Nieuws/Binnenland

Rob Hoogland

Tennisbal

Ik ben een tennisbal. Als in een rally word ik van de ene kant naar de andere geslagen. Op de ene helft van het court staat Donald J. Trump, op de andere helft Anna Hysterica. Zo noem ik zijn tegenstander maar in wie ik de miljoenen Trump-haters laat samenballen.

Donald en Anna spelen zonder scrupules met mij.

Ze slaan mij meedogenloos heen en weer.

Ik hoor Donald Trump aan als hij is geïnaugureerd. Hij roept hetzelfde als wat hij daarvoor heeft geroepen, voor Eva Jinek later op de avond reden om hem weergaloos te noemen. Maar ik denk: wat een onpresidentieel niveau wederom, wat een bombastische hardvochtigheid, wat beledigend voor zijn voorganger, die vlak achter hem zit.

Bam, daar ga ik.

Met veel topspin naar de andere helft van de baan.

Zo beland ik voor het eerst bij Anna Hysterica, ditmaal als de personificatie van De wereld draait door, waar de stoelen rondom de gastentafel na de beëdiging van de 45e president van de Verenigde Staten zonder uitzondering worden bezet door lieden die zo luid mogelijk van hun afkeer van Donald Trump blijk geven. Zelfs het laatste restje objectiviteit heeft men laten varen. Gênanter kan het niet. Let wel: bij de publieke omroep, terwijl er best een redelijk redenerende Trump-verdediger te vinden zou zijn geweest.

Huppekee, wéér een verwoestende forehand.

Donald Trump brengt een bezoek aan de CIA, de geheime dienst waarvan hij de medewerkers nog niet lang geleden als nazi’s kwalificeerde. Ook daar houdt hij een toespraak, waarvan de transcriptie aan de openbaarheid wordt prijsgegeven. Ik neem die tekst een keer of vijf, zes door. Het is andermaal slechts bluf en holle retoriek. Hij had 90 procent kunnen schrappen. Elke keer voel ik me meer gesterkt in de overtuiging dat de man niet op zijn taak berekend is. En dan zeg ik het nog vriendelijk.

Boing, een dubbele backhand deze keer.

Anna Hysterica laat zich nu zien als de belichaming van de vrouwenmarsen die her en der op de planeet uit protest tegen de benoeming van Donald Trump worden georganiseerd. Ik hoor Madonna, bijvoorbeeld. Zij slaat beschamende taal uit. Van de gelijksoortige manifestatie zie ik beelden in Neukölln, Berlijn, waar de demonstrantes lief toekijken terwijl er ’Allahu Akbar’ wordt geroepen. En ik denk: organiseer ook eens zoiets massaals om dergelijke taal te bezigen tegen al die islamitisch/fascistische leiders die de levens van vrouwen nog veel meer tot een hel maken.

Boem, een smash.

De perschef van Trump aan het woord. Hij heet Sean Spicer en zijn eerste onbeschofte en leugenachtige optreden verraadt meteen wat de pers, die van mij echt niet met fluwelen handschoenen hoeft te worden aangepakt, verwachten kan: een dikke middelvinger van het Witte Huis.

Sla me alsjeblieft een keer in het net. Laat me daar alsjeblieft zo lang mogelijk liggen. Ik wil uitgestuiterd zijn.