Nieuws
477741
Nieuws

Blog

'Wat een walgelijk mens ben jij!'

Hoe aardig we zijn als we elkaar in het echt ontmoeten, hoe onmenselijk we ons gedragen zodra er een scherm tussen ons en anderen zit. Hoe komt dat toch? Shirley Visser, het gezicht achter de populaire blog Styleguide.nl, verzamelde een jaar lang alle stekende mailtjes die ze op haar artikelen kreeg en klapt nu uit de school.

  • ‘Je broek zit als een maillot, zo strak!’
  • ‘Niemand gelooft dat jij die 10 kilometer gaat rennen.’
  • ‘Alsof jij vrienden hebt die met je op vakantie willen.’
  • ‘Check die lelijke, vette benen.’
  • ‘Skyler zou zich moeten schamen voor jou als moeder.’
  • ‘Jij hebt echt geen leven.’
  • ‘Wat ben jij kanker lelijk.’
  • ‘Zie je wel, volgend jaar ben jij weer 90 kilo.’
  • ‘Wat een treurig, triest persoon ben jij.’
  • ‘Ik vind je oprecht zielig, omdat jij geen vrienden hebt.’
  • ‘Denk je nou echt dat je er leuk uitziet in deze combinatie?’
  • ‘Jij moe? Laat me niet lachen. Je vreet niks uit op een dag.’
  • ‘Je hebt geen vriendin die het doet dus ik vertel je gewoon dat je er niet uit ziet. Je moet me dankbaar zijn.’

"Ik zou deze lijst ontzettend lang kunnen maken. Mijn prullenbak bestaat namelijk uit ruim honderd van dit soort reacties die ik gewist heb. Reacties die ik in 2015 heb opgespaard. Die normaal vanuit de prullenbak verdwenen alsof ze nooit hebben bestaan en die nu in de prullenbak staan omdat ik er iets mee wilde doen.

Maar wat eigenlijk? Mijn handen jeuken om ermee aan de slag te gaan. Al weken. Gewoon om eens te laten zien hoe ver ‘feedback’ gaat tegenwoordig. Hoe mensen zich geroepen voelen om kritiek of ‘hun mening’ te uiten. Want daar vraag je immers om als blogger. Je deelt toch dingen? Je hebt toch een reactiesysteem? Het hoeft toch niet allemaal positief? Dat kán toch ook niet?

Dus laat ik nu eens zélf met een weerwoord komen. We hebben immers allemaal recht op een mening, toch? Op vrijheid van meningsuiting. Maar tot hoe ver? Tot hoe ver kan het als normaal bestempeld worden? Tot hoe ver willen mensen gaan? Hoe kan ik in godsnaam verwoorden hoe het voelt om bijna dagelijks (!) dit soort dingen te horen? Om dit soort shit over je heen te krijgen terwijl je alleen maar wil bloggen omdat je zo van schrijven en delen houdt. Omdat je het leuk vindt om op zoek te gaan naar leuke collecties en inspiratie, omdat je het alleen maar leuk vindt om te laten zien hoe je gekleed gaat gedurende de week. Om te laten zien hoe een doodnormale vrouw, een moeder van 28, haar leven leeft. Iemand die slechts haar gevoelens op papier zet omdat ze dat van zich af wil schrijven. Omdat ze andere mensen daarmee een hart onder de riem wil steken en misschien wel een beetje op zoek is naar lotgenoten.

Waar is dat leuke bloggen gebleven? Dat je zorgeloos een stuk of outfit online zet zonder je druk te moeten maken over vervelende mensen die er een hobby van maken om het je zó zuur te maken, dat je een brok in je keel krijgt als je ziet dat die rotte appel gereageerd heeft of een comment goedgekeurd moet worden? En laat ik gelijk al deze mensen uit hun droom helpen. Als blogger vraag je hier niet om.

Als blogger hoop je je ei kwijt te kunnen. En als je een wat grotere blogger bent zoals ik en je je geld ermee kunt verdienen, hoop je een mooi publiek op te bouwen. Een publiek dat dagelijks geniet van jouw stukken. Dat zo nu en dan een comment achterlaat en weer verder gaat met een andere website of  de dagelijkse bezigheden. Mensen die misschien geïnspireerd raken of alleen puur ter vermaak even komen kijken. Een publiek dat het kruisje weet te vinden als ze iets niet leuk vinden of hun mening netjes kunnen onderbouwen en ervoor kiezen om deze te delen.

Een discussie is niet erg, misschien zelfs wel leuk en soms van toegevoegde waarde. Maar kun je wel in discussie gaan met bovenstaande reacties? Is het wel feedback? Kritiek? Een mening? Ik zie het als een vorm van pesten. En ik ben er soms goed ziek van.

De laatste tijd krijg ik zó vaak van dit soort reacties, dat je je bijna gaat afvragen of je je in jezelf vergist. Hoort het er dan toch bij? Is het echt zo erg met me gesteld? Moet ik misschien gewoon een beetje minderen met de persoonlijke stukken? Ik delete de negativiteit en ga verder met de orde van de dag.

Maar het gaat van kwaad tot erger. Er worden dingen bijgehaald in de reacties die me raken. Die me tot op het bot raken. Over Skyler, mijn figuur, mijn openhartigheid over introversie. Ik word harder en harder getrapt. Met de vloer gelijk gemaakt, die gigantische put in gepraat. Je pikt steeds meer, je verlegt je grenzen.

En deze verschrikkelijke mensen voelen dat en gaan door. Steeds verder en verder. Ik werd pas met mijn neus op de feiten gedrukt toen ik afgelopen week in Zeeland was. Het kwam ter sprake aan tafel. Terwijl de woorden uit mijn mond rolden, werden de ogen van de lieve vrouwen daar steeds groter en groter. Vol verbazing luisterden ze naar mijn verhaal. ‘Wat is dat voor wereld?’ hoor ik iemand zeggen. En eenmaal in bed hoor ik het mezelf zeggen; wat is dit voor wereld?

Het is de wereld waar bloggers in verkeren. En niet alleen ik heb hiermee te kampen. Ik zie dagelijks de meest verschrikkelijke dingen voorbij komen. Onder blogs, op Instagram. Mensen worden zwart gemaakt en vriendinnen worden getagd om het nog nét even wat grappiger te maken en de negativiteit te kunnen delen. Maar waarom? Om zichzelf beter te voelen? Om even een lolletje te hebben?

Ik kreeg laatst een bericht van iemand die haar excuses maakte aan mij, omdat ze even was vergeten dat bloggers échte mensen zijn. Dat het daadwerkelijk een persoon is die de stukken typt. Dat er iemand met gevoelens achter dat scherm zit. Iemand die alleen maar doet wat ze graag wil, iemand die alleen maar draagt wat zij graag wil en iemand die haar leven leidt zoals zij wil. Waarom moeten mensen daar zo hard over oordelen?

Leef en laat leven. En laat mensen in hun waarde. Dat is juist het leuke van het hele online gebeuren. Je omringt je met mensen die je leuk vindt. Je volgt blogs die je leuk en inspirerend vindt, je volgt mensen op social media omdat je hen leuk vindt en je verzamelt zo een heel hoop inspirerende kanalen om je heen. Voor vermaak, inspiratie, je dagelijkse dosis leesmateriaal.

Bevalt iets je niet? Klik op het kruisje. Ontvolg diegene. Block diegene. Het is echt niet zo moeilijk om alleen maar positiviteit om je heen te verzamelen. Ik volg blogs die ik aantrekkelijk vind, ik volg mensen op social media kanalen die ik leuk vind en ik omring me dagelijks met personen die een positieve invloed op me hebben. Daar word ik echt veel gelukkiger van.

En als ik een keer denk ‘ o jee, dat vind ik niet zo leuk wat ze aan heeft’ of ‘wat zegt zij nou weer? Dat zou ik anders doen’, dan haal ik mijn schouders op. Ieder zijn leven, ieder zijn keuze. Ze zal zich vast gelukkig voelen in die combinatie of met haar handeling. Wie ben ik om iemand daarop aan te vallen? Wat heb ik daar aan? Wat heeft zíj daar aan? Het lijkt allemaal zo makkelijk en voor de hand liggend. Helaas spreek ik niet voor iedereen.

Hoge bomen vangen veel wind, I get it. Ik hoor het wekelijks. Hoe groter je wordt, des te meer haters trek je aan. Dat hebben BN’ers, buitenlandse celebs, grote bloggers en styleiconen. Dat gebeurt op blogs, op nieuwsberichten en in het dagelijks leven. Het is ook allemaal zo makkelijk om te oordelen en online anoniem te posten.

Maar laten we alsjeblieft weer wat liever tegen elkaar gaan doen. Rekening gaan houden met elkaars gevoelens. Rekening houden met de mensen die achter het toetsenbord zitten en slechts hun ding willen doen. Je hoéft het niet te lezen. Haal je schouders op, tel tot tien en slik je reactie in. Zo makkelijk kan het zijn. De wereld kan wel iets meer positiviteit en liefde gebruiken. Zowel on- als offline."

Meer lezen over Shirley? Kijk op Styleguide.nl.