snoep niet, eet geen brood en sport obsessief.

Volgens Nathalie kunnen wij het tij keren door een goed voorbeeld voor onze dochters te zijn. Ik vrees dat ik alleen maar het slechte voorbeeld geef aan mijn dochter. Zij denkt dat het normaal is om altijd maar in een salade te prikken en nooit een toetje te nemen. Ik maak me daar zorgen over, maar weet niet hoe ik het anders moet doen omdat ik bang ben om dik te worden. En oud. En rimpelig. Ik weet ook dat je vreselijk met mij kunt lachen en dat ik heel lief ben, maar dat telt op de een of andere manier dan weer minder.

Nu werk ik ook in een omgeving waarin het uiterlijk belangrijk is, het normaal is dat je dagelijks tien kilometer rent voor je naar de zaak gaat en waar brood een vies woord is. Op een gegeven moment ga je denken dat het normaal is.

Ik beken. Ik vind weelderige vrouwen prachtig. Maar niet voor mezelf. Dan zitten de rollen maar in de weg, dan voel ik me niet fijn en onzeker. „Als jij denkt dat andere mensen niet van je kunnen houden omdat je niet perfect bent, dan staat dat verbondenheid in de weg”, die woorden van Nathalie die dreunden nog lang na. En het erge is dat ik niet eens van mezelf kan houden als ik niet perfect ben. Wel fijn dat mijn nieuwe man mij zo goed als perfect vindt. Misschien moeten we meer denken zoals mannen. Niet alles zo onder de loep leggen. Niet zo met het oog van de wereld naar onszelf kijken, maar meer met de ogen van onze geliefden.

 

Volg Daphne ook op Twitter: @DaphnevanRossum

Lees al Daphne's blogs hier