Nieuws/Binnenland
483675
Binnenland

Speurtocht naar ‘straatbaby’

MAASTRICHT - Een baby die zij dertig jaar geleden tijdens hun politiewerk voor hun eigen ogen geboren zagen worden, maar van wie de naam tot op heden niet bekend is. Oud-rechercheur Jacques Smeets (64) uit Elsloo kan dit samen met zijn collega Henk Kemmerling maar niet loslaten. Hun hoop is nu gevestigd op lezers van De Telegraaf. ,,Wij willen die jongen zo graag spreken.”

Het moet ergens in augustus 1985 zijn geweest. Op een warme zondag rijden Smeets en Kemmerling in een onopvallende politieauto door de Sint Maartenslaan in Maastricht. Eigenlijk is het een gewone dag zoals alle andere, totdat het speurderstweetal een hoop commotie hoort. In hun achteruitkijkspiegel zien ze voorbijgangers bij een meisje staan.

Het duo aarzelt geen moment en gaat een kijkje nemen. ,,We hoorden een baby huilen, maar het vreemde was dat we geen kindje zagen”, blikt Jacques Smeets terug op die bijzondere dag. ,,Toen werden wij er op geattendeerd dat het baby'tje in de broekspijp van de moeder zat. Dat was even schrikken, de bevalling had dus net plaatsgevonden.”

Via de mobilofoon wordt meteen de meldkamer van het politiebureau ingelicht en het ziekenhuis gealarmeerd. ,,We moesten natuurlijk meteen in actie komen en hebben moeder en kindje op de achterbank gezet en zijn naar het ziekenhuis gereden. Daar noteerden we nog wat gegevens en toen zijn we weer verder met ons werk elders gegaan.”

De plicht riep immers weer. Smeets en Kemmerling spraken nog vaak over dit bijzonder voorval en besloten op zoek te gaan naar de zogenoemde ‘baby-zonder-naam’. Het blijkt vooralsnog een helse zoektocht te zijn. ,,In die jaren had je nog geen computers bij de politie en het archief is in 2000 opgeschoond dus alle gegevens zijn we kwijt.”

Even was er nog een sprankje hoop toen een collega binnen het politiekorps in contact kwam met de ex-partner van de moeder. ,,Die man vertelde dat deze vrouw inmiddels helaas al een jaar of zes was overleden. Toen wisten we dus nog