471665
Nieuws

Column Daphne Deckers

Laten we genieten van Pakjesavond!

Schrijfster/presentatrice Daphne Deckers geeft haar kijk op het leven. Deze week waagt ze zich aan het oeverloze Zwarte Pieten-debat.

'Ik ben blij dat het eindelijk 5 december is. De zesde is Richard jarig, dus het wordt een gezellig weekend – en dan kunnen we dooorrrr! Want bij Sinterklaas hoort Zwarte Piet, en laat ik daar nou helemaal klaar mee zijn. Alles hierover is inmiddels al honderd keer gezegd, geschreven, geroepen en gedaan. Ik begrijp dat de tijd rijp is voor een nieuw soort Piet; alleen al om daarmee het ooit zo gemoedelijke kinderfeest zijn sprookjesachtig naïviteit terug te kunnen geven.

Want dat is het voor mij: een sprookje. Sinterklaas en zijn Pieten vallen onder het departement van de Paashaas en de Tandenfee, die kantoor houden met de Kerstman en Spiderman. Ik heb Zwarte Piet nooit gezien als een racistisch fenomeen; als kind niet, en nu nog steeds niet. De Pieten vond ik altijd het leukste onderdeel van het Sinterklaasfeest: zíj deelden tenslotte de pepernoten en de cadeautjes uit. Die ouwe Sint zat altijd maar een beetje te wuiven op zijn schimmel, maar de Pieten waren handig, slim, sterk, snel, grappig, vrolijk... Als kind wilde je Piet zijn – niet die bejaarde met dat boek. Hoor je ooit een kind zeggen: schmink mij maar als Sinterklaas? Pietjes willen ze wezen!

Ik was als kind zelfs een beetje bang voor de Goedheilig-man. Dat kwam door dat vermaledijde boek; daar stond namelijk ‘alles’ in. Nou, dan ga je zitten rekenen hoor, en dan zweet je peentjes. Maar tegenwoordig breekt ook bij volwassenen het zweet uit bij de gedachte aan Sinterklaas. Vanaf de intocht op 14 november was het spitsroeden lopen: wat gebeurde er met de kleur van Piet? Hoe pakte het Sinterklaas Journaal het aan? Wat kon je wel en niet zeggen? Aangezien Zwarte Piet zwart is, omdat hij door de schoorsteen komt, lijkt het me een prima idee om de nu al vaak gesignaleerde roetpieten tot de nieuwe norm te maken. Als het kroeshaar en de gouden oorringen zo’n enorme steen des aanstoots zijn, moet daar toch verandering in aangebracht kunnen worden? Dan is Zwarte Piet nog steeds zwart, het verhaal blijft intact, voor de kinderen is het logisch en we kunnen weer door.

Maar helaas. Voor de actiegroep Kick Out Zwarte Piet is de schoorsteenpiet nog steeds te zwart, en voor veel van die starre pro-Pieters is-ie niet ‘echt’ genoeg. De verharding in dit oeverloze debat is me de afgelopen weken (maanden, jaren!) heel erg gaan tegenstaan. Verandering – zeker in het geval van een geliefd, nationaal fenomeen – gaat langzaam. Dat bereik je samen. In overleg. In goede harmonie. Ik vond het niet zo productief om luttele uren na de afschuwelijke terroristische aanslagen in Parijs met gebalde vuisten “Weg met Zwarte Piet!” te gaan scanderen bij de intocht van Sinterklaas.

Er zijn zoveel dingen op deze wereld die van mij weg mogen. Er zijn namelijk nog heel wat plekken waar mensen écht in slavernij leven; waar mannen hun hele leven toebehoren aan een baas; waar meisjes tot seksslavinnen worden gemaakt. Laten we genieten van Pakjesavond, en ons gelukkig prijzen dat wij (nog) de luxe hebben dat we ons druk kunnen maken over de hoeveelheid schmink op een sprookjesfiguur.'