Nieuws/Binnenland

Review: Tales of Zestiria

De Tales of-games draaien vaak om hetzelfde uitgangspunt. Twee werelden komen letterlijk of figuurlijk met elkaar in botsing en de held van het verhaal moet dit voorkomen door het kwaad te verslaan en voor vrede te zorgen. In Tales of Zestiria is dit niet anders.

Het verhaal van Tales of Zestiria draait om de onlosmakelijke band en vriendschap tussen Sorey en Mikleo. De een is een mens en de ander seraphim. Twee rassen die ooit gemoedelijk samenleefden, maar tegenwoordig gelooft de mens niet meer in het bestaan van de seraphim en heeft het geloof plaatsgemaakt voor duisternis.

Dat geldt niet voor Sorey. Hij is als mens opgegroeid in een dorp vol met seraphim en kan hen als één van de weinige ook zien. De opkomst van de Lord of Chaos zorgt ervoor dat Sorey en Mikleo hun veilige haven moeten verlaten en de wereld moeten redden van het kwaad. Daarbij krijgt het duo hulp van een grote groep kleurrijke personages van beide rassen. Sorey neemt een speciale rol op zich door als een soort Koning Arthur een speciaal zwaard uit een steen te trekken. Als de legendarische Shepherd kan hij vijanden (hellions) zuiveren en de duisternis wegnemen.

Op avontuur

In Tales of Zestiria leg je de nodige kilometers af terwijl je reist van stad naar stad en van grot naar grot. Onderweg kom je de nodige monsters tegen. Eigenlijk zijn ze meer een last omdat het de boel ophoudt, maar aangezien dit een rpg is heb je de ervaringspunten hard nodig om sterker te worden. Zeker in het begin. De vormgeving van de wereld is wat simpeltjes en ook de steden komen niet echt uit de verf. Aan de personages en de tussenfilmpjes is duidelijk meer aandacht besteed. De game verschijnt gelijktijdig voor de PlayStation 3 en 4. Daarbij lijkt het alsof de PS3-versie de standaard is en de PS4-versie er net even iets beter uitziet, maar het ontwikkelteam er niet alles aan heeft gedaan om de kracht van deze console te benutten.

De game is voorzien van een uitgebreid menu en een kaartensysteem, maar niet altijd is duidelijk waar je exact naar toe moet of wat de volgende stap is. Ik had liever een wat simpeler menu gezien, met een duidelijk overzicht van de hoofd- en zijmissies zoals in Dragon Age. Je krijgt in Tales of Zestiria regelmatig schermen vol met uitleg te zien, maar wie leest die nou echt? In de volgende Tales of-game zou ik graag zien dat daar eens naar gekeken werd, want weinig mensen zullen de tijd nemen om het hele menu te doorgronden.

Op de vuist

Het vechtsysteem van Tales of Zestiria is heel gevarieerd. Wie diep in de game wil duiken, kan de niet-speelbare personages helemaal naar eigen wens instellen met allerlei regels. Ik laat ze eigenlijk zoveel mogelijk hun eigen gang gaan. Naast de normale aanvallen zijn er de speciale 'artes' die je gaandeweg vrijspeelt. Je kunt er vijf plaatsen onder het linkerpookje van de controller en gebruikt ze in combinatie met de x-knop. Door de aanvallen te koppelen, krijg je een chain die steeds sterker wordt.

Maar dat is nog niet alles. Tales of Zestiria geeft Sorey de mogelijkheid om 'armatization' te gebruiken. Hiervoor smelt hij samen met een seraphim en gebruikt hij hun element (zoals water, vuur en wind) voor nog krachtigere aanvallen. Vooral bij moeilijke vijanden die een zwakte hebben voor een bepaald element, komt armatization erg goed van pas. Het ziet er daarnaast ook nog eens bijzonder spectaculair uit.

Voor de liefhebbers

Rgp-liefhebbers zullen veel plezier beleven aan Tales of Zestiria. Het verhaal is aansprekend, de personages zijn leuk, er is meer dan genoeg humor en de gevechten zijn uitdagend. Perfect is de game niet, maar de pluspunten wegen een stuk zwaarder. Je zult heel wat uren kwijt zijn aan deze game, maar dat is dit avontuur meer dan waard.

Bekijk meer van