Nieuws/Binnenland
460744
Binnenland

‘Ik zweer dat ik me vandaag nog ga opgeven voor een EHBO-cursus’

Het Defect

Presentatrice/journaliste Sandra Schuurhof schrijft elke week over haar hectische leven. Deze keer heeft ze het over het redden van levens.

Ik had me net afgelopen week voorgenomen nu eens echt, eindelijk, daadwerkelijk een EHBO-cursus te gaan volgen. Aanleiding voor mijn goede voornemen was een item bij Koffietijd waarin werd uitgelegd dat van de driehonderd Nederlanders die wekelijks buiten het ziekenhuis een hartstilstand krijgen maar 5 of 10 procent overleeft. Met de juiste hulp van omstanders kan het aantal overlevenden naar 50 tot zelfs 70 procent worden verhoogd.

Prompt krijgt vandaag een vrouw een hartstilstand tijdens de aerobicles op de sportschool. De dame – ik schat haar zo halverwege de 50 – zakt ineens in elkaar, nog voor we goed en wel zijn begonnen. Schrik, ongeloof en dan meteen: actie. 112 wordt gebeld, ze heeft geen pols meer. Wie kan er reanimeren? Niemand van de zeker veertig aanwezige sporters heeft enige ervaring met mond-op-mond beademing en hartmassage. De  sportinstructeurs die wel een cursus hebben gevolgd zijn net even buiten de deur. De receptioniste komt aanrennen met een defibrillator, een draagbaar kastje om haar hart weer op gang te krijgen door middel van het toedienen van een automatische elektrische schok. Het is ons enige houvast.

Het apparaat vertelt exact wat er moet gebeuren. Eerst reanimeren zegt de stem die uit het kastje opstijgt. Waar blijft die ambulance nou? Een man die binnen komt lopen overziet de situatie en neemt trefzeker de hartmassage over van haar vriendinnen. De stroomstoten daarna hebben niet het gewenste effect, de vrouw ademt nog steeds niet. Ik moet denken aan het bekende filmpje van de Hartstichting met de boodschap ‘de eerste 6 minuten zijn cruciaal’.  Die 6 minuten zijn allang voorbij en ik kan alleen maar heel hard hopen dat de hulp die ze nu krijgt voldoende is om de tijd te overbruggen tot de ambulance arriveert. Ik voel me machteloos en kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat van de tientallen keren dat ik me heb voorgenomen een EHBO-cursus te volgen, niet één keer dat gewoon heb gedáán. Ik deed verslag in oorlogs- en andere rampgebieden zonder de kennis die onontbeerlijk is om adequate hulp te bieden. Ik schaam me op dit moment diep voor mijn laksheid, want dat is het. En als ik zo om mij heen kijk naar al die bedrukte gezichtjes dan ben ik niet de enige. Een simpele cursus kan het verschil maken tussen leven en dood. Waarom is die eigenlijk niet verplicht? Ik zweer dat ik mij vandaag nog ga opgeven.

Dan, eindelijk, sirenes. Professionele hulp is nabij. Er gaat een golf van opluchting door het zaaltje. Twee ambulances rijden voor, vier man sterk ontfermt zich over de vrouw die nog steeds geen teken van leven geeft. Door de inzet van sterkere defibrillatoren komt haar hart weer op gang, maar haar pols blijft zwak.

Terwijl het ambulancepersoneel alles uit de kast trekt om een leven te redden, zie ik hoe mannen en vrouwen een stukje verderop hun training hervatten. Bankdrukken, push ups; alsof er niets aan de hand is. Verbijsterend, zulk totaal gebrek aan empathie voor je medemens en minachting voor de dood. Helaas bestaan er geen simpele cursussen om dat defect te fiksen.