481175
Binnenland

Hangzhou

Stad met een glimlach

Honderdduizenden Chinezen ontdekken de komende jaren Nederland als vakantieland, is berekend. De Reiskrant ging tegen de stroom in en vergaapte zich aan de schoonheid van Hangzhou, dat al sinds mensenheugenis als een van de mooiste steden van de volksrepubliek wordt beschouwd.

,,Noem mij maar Misty. Snap je: Miss Tea", lacht de jonge Chinese die zich zoals zoveel van haar landgenoten een tweede, internationale naam heeft aangemeten. Op deze drukkend warme middag trakteert zij ons Europese gezelschap op een college groene thee. Na een bustocht door een adembenemend groen heuvellandschap zijn we beland op de plek waar de wereldberoemde Longjing (De Drakenbron) wordt geoogst. Dat gebeurt allemaal nog met de hand, door vrouwenhanden om precies te zijn. Zij hebben volgens Chinezen nu eenmaal betere ogen en tastzin.

Nationale Thee Museum

Onderweg zagen we de theehuizen waar stedelingen in het weekeinde graag verpozen, zij slapen in pensions die slimme boeren hebben opgezet. De theeplanten staan in keurige terrassen tot aan het parkeerterrein van het Nationale Thee Museum. Daar leren we dat de blaadjes die al in maart zijn geplukt ware VIP-thee oplevert en bijna onbetaalbaar is, dat de gast een goede gezondheid wordt toegewenst als zijn theekopje in drie scheuten wordt volgegoten en dat de krachtige werking van groene thee onder meer slapeloosheid, rimpels, verstopping, overgewicht, alzheimer en zelfs kanker tegengaat.

„Wij zijn van kinds af aan al gewend om groene thee te drinken, wel vijf keer per dag. Daarom zijn wij zo gezond", houdt Misty haar gehoor voor terwijl ze trots wrijft over haar platte buik. Drinken wij hooguit één keer per dag groene thee? Oh nee! Gelukkig is het nog niet te laat: hier kunnen we busjes thee kopen. En voor wie niet kan wennen aan de wat spinazieachtige smaak zijn er groene theetabletten. Als we niet direct toehappen, volgen rap enkele twee-voor-de-prijs-van-een-acties. Daarna is Misty’s geduld op. „Als jullie niets kopen, is het tijd om te vertrekken. Het is vijf uur, onze werkdag zit erop."

Hangzhou

Het is een wat abrupt einde van een onvergetelijke eerste dag in Hangzhou. Het heeft 'de gelukkigste stad van China' nooit aan fans ontbroken. Marco Polo schijnt al verrukt te zijn geweest van wat nu een van de grootste toeristische trekpleisters van het land is. De bezoekers zijn voornamelijk Chinezen zelf. Daarnaast gaat een stijgend aantal toeristen uit Zuid-Korea, Singapore en Taiwan van Chinese origine hier op zoek naar hun roots.

China telt veel Westmeren, maar wie 'het Westmeer' zegt bedoelt die van Hangzhou dat een omtrek heeft van ruim zes kilometer. We zien lotussen langs de oevers, stenen bruggetjes, romantische villa's en pittoreske prieeltjes waar ouderen om toerbeurten meezingen met een krakkemikkige bandrecorder. Houten bootjes glijden nagenoeg geruisloos door het water, al dan niet op weg naar een van de onbewoonde eilandjes in het meer.

 

 

Grand Canal

Westlake prijkt op de Werelderfgoedlijst, net als The Grand Canal. Deze 1500 meter lange waterweg verbindt de stad met Peking. Keizers lieten hun entourage vroeger regelmatig deze belangrijkste handelsroute bevaren ter controle. Om een goede indruk te maken legden de inwoners langs de waterkant de elegantste tuinen aan en verrezen juist daar paleizen en andere indrukwekkende gebouwen. Daar plukken wij nu mooi de vruchten van, wanneer we ons in een loom tempo over het water laten vervoeren.

Ter hoogte van de Gongcheng-brug is een hippe buurt ontstaan met boetiekjes, koffietentjes en boekwinkels. Het is het handwerkcentrum van de stad blijkt: bezoekers kunnen in voormalige pakhuizen zelf parasols beschilderen, waaiers maken of boetseren. Gewoon een mooi voorbeeldexemplaar inslaan als origineel souvenir kan ook. Leuker dan het zoveelste sjaaltje van de zijdemarkt die wat tegenvalt vanwege het hoge Albert Cuyp-gehalte.

 

 

Lingyin Tempel

Iets buiten de stad bevindt zich de beroemde boeddhistische Lingyin Tempel, ook wel het Klooster van het Tehuis der Geesten genoemd. Het dankt de naam aan een Indiase monnik die hier besloot dat dit de plek moet zijn waar onsterfelijke zielen tot rust komen. Ons valt bij aankomst vooral de Starbucks op. We krijgen pretparkachtige associaties bij de busladingen toeristen die uitstappen, vlaggendragers met schelle speakers volgen en zwaaien met fluorescerende selfiesticks die, zo later blijkt, op het terrein zelf ook volop te koop zijn.

Gelukkig blijkt het complex zo groot dat alle toeristen en pelgrims rustig kunnen uitwaaieren en zich langs slingerweggetje kunnen vergapen aan de iconische beelden die monniken hier al in de middeleeuwen uit de rotsen hebben gehakt. De maoïsten hebben hier in hun anti-religiestrijd flink huisgehouden, maar onder meer de lachende Boeddha is gespaard gebleven. Na het passeren van detectiepoortjes belanden we in de hal van de hemelse goden, zien de grootste houten Boeddha van het land en een ruimte waar ontelbare levensgroot in brons gegoten beelden staan.

Buiten steken we bij de open altaren onze wierookstokjes aan en doen met devoot gesloten ogen een wens. Om ons daarna weer aan te sluiten bij de uitgelaten bezoekersstromen die graag met ons op de foto willen. We weten inmiddels al wat er geroepen wordt voorafgaand aan de groepsselfies: in het Chinees staat '1-2-aubergine' garant voor een stralende smile. En die lach, die hoeven we in en rondom Hanghzou bepaald niet te forceren.

 

 

Reiswijzer

KLM vliegt rechtstreeks op Hangzhou, verreweg de makkelijkste manier om de stad te bereiken (klm.com). De lijndienst gaat drie keer per week naar de stad die zich in het zuidoosten van het land bevindt en op 150 kilometer van Shanghai ligt. De stad kent een subtropisch tot vochtig klimaat, de warmte kan als wat drukkend worden ervaren. Het voorjaar wordt gezien als de beste tijd van het jaar om Hangzhou te bezoeken.

 

 

Het Westmeer

Het Westmeer is niet te missen. Overdag is een romantisch boottochtje in een houten schuitje, met of zonder schipper, natuurlijk een aanrader. Maar probeer vooral ook 's avonds te gaan: Met uitzondering van de winter wordt er elke avond een adembenemende lichtshow gehouden op het water. Het betreft een soort Chinese versie van Romeo en Julia, opgezet door dezelfde man die verantwoordelijk was voor de opening van de Olympische Spelen in Peking.

Eten

Yangzhou is nog niet massaal ingesteld op de westerse toerist. Zelfs in grote luxueuze hotels is het even zoeken bijvoorbeeld naar iets bekends voor op het ontbijtbord. Heerlijk hebben wij gegeten in Green Tea restaurant, aan de Longjing Road, Xihu, een charmant, houten restaurant. Laat u niet afschrikken door de geplastificeerde foto’s van de gerechten bij de ingang, dat is in dit geval wel zo praktisch. Helaas hurk-wc's hier, maar dat geldt voor bijna alle horecagelegenheden die wij bezochten.