Nieuws

Wat Zij Vindt | Hester

Nee moeders, jullie kunnen niet álles willen

Het zal niemand ontgaan zijn de afgelopen weken: het moederschap sucks en dat moest uit de taboesfeer worden getrokken. Uit alle hoeken van het land uitten doorgedraaide en oververmoeide moeders op tv, radio, online en in bladen hun intense onvrede; ze hadden het er maar zwaar mee, dat gedoe met die kinderen die onder meer willen dat hun brood in een x-aantal stukjes gesneden wordt. Moeders van nu komen helemaal niet meer toe aan zichzelf!

Ik heb er drie; een volleerd puber, een prepuber en een peuterpuber. Heerlijk, die stempels, dat haalt de oorzaak van hun gedrag een beetje bij mij weg. Dat de oudste mij zo nu en dan ‘Hessie’ noemt, heeft niets te maken met het feit dat ik daar een paar keer om gelachen heb; dat komt gewoon door hormonaal ingegeven gebrek aan ontzag. En dat de jongste net zo lang gilt totdat ik zwicht en Peppa Pig tijdens het eten opzet, heeft niets te maken met mijn volstrekte gebrek aan consequent zijn, dat hoort bij de opstandige 2-jarigen-fase. Nee, mij treft geen blaam! Het zijn de kinderen van deze generatie die het ons zo lastig maken…

Dat onze oma’s de luiers op de hand stonden te wassen, zelf het complete huishouden met nog geen tiende van het huidige inkomen runden (dus zonder Tipi Wan en/of ‘poets’ zoals de welgestelde vrouw haar ‘personeel’ respectvol noemt), alles op de fiets deden en gemiddeld een kind of vijf opvoedden, vergeten we voor het gemak. Nee, wij hebben het pas pittig, met alle mailtjes die we moeten beantwoorden!

Afgelopen weekend was ik in de kinderboerderij. Rechts van mij zaten drie moeders op een bankje, alle drie een baby op schoot. Ze zagen er vermoeid uit, hun peuters/kleuters liepen los rond in de speeltuin.

De middelste startte haar klaagzang. “Neem een dagje strand; je komt nergens meer toe! Denk maar niet dat ik ook maar één tijdschrift uit heb kunnen lezen, je bent de hele dag in de weer met opletten, eten geven en zandkastelen bouwen.” De andere twee knikten instemmend. Je zag dat ze de horror van een dagje strand met kinderen op hun netvlies kregen. De rilling liep nog net niet over hun rug.

‘Moeders van nu zijn prinsessen’, las ik onlangs ergens. Daar ben ik het volstrekt mee eens. Ik heb hier al eerder verkondigd dat wij alles maar willen. Werken, feesten, iedere dag borrelen, naar de sauna, al onze sociale contacten (zowel online als in het echt) bijhouden en dan dus nog die leuke moeder uithangen. Er wordt wat afgecombineerd. Met al je vriendinnen en hun kinderen naar de speeltuin, mét een paar flessen wijn. Kun je toch weer wat dingen tegelijk van je to-do-list afstrepen.

Jazeker, ik vind het bij vlagen ook verrekte bagger, dat gedoe met die kinderen. En ik mag er ook graag even lekker over zeiken. Maar jeetje zeg; wat hadden we dan gedacht, voordat we eraan begonnen? Dat kinderen over een aan- en uitknop beschikken? Dat ze keurig in het gareel lopen of dat het jou niet overkomt dat ze krijsend ter aarde storten in het gangpad van de supermarkt? Het zijn kinderen, geen robots! En dat brengt mij op het volgende idee. Geef die moeders een robot. Ze zijn al in ontwikkeling om eenzame ouderen bij te staan, laat ze dan met wat aanpassingen ook wat leuke exemplaren maken die niet knoeien, niet krijsen, bijtijds naar bed gaan en er al helemaal geen probleem van maken dat je hun brood niet in het correct aantal stukjes hebt gesneden. Hoppa, ook weer opgelost. En aan alle moeders die zo’n robot toch niet zie zitten een dikke tip: je hoeft niet aan alles mee te doen. En als je eens wat vaker lacht om jezelf of om je kinderen, zul je zien dat je leven direct een stukje lichter wordt.

De wekelijkse VROUW nieuwsbrief in je inbox? Schrijf je in >>

Lees ook:

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #watzijvindt!

De wekelijkse VROUW nieuwsbrief in je inbox? Schrijf je in >>

Bekijk meer van