Nieuws/Binnenland
479477
Binnenland

Midweekje drenthe

Drenthe: van bonen en blikken

Drentenieren wordt het genoemd. Met name in de hoogtijdagen van de woningmarkt razend populair. Bewoners van de hectische Randstad verkochten hun stulpje en gingen rentenieren in rustiek Drenthe, provincie waar de tijd maar geen vat op lijkt te krijgen. Maar om te kunnen drentenieren, hoef je er niet per se te wonen. Een midweekje Drenthe doet je al snel helemaal tot rust komen. Wij combineerden het met een bezoekje aan het Nationaal Blikken Museum in Marle, buurtschap in het aan Drenthe grenzende Salland.

Bartje gruwde ervan. Het tv-icoon uit de zeventiger jaren en hoofdrolspeler uit de boeken van Anne de Vries laat zich nog liever ongenadig met de karwats op zijn falie geven dan dat hij die vermaledijde brune bonen naar binnen werkt. Bij museum-restaurant De Ar in Westerbork lusten ze er echter wel pap van.

Uitvalsbasis voor ons uitstapje naar het Drentse heideland vormt Hotel Wesseling in Dwingeloo, een van de oudste familiebedrijven van ons land. Met een historie die terugvoert tot 1662, toen het nog een heuse herberg was. Met vanuit de serre uitzicht over Dwingeloo, in 2012 nog verkozen tot groenste dorp van Europa.

St. Nicolaaskerk

Het hotel ligt aan de voet van de markante St. Nicolaaskerk. Met bovenop de torenspits een siepel (sappig Drents voor ui) die al van heinde en verre te zien is. Op de stoep van de kerk het standbeeld van 'De juffer van Batinghe', de fraaie amazone die - zoals de legende dat wil - de bouwmeester van de kerk met haar verschijning dusdanig van de wijs bracht dat hier een wel heel bijzondere kerk verrees.

De kerk vormt het epicentrum van de plaatselijke brink. ,,De allermooiste brink van heel Drenthe", beweert hoteleigenaar Mark Bergmans zonder blikken of blozen. We gaan uit van een overdosis chauvinisme, maar gedurende onze midweek hebben we heel wat brinkdorpjes aangedaan en intussen wij zijn de laatsten die hem durven tegenspreken.

Westerbork

Maar hoe zat het nu eigenlijk met die bruine bonen? Waar het 'Land van Bartje' zo bekend om staat. Daarvoor brengen we een bezoekje aan museum-restaurant De Ar in Westerbork. De schoonouders van eigenaar Henk Schokker hielden er in deze boerderij ooit een antiekcollectie op na en om die te kunnen onderhouden, bedachten ze een slimme formule. Het was in de jaren zeventig: de tijd dat Nederland massaal gniffelde om die kleine dondersteen Bartje. ,,Op vrijdagavond werden bruine bonen geserveerd. Tegen een vaste prijs mocht je zoveel eten als je lustte", vertelt de dame in de bediening.

Het werd zo'n doorslaand succes dat de menukaart werd uitgebreid. Tot op de dag van vandaag zijn er echter nog altijd liefhebbers van onvervalste bruine bonen. Zelf houden we het op wat anders, maar een tafeltje verderop eet een meneer zich er zichtbaar ongans aan. Waar De Ar echter vooral beroemd om is, is z'n antiekcollectie. Die staat tussen de tafeltjes en stoeltjes. Zodat je dus 'gewoon' zit te eten in een museum.

 

 

Meppel

Een van onze dagen reserveren we voor een bezoekje aan ooievaarsstation De Lokkerij. Als je hier rondstruint is het haast ondenkbaar, maar ooit was de ooievaar in ons land vrijwel uitgestorven. Waarna op meerdere plaatsen speciale ooievaarsstations werden gelanceerd. Zoals De Lokkerij in buurtschap De Schiphorst, onder de rook van Meppel.

Het station wordt - samen met een klein legertje vrijwilligers - gerund door Frits en Els Koopman. Het duo telt intussen respectievelijk 78 en 76 lentes en is naarstig op zoek naar opvolgers. Frits Koopman: "Je hebt genoeg mensen die wel op zo'n leuk plekje willen wonen. Maar er zitten natuurlijk best wat haken en ogen aan het runnen van zo'n ooievaarsstation. Het is onbetaald werk en er gaan vooral heel veel uurtjes in zitten."

Naast De Lokkerij ligt chateauhotel De Havixhorst. Als we op het terras pauzeren voor een kleine versnapering blijkt dat we hier niet als enigen neerstrijken. Een ooievaarspaartje heeft zich namelijk prinsheerlijk bovenop het dak van het exclusieve landhuis genesteld. Een ding is wel duidelijk: het drentenieren is in dit deel van ons land niet uitsluitend aan mensen voorbehouden. Het is tijd om door te reizen. Naar de Sallandse Heuvelrug.

Marle

De piepkleine Twentse buurtschap Marle ligt op steenworp afstand van nationaal park de Sallandse Heuvelrug. Een slordige 450 zielen tellend gehucht. Met als kloppend hart het Pannenkoekenhuus Marle. Een verbouwde boerderij, waarin ook het Nationaal Blikkenmuseum is gehuisvest.

