Nieuws

VROUW magazine

Waarom sla ik altijd de plank mis?

Mode? Onze redacteur Marjolein Hurkmans heeft de nodige missers op haar naam staan, zo zegt ze zelf. Een relaas over tentjurken, harembroeken en witte leggings.

Ik ben niet het type voor een naveltruitje. Ik heb er de buik noch de leeftijd voor. En ook aan shorts kan ik me beter niet wagen. Er is iets met de stand van mijn bovenbenen waardoor ieder model me uiterst onflatteus staat. En kom nou niet aan met statements als: voor ieder figuur is wel een korte broek te vinden, want geloof me: ik heb ze allemaal geprobeerd. Shorts zijn bij tijd en wijlen hartstikke in de mode, en ik wil ook graag hip en trendy zijn.

---

'Ze droeg een minirokje en naaldhakken op werk'

---

Ze zeggen weleens dat liefde blind maakt, maar wat mij betreft gaat dat vooral op voor mode. Ik word blind voor mijn eigen uiterlijke tekortkomingen als iets heel erg in is. Ik ben klein en rond. Dan kun je niet alles hebben. Ballonrokjes bijvoorbeeld. Dat moet je niet willen. Eigenlijk had niemand ze moeten willen zelfs ultraslanke breinaalden hadden er nog een dikke kont in, maar ik zeker niet. En dan toch doen.

---

Nieuwe trend: doorsnee kleding

---

Ik heb alle foto's van mezelf in ballonrok ritueel verbrand. Dan had je nog de rage van de trui in je broek (was in dezelfde tijd waarin jongens plotseling twee polo's over elkaar gingen dragen, ook raar). Met een vrij kort bovenlijf en behoorlijk grote borsten zag ik eruit als een wollen bal met pootjes.

Megastrakke, leren broek

Wat bezielde me? Daar heb ik lang en breed over nagedacht. Achteraf gezien denk ik dat ik gewoon niet mezelf wilde zijn. Ik droeg mijn trui in mijn broek omdat ze dat in films als St. Elmo's Fire en The Breakfast Club ook deden. En ik wilde net zo zijn.

---

Dit jurkje is ongeschikt voor grote maten

---

Geen klein Brabants meisje, maar een Amerikaanse tiener die midden in het leven stond. Net zoals ik Sandy wilde zijn toen Grease in de bioscoop draaide. Ik had zelfs zo'n enorme aseksuele hooggesloten nachtjapon voor het geval er ooit een Danny langs zou komen voor wie ik 'Hopelessly devoted to you' kon zingen.

Net als een megastrakke nepleren broek om uiteindelijk in een 'You're the one that I want' uit te kunnen barsten. Die broek was nog een verhaal apart. Gesmeekt heb ik mijn moeder om er een voor me te maken. Net zo lang tot ze, onder protest, overstag ging. Maar er waren in die tijd nog geen nepleren stretchstoffen. Op de eerste dag waarop ik hem droeg, scheurde de bilnaad open. Midden in de schoolkantine. Ik had gewoon een te dikke kont… Had mijn moeder al gezegd.

---

Maar in die broek heb ik een goeie kont

---

Maar mijn ergste missers stammen juist uit de periode dat ik me wilde onderscheiden van de massa. Zo herinner ik me een fluwelen overall die ik droeg met een wit riempje, een gehaakt kalotje met papieren roosjes en – hoe verzin je het - witte regenlaarzen. Waarom?!

Of die donkerblauwe tentjurk met zilveren strepen waarvan ik dacht dat hij mijn teveel aan rondingen zou verdoezelen. Dat deed hij ook - er was geen vorm meer te bekennen aan mijn lichaam. Nog zoiets: de bontgeruite harembroek (zo een met laaghangend kruis). Ik kon er zo het circus mee in. Kon ik nou maar zeggen dat het er beter op werd naarmate ik ouder werd.

Ik plaatste een oproep op Facebook: wat waren de grootste modemissers? Witte leggings zei de een (had ik), schoudervullingen met klittenband de ander (liggen vast nog ergens in de la), getoupeerd haar (man, ik kon de deur niet eens meer door), zomerjurken met een broek eronder (ja sorry, ik dacht echt dat ik daarmee mijn te brede heupen camoufleerde), de tuinbroek met riempje, de broekrok, blushstrepen in bijna lichtgevend roze (dat accentueerde toch je jukbeenderen?), en daar kan ik persoonlijk aan toevoegen: beige-, zand- en nude-kleurige kleding want daar krijg ik een asgrauwe gelaatskleur van. Net als van geel, ook een kleur die ik echt niet kan hebben.

Nieuwe garderobe

Een paar jaar geleden heb ik het roer radicaal omgegooid. Ik was nogal wat kilo's afgevallen en het was tijd om mijn garderobe grondig te herzien. In plaats van naar de mode te kijken, deed ik dat naar vrouwen met wie ik mezelf kon vergelijken. Slanke den Julia Roberts als stijlicoon is geen goede optie. Net zo min als Meryl Streep - die ziet er prima uit in beige en bleekroze.

---

Fatsionista: 'Ik ben dik en draag graag blote kleding!'

---

Nee, dan de serie Mad Men, die kwam als een geschenk uit de hemel. Voor de rest van mijn leven wil ik alleen nog maar Joan (actrice Christina Hendricks) zijn. Want als Joan zie ik er prima uit: accent op de taille, hakjes en onbeschaamd dat decolleté in de strijd. Als je ze hebt, mag je ze laten zien ook.

Zijn we dan nu van alle modemissers af? Was dat maar waar. Want zelfs als je uiteindelijk dik in de 40 bent en eindelijk niet meer valt voor een naveltruitje en een ballonrok, kan het toch nog hopeloos misgaan.

Lees het hele verhaal in VROUW 36

Heb je ook de plank flink misgeslagen? Praat mee!

 

Lees meer uit VROUW magazine:

Blijf op de hoogte! Volg VROUW op FacebookTwitter of Instagram.

Bekijk meer van