481135
Binnenland

Zo simpel kan het soms zijn

We hebben thuis een computerprobleempje en ik tracht dit op te lossen door het inschakelen van het systeemherstel. De computer wordt terug gezet op een eerdere datum en alles wat daarna is gebeurd, wordt gewist. Wat lijkt mij dit heerlijk zeg! Kon ik dit ook maar toepassen op mijzelf.

Ik zou de tijd dan terugzetten naar de periode vlak voor en tijdens ons trouwen, twee jaar voordat kanker geconstateerd werd. Ik zeg thuis regelmatig dat wij net op tijd getrouwd zijn. Alle kinderen woonden op dat moment nog harmonieus bij ons, ik was nog in topconditie en niet onbelangrijk als bruid; ik had mijn lange haar nog!

Verrassing

Ik denk met fijne gedachten terug aan die tijd. Voor Ferry zijn vijftigste verjaardag hebben we met z'n allen geld ingezameld en een reis richting Finland geboekt, waar hij mij tussen de huskytochten door ten huwelijk vroeg. Wie verraste nou wie!? Daarna gingen we samen op trouwjurkenjacht om met een gitzwart exemplaar terug te komen.

Samen ontwierpen we zijn pak tot een heel aparte versie en we gingen alle locaties af die konden schikken met onze lijst vol eisen. Nog even de kleding voor de kinderen regelen, voorgesprekken voeren met de ingehuurde ambtenaar, gekke verrassingen voor de gasten verzinnen, samen met de meiden de bedankjes en tafelaankleding maken. En als klapper gingen we met ons zessen op dansles om de openingsdans op 'I Gotta Feeling van The Black Eyed Peas' spetterend uit te voeren. Zelfs mijn oudste, toen al bijna 15 jaar en een lekkere puber, deed enthousiast mee. Hoe bijzonder is dat?!

Ik denk er geregeld met een warm gevoel aan terug. Wat was het leuk! En deze herinnering pakt niemand mij ooit meer af. Ook nu niet, nu het soms lichamelijk en psychisch zwaar is. En ook niet als ik lang niets van mijn oudste hoor en ook niet als ik soms bang ben niet te genezen....Doorgaan en volhouden

Zo nu en dan hebben wij deze herinneringen heel hard nodig. Voor mij, maar ook voor Ferry is het momenteel een weg van doorgaan en volhouden. We zijn beiden redelijk nuchter en positief ingesteld, maar toch. Soms is daar die angst. Word ik voorgoed beter, krijg ik ooit uitzaaiingen, wat staat ons nog te wachten, wanneer verkopen we ons andere huis, houden we ons financieel staande in deze tijden? En wanneer kunnen wij weer een warm en vooral een volledig gezin zijn?

Veel vraagtekens en onzekerheden, maar de kunst is om toch de lichtpuntjes te zien want die zijn er wel! De meiden doen het goed. Het zijn lieverds waar ik een goede band mee heb. De honden zijn nog allemaal gezond en geven mij een hoop werk, maar ook levensvreugde. We hebben een heerlijk huis en Ferry ondersteunt mij waar hij kan.

Ik heb een leuke vaste baan en kan nu onbezorgd ziek zijn zonder risico op direct ontslag. Ik geniet van een dag zonder misselijkheid, een dag met een zonnetje en van een kaarsje aan bij de tv.

Hoe simpel kan het soms zijn?