Wie het Pannenkoekenhuus binnen loopt, doet een stap terug in de tijd. De markante uitbater heeft er alles aan gedaan de sfeer van weleer zo goed mogelijk te conserveren. Hij vertelt hoe hij ooit door toeval verslingerd raakte aan blikken, bussen en trommels. ,,Die voorliefde stamt uit de economische crisis tijdens de tachtiger jaren. Ik werkte in het 'grondverzet', raakte mijn baan kwijt en toen een bakker uit de buurt met pensioen ging, nam ik zijn ventwijk over."

Zodat hij vertegenwoordigers van beschuitbakkers over de vloer kreeg. ,,Die hadden van die fraai versierde verpakkingsbussen. Die kon je met zegeltjes bij elkaar sparen. Toen ik er een stuk of vier had, sloeg het virus toe."

Zijn baantje kwam hem daarbij goed van pas. ,,Ik kwam veel bij boeren over de vloer. Daar kennen ze de traditionele voorjaarsschoonmaak. Alle rotzooi wordt dan naar buiten gesmeten. Als ik daar dan aankwam met mijn bakkersmand zat ik altijd even tussen die spulletjes te snuffelen. Zo heb ik aardig wat leuke blikken op de kop weten te tikken."

 

 

Nationaal blikkenmuseum

Thuis raakte het wel erg vol, waarop het idee rees zijn collectie onder te brengen in het Nationaal Blikkenmuseum, dat in 2008 het levenslicht zag. Als onderdeel van het Pannenkoekenhuus. Meer dan 10.000 blikken, bussen en trommels heeft hij intussen. Met enkele exemplaren die eruit springen. ,,Zoals een opbergblik van voor de Eerste Wereldoorlog. Met daarop het welbekende Droste-tafereel van een verpleegster met een armband van het Rode Kruis."

De collectie groeit intussen gestaag door. ,,Laatst kwamen er twee Groningse dames een blik van het schoonmaakmiddel Vim brengen. Ik heb ze vertroeteld met een pannenkoek. Want voor wat, hoort wat. Wie mij een leuk blik brengt dat ik nog niet heb, krijgt van mij een pannenkoek."

Twee exemplaren heeft hij zo neergezet dat hij er dagelijks even een blik op kan werpen. Een arretjeskoekblik en eentje met een afbeelding van boeren op het platteland. ,,Uit verzamelaarsoogpunt niet de meest bijzondere, maar ze zijn van mijn overleden moeder Marie. En daarom voor mij van grote emotionele waarde."

Het meest bijzondere blikje in zijn museum is echter dat van 'meneer Hagens'. ,,Hoewel ik geen idee heb wie dat is. Het stamt uit 1863 en zijn naam en sterfdatum zijn erin gekrast 'W. Hagens WJM, overleden den 19 january 1863'. Er is al geopperd dat zijn asresten erin zijn bewaard. Maar cremeren in 1863? Iemand anders suggereerde dat het werd gebruikt om tabak in te bewaren. Ooit hoop ik dat er hier iemand binnenloopt die dit grote mysterie weet op te lossen." In ruil voor een lekkere pannenkoek, nemen we aan…

 

 

Orvelte

Het is zo ongeveer een verplicht nummer voor iedereen die Drenthe aandoet: het museumdorp Orvelte. Met monumentale boerderijen, te midden van statige bomenrijen, winkeltjes met een interieur van diep uit de vorige eeuw en straten geplaveid met kinderkopjes. Een dorp naar voorbeeld van de bekende hommage van Wim Sonneveld.

Cuby

Verplichte kost voor muziekliefhebbers: het kleine Grolloo heeft grootse nederblues-historie geschreven. Harry ‘Cuby’ Muskee woonde er zijn hele leven. Niet alleen vind je er een standbeeld van hem, maar zijn vroegere boerderij is omgebouwd tot een museum. Met onder meer foto’s van een piepjonge Herman Brood, die ooit met ‘Cuby’ samenspeelde.

Snoepgoed

Een deel van het Pannenkoekenhuus is ingericht als oud-Hollands winkeltje, een regelrecht paradijs voor zoetekauwen, waar nog snoep uit een glazen pot wordt geschept in een originele puntzak. „Ik heb het zo nostalgisch mogelijk ingericht. Met een toonbank uit 1938 en een ouderwetse weegschaal. Ik ben nu eenmaal dol op nostalgie.”

Vanuit het snoepwinkeltje worden ook allerhande Twentse streekproducten te koop aangeboden. Bedoeld als souvenir of relatiegeschenk. Onder meer Pauwbier, scharrelroom met boerenjongens, Twentse boerenkaas en diverse Twentse likeuren. Een aantal van deze streekdelicatessen verwerkt Henk van der Vegt overigens in zijn eigen pannenkoeken.

Fietstocht

Het Pannenkoekenhuus Marle fungeert tevens als startpunt voor een meerdaagse fietstocht door het Reggedal.

Top 5 Cultuursnuiven in Drenthe