Nieuws

Biechtmoeder: een moeder die taboes durft te doorbreken

'Ik schaam me dood voor hem'

Toen hij nog klein was, kon ik niet ophouden met hem te knuffelen. Hij was mijn oogappel, mijn allerliefste. Die onschuldige blik die continu mijn hart deed smelten. Maar nu…nu is het een onooglijke puber, inclusief onuitstaanbaar gedrag. Ik schaam me soms dood voor hem.

En daar zit hij weer op de bank te lummelen: 15 jaar, lang, mager, zijn broek hangt nog net aan een bil, dat ongewassen shirt en dat kapsel dat vol gesmeerd is met een of andere ondefinieerbare gel. De enige interesse die hij toont, is in zijn mobiel, de rest kan hem gestolen worden. Hij zal nooit vragen hoe het met ons gaat, hij is alleen maar met zichzelf bezig. Het hoogtepunt, of eigenlijk dieptepunt van zijn gedrag, beleefde ik vorige week.

Huwelijksjubileum

Met pijn en moeite sleepten we hem mee naar het 60-jarige huwelijksjubileum van zijn overgrootmoeder. Voor mij de liefste oma en opa die je je maar kunt bedenken. Allebei hartstikke bij de pinken, altijd geïnteresseerd in ons. Dus het minste wat we kunnen doen, is naar dat feest gaan, leek mij. Met het hele gezin. Maar wat had ik me in mijn hoofd gehaald? Had ik echt gedacht dat hij gezellig mee zou gaan doen? Ik zou willen dat ik hem thuis had gelaten, want nu durf ik mijn familie niet meer onder ogen te komen.

Het feest werd gehouden op een kasteel en daar hoorde natuurlijk een bepaalde dresscode bij. Niet al te ingewikkeld, gewoon feestelijk. Met veel pijn en moeite trok hij een nette blouse aan en een broek die niet half afgezakt zat. Al mokkend stapte hij in de auto. Eenmaal daar moest ik hem echt naar voren duwen om zijn enthousiaste overgrootouders een felicitatiekus te geven. Maar goed, dit zijn dingen die nog wel te overzien zijn. Het grote ergeren begon toen hij zich in een hoekje afzonderde met - natuurlijk - zijn mobiel. Neven en nichten die vroegen of hij bij hen wilde zitten, wimpelde hij af.

Geschreeuw

Om maar niet mijn avond te laten verstieren door zijn ongeïnteresseerde gedrag, besloot ik er maar geen aandacht aan te besteden. Dat ging goed, totdat ik een oom van mij aan de andere kant van de zaal hoorde schreeuwen. ”Geef hier, haal die zakken leeg. En wel nu. Als jij het niet doet, dan doe ik het wel voor je!"

Ondertussen waren alle ogen op hem én mijn zoon gericht. Ik rende er op af en vroeg wat er aan de hand was. Mijn oom had hem betrapt bij de garderobe. Hij had gezien dat mijn zoon allerlei jassen aan het doorzoeken was en dat mijn zoon spullen uit andermans jassen in zijn broekzakken had gestopt.

Mijn zoon wist niet zo goed waar hij het zoeken moest. Met het schaamrood op de kaken, leegde hij zijn zakken en legde de spullen op tafel: geld, mobiele telefoons, sieraden… Ik wist niet wat ik zag. Mijn zoon steelt van zijn eigen familie… Hoe kon hij dat nou doen?

Excuus

Ik kreeg een rode waas voor mij ogen. Ik heb hem met zijn gezicht richting alle toeschouwers geduwd en geëist dat hij onmiddellijk zijn excuses moest aanbieden. Er kwam wat onverstaanbaar gestamel over zijn lippen, waardoor mijn gevoel van schaamte alleen maar groter werd. Dus nam ik het maar van hem over. Met tranen in mijn ogen heb ik maar namens hem mijn excuses aan onze familie gemaakt. We hebben onze jas gepakt en zijn weggegaan.

Ik heb verder met niemand meer van de familie contact gehad. Ik durf zelfs niet met mijn oma en opa te bellen om te vragen of ze nog wel een beetje van hun feest hebben kunnen genieten. De schaamte is te groot en dat komt allemaal door mijn zoon…

Willen jullie als moeder iets bekennen? Laat het ons weten en mail naar vrouwoproep@telegraaf.nl.

Bekijk meer van