Nieuws
457865
Nieuws

Euthanasie lijkt enige oplossing voor suïcidale moeder van Kimberly (16)

Dochter op de bres voor uitzichtloze situatie suïcidale moeder

’In september ben ik mijn moeder kwijt, ze heeft euthanasie op psychische gronden aangevraagd en dat is grotendeels goedgekeurd, maar ik wil mijn moeder nog niet kwijt. Ze is 41 en heeft nog een heel leven voor zich, mits ze de juiste behandeling krijgt’. Deze brief stuurde de zestienjarige Kimberly Bosman. Kimberly is de jongste speler in een verhaal dat alleen maar verliezers kent.

„Mijn moeder Jannie is psychisch ziek”, vertelt Kimberly. „Ze is ernstig misbruikt van haar derde tot haar dertiende en heeft daar erge trauma’s van opgelopen. Ze heeft nu al veertien jaar hulp, maar we zijn daar niets mee opgeschoten. Het is eigenlijk alleen maar erger geworden. Ze is nu weer thuis uit bewaring en dat is het ergste, want dan doet ze een zelfmoordpoging. Dat heeft ze al meerdere keren gedaan en elke keer hebben we haar nog kunnen redden.

Bij het spoor

Ik heb haar wel eens gevonden met teveel medicatie, toen lag ze al bewusteloos op de grond. Meerdere keren heeft ze in coma gelegen. Ze is al een keer van een flat van drie hoog gesprongen, dat heeft ze gelukkig overleefd. Een andere keer kregen mijn broer en ik een afscheids-sms, we zaten toevallig in de auto en zijn rondjes gaan rijden om haar te zoeken.

Op een gegeven moment zag ik haar staan bij het spoor. Ik sprong uit de auto en ben gaan rennen. De spoorbomen gingen net dicht, ik heb heel hard geschreeuwd en ze hoorde me gelukkig. Weet je wat dat met me gedaan heeft? De grond is onder mijn voeten weggezakt. Je denkt: ’is het dan nu te laat? Staan we er nou echt alleen voor?’ Ik voelde me zo machteloos en onbegrepen en dat voel ik me nog steeds.”

Afscheid nemen

„Moet ik mijn moeder nu al missen omdat ze geen passende hulp krijgt? Als ik bel naar de crisisdienst dat het niet goed gaat, dat ik niet weet wat ik moet doen omdat ze weg wil of een overdosis medicatie neemt, dan wordt er gezegd dat ze niks kunnen doen. Dat het nu mijn verantwoording is omdat ze bij mij is, maar ik ben zestien. Hoe kan het ooit mijn verantwoordelijkheid zijn? Ik weet niet meer wat ik moet doen. We nemen langzaam afscheid omdat ze er in september niet meer zal zijn. Heb slapeloze nachten over het feit dat ik straks zonder moeder leef. Ik heb ergens ook nog wel hoop als ze goede hulp krijgt. Dan hoeft het misschien niet door te gaan. Nu wordt ze alleen maar opgesloten, krijgt ze pillen en verder niks.”

Haar kinderlijke, maar zeer volwassen geformuleerde hartenkreet trof ons. Zo vaak gebeurt het niet dat euthanasie op psychische gronden wordt goedgekeurd, maar het verhaal van Jannie is zeer schrijnend. „Ik ben nu veertien jaar aan het knokken”, vertelt ze, „ook tegen psychiaters. Ik ben moe, ik ben op. Ik vind het voor Kimberly het ergste. Ik heb vanwege het feit dat ik langdurig misbruikt en mishandeld ben door een vriend van mijn ouders last van psychische stoornissen zoals borderline, ptss en dissociatie.

Ik zit vaak langdurig opgesloten, maar het is twee jaar terug dat ik een psychiater heb gezien. Het enige wat ik standaard voorgeschreven krijg zijn pillen, maar die zijn niet goed afgesteld en maken de dissociatie juist sterker. Of ik moet in separeer, dan word ik gestript van al mijn kleren en opgesloten. Weet je wel hoe dat voelt voor iemand met mijn verleden?"

Begrafenis plannen

„We hebben haar hele begrafenis al gepland”, vertelt Anton Bosman (53), sinds 23 jaar de liefhebbende echtgenoot van Jannie. Een armbandje met haar naam siert zijn pols. „Ze wil thuis opgebaard worden, dus als het even kan willen we haar niet in stukjes in de kist hebben.

Anton heeft het geaccepteerd dat zijn vrouw dood wil. „Ik wil haar niet kwijt, maar als ze toch uit het leven wil stappen op een menswaardige manier dan heb ik daar vrede mee. Ik heb haar al zo vaak tegenhouden, maar kan haar ook niet 24 uur per dag in de gaten houden. Het is beter dat ze zo gaat, dan dat ze weer op het spoor loopt. Maar natuurlijk doet het me wel pijn. En onze kinderen ook. Mijn zoon Melvin heeft haar een brief geschreven dat zij een lieve oma zou zijn en dat ze dat nooit wordt. Het hele gezin is radeloos.”

Geen uitweg meer

Jannie: „Natuurlijk doet het veel met me wat Anton en de kinderen zeggen, maar ik zie gewoon geen uitweg meer. Alles gaat nu volgens het boekje van de levenseindekliniek. Ik heb drie gesprekken gehad, ik krijg er nog twee, maar het ziet ernaar uit dat het doorgaat. Dan krijg ik een drankje en ben ik binnen een half uur in coma.”

Anton: „We vinden dat ze niet goed kijken naar de individuele wens van patiënten in de gezondheidszorg. Ze krijgt geen therapie, geen behandeling.” Jannie: „Waarom krijg ik niet de hulp waar ik om vraag? Zonder een goede behandeling is het einde van het verhaal wat mij betreft bekend.”

Lees het hele verhaal hier.

Lees ook: