480102
Binnenland

'Boodschappen doen is topsport'

Nu ik al vijfenhalf jaar gegrepen ben door de klauwen van Lyme merk ik dat ik bepaalde dingen niet meer snap. Als mensen om mij heen vertellen wat ze op een dag doen begrijp ik werkelijk waar niet hoe een lichaam dat vol kan houden.

Zo begrijp ik niet meer dat je vijf kilometer kan hardlopen en daarna nog puf hebt om naar de bioscoop te gaan. Dat je na acht uur werken 's avonds nog kunt koken. Dat je boodschappen kan doen en daarna besluit koffie te drinken met iemand om vervolgens thuis nog even 'lekker' de boel af te stoffen. Dat je doucht zonder daarna te moeten rusten of dat je twee bezoekjes op een dag kunt ontvangen zonder een koortsaanval te krijgen. En wat ik al helemáál niet begrijp is hoe je lichaam al het bovenstaande dag in dag uit volhoudt...

Verdrietige rotzooi

Ooit begreep ik het. Sterker nog, ik deed het bovenstaande ook allemaal. Maar ik snap het niet meer. Mijn lichaam kan het niet meer en daardoor kunnen mijn hersenen het zich niet meer voorstellen. Wellicht is dat maar goed ook. Misschien is het daardoor wel allemaal ietsje minder pijnlijk. Met nadruk op minder, want het blijft een verdrietige rotzooi om chronische Lyme te hebben.

Want dat ik het niet meer begrijp doet niks af aan het feit dat ik het wel degelijk zou willen. Ik wil werken, wandelen in het bos en daarna koffie (of chocolademelk met rum) drinken en vervolgens mijn kledingkast uitruimen (of beter gezegd aanvullen). Ik wil uit eten kunnen gaan en spontaan besluiten een uurtje de show te stelen op de dansvloer. Ik wil zelf autorijden en beslissen waar ik heen ga. Ik wil elke dag iets kunnen doen. Gewoon net zoals iedereen om mij heen. En dit willen maar het niet kunnen, grijpt je soms genadeloos naar je keel. Gevangen in je lijf, opgesloten door Lyme. Jij wil van alles, maar je lichaam wil -kan- zo weinig.Lotgenoten

Hoe leg je dit uit aan iemand die alles kan wat jij niet kan? Hoe leg je uit dat een bezoekje van een uurtje topsport is? Dat boodschappen doen een lichamelijke overwinning is?

Hoe lief, zorgzaam en gigantisch betrokken mensen om je heen ook zijn, er blijft een stukje dat niet uit te leggen is. Dat niet te begrijpen is als je lijf geen invloed heeft op wat je kan en wilt.

Maar er is een groep die het feilloos snapt. Sterker nog, die het zelf dagelijks meemaakt. Lotgenoten.

Leuke, grappige, normale mensen die het leven fantastisch vinden en er dolgraag middenin zouden staan, maar die door Lyme (of welke ziekte dan ook) uit het normale leven zijn gerukt.

En hoe gruwelijk dit ook voor ze is, het is een 'fijne' gedachte dat je niet de enige bent die ligt te figuurdansen van de pijn in bed. Het is heerlijk om contact te hebben met mensen die begrijpen dat boodschappen doen topsport is. Die een digitaal applaus sturen als je een uurtje naar een verjaardag bent geweest. Die 's nachts ook wakker liggen van de pijn en online met elkaar schapen tellen. En die bovenal op bewonderenswaardige wijze positief en humoristisch zijn gebleven.'Breiclub-achtig'

Lotgenotencontact vond ik altijd zo 'breiclub-achtig' klinken -en uiteraard had ik deze mensen liever leren kennen in de kroeg of als collega's- maar ik ben kneiterblij dat ik ze ken.

Enorme bikkels en vechtende helden zijn het.

Lieve lotgenoten, dank jullie wel! Voor de herkenning en steun, maar veel belangrijker nog voor de inspiratie om er -juist- ondanks alles toch iets van te maken. Ook als dat betekent dat boodschappen doen soms het hoogtepunt is.