Nieuws/Vrouw

Weblog van de week

Ik stop ermee

GEEN - Hermina de Vries (41), journalist bij Omroep Gelderland, besloot na veel diëten en alleen maar dikker worden, dat ze vanaf nu haar lijf ging accepteren.

Naam: Hermina de Vries

Leeftijd: 41

Beroep: journalist en oprichter van www.wondervol.nl

Relatie: samenwonend

Favoriete website: Facebook

Typisch vrouwelijke eigenschap: Bescheidenheid. Jammer, want we hebben zoveel in onze mars! Probeer het langzaam maar zeker van me af te gooien.

Wat moet een vrouw echt ooit in haar leven doen?: Haar lichaam waarderen. Kijk in de spiegel en zoek minstens tien dingen die je mooi vindt aan jezelf. En glimlach terug!

--------------------------------------------------------------------------------------------

Trots trek ik de deur van de fitnesszaal achter me dicht. “Goed gedaan! Alle toestellen stonden zwaarder,”, lachtte mijn personal trainer (PT) even daarvoor.  Alsof ik dat niet had gevoeld. Sinds een half jaar fitness ik nu met een personal trainer. Nooit gedacht dat ik dit nog eens zou doen: aan de gewichten hangen in een sportschool.

Maar op mijn website Wondervol.nl promoot ik Health At Every Size (HAES). Focus je op je gezondheid in plaats van je gewicht. Dus gezond eten en bewegen. Maar van dat bewegen was dankzij hielspoor het laatste jaar weinig meer van terecht gekomen.

En ik moet toch ook het goede voorbeeld geven. De trainingen zijn kort (20 minuten), maar loodzwaar. Meteen na de vakantie had ik weer een afspraak gemaakt. Ik zag er al een beetje tegen op. Zolang niets gedaan, mijn spieren zullen flink gaan protesteren.

De eerste keer dat ik met mijn benen 125 kilo wegdruk gaat nog. De tweede keer ook, maar bij de derde keer voel ik een flinke pijnscheut door mijn beenspieren trekken. En ik moet nog zever keer! “Volgende week kom ik gewoon niet. Ik stop ermee. Ik ga wel weer iets doen wat ik echt leuk vind”, denk ik. 5, 4, 3, 2, 1 en los, hoor ik mijn PT aftellen.

Mijn spieren kunnen ontspannen. “Ik ging bedenken dat ik volgende week niet ga komen”, biecht ik eerlijk op aan mijn trainer. “Dat is toch raar!” Hij lacht. “Het belangrijkste onderdeel van de training is niet je spieren, maar mentaal. Dat wordt wel eens onderschat”, zegt hij.

Ik verwonder me over mezelf. Zelfsabotage noemen ze dit. Zonder personal trainer was ik al lang niet meer gegaan. Hoe kan het dat ik dit wel doe voor een wildvreemde en niet voor mezelf? Maar dat ik me over de barriere heb heengezet, maakt met nog het meest trots.