Nieuws

Open brief

Het rugzakje van de juf

Lieve ouders, ik geef om die snoetjes uit mijn klas die me dag in dag uit aanstaren – van gebiologeerd tot doodverveeld aan toe. Ik geef om al die kinderen, ook om die van jullie. Ik vraag alleen om een beetje meer begrip en waardering van jullie kant.

Over het leven van een leerkracht bestaan nogal wat misvattingen. Het lijkt misschien alsof ik iedere schooldag, zodra de klok op kwart voor drie staat, zorgeloos de deur achter me dichttrek. En dat op vrijdagmiddag om kwart over twaalf de vrijmibo al begint. Het lijkt misschien alsof ik altijd maar vakantie vier en jullie daarmee voor mijn plezier kinderopvangstress bezorg. In deze brief probeer ik deze opvattingen te ontkrachten, want de leerkracht van nu wordt onvoldoende gewaardeerd.

Ondankbaar

Om te beginnen bij die werkdag; die duurt twaalf uur. Ik ben om acht uur in mijn lokaal te vinden en zit tot het Achtuurjournaal na te kijken en lesstof voor te bereiden. Ik probeer de kinderen zoveel mogelijk individuele aandacht te geven onder de lestijd, maar dit betekent wél dat ik in mijn vrije tijd het nakijkwerk op me neem.

Neem dan nog alle avonden dat ik rapporten schrijf, en de oudergesprekken die ik dagen achtereen voer in mijn vrije tijd. Ik zet me constant in om ook jouw kind een basis mee te geven voor een goede toekomst. Ik doe het met liefde, want lesgeven is mijn lust en mijn leven, maar het komt wat ondankbaar over wanneer er weer wordt gezucht en gesteund om die zoveelste vakantie (waarin ik overigens ook het een en ander voorbereid voor de lesweken erna!).

Rugzakjes

En dan zijn er nog de eisen vanuit de overheid. Het speciaal onderwijs verdwijnt en daardoor komen er steeds meer kinderen met ‘rugzakjes’ onder mijn toezicht. Rugzakjes die steeds zwaarder zijn gevuld, denk bijvoorbeeld aan kinderen met autisme. Ik moet deze leerlingen extra aandacht geven, aandacht die ten koste gaat van klasgenootjes.

Dat vind ik verschrikkelijk, maar geld voor een extra kracht is er niet. Ik geef door die bezuinigingen zelfs les in Engels en in gym, zonder hier een speciale opleiding voor gevolgd te hebben. Ik werk sinds jaar en dag exact hetzelfde aantal uren, maar in die uren worden jaarlijks meer vakken gepropt.

Zusterjuf

Alleen maar leerkracht zijn, volstaat niet meer. Ik word geacht een alleskunner te zijn, die leerlingen leert lezen en schrijven tussen het begeleiden van autisme en het uitdelen van medicijnen door. Ik moet een zuster zijn, die een kookwekker zet voor de eerstvolgende Ritalinronde (ik heb de grens getrokken bij het inspuiten van insuline). Een opvoeder die niet-zindelijke kinderen netjes tussen taal en rekenen leert plassen op de wc (en niet eroverheen). Een kinderopvangleidster die de kinderen al om zeven uur in de ochtend welkom heet, zodat paps en mams snel door kunnen karren naar hun carrière.

Overspannen koters

Ik begrijp overigens best dat die veeleisende baan van ouders (in combinatie met het runnen van een huishouden en het onderhouden van een sociaal leven) z’n tol eist. Ik snap dat, omdat ik zelf een werkende moeder ben die het zakelijk en privé op rolletjes wil laten lopen. De emancipatie van vrouw leidt tot verzoeken om als voorschoolse opvang te fungeren, waar de kinderen al om zeven uur gedropt kunnen worden.

Gestreste ouders zorgen voor gestreste kinderen. Wist jij dat een aanzienlijk deel van die snoetjes uit mijn klas al volledig is opgebrand met zeven jaar? Kinderen die in slaap vallen tijdens de lessen en niets meer meekrijgen, omdat hun hersenen op maandagochtend al volledig overprikkeld zijn? Het is sinds kort zelfs zo dat ik mijn leerlingen op maandag niet meer mag toetsen, omdat ze in het weekend zó worden meegesleept door pap en mams, dat het in enkele gevallen tot vrijdag duurt tot ze weer functioneren. Sport, hobby’s, visite en vrienden zijn iets teveel van het goede in die twee dagen. Ik wil die kinderen het liefst naar huis sturen om bij te komen, maar dan krijg ik ervan langs omdat de ouders geen opvang hebben.

Dus. Jullie hebben het druk, maar ik ook. Ik vraag gewoon om een beetje meer waardering…

Deze open brief is het startschot voor het blog ‘Uit de school geklapt’ van basisschooljuf Hettie.  Elke maandagochtend op VROUW.nl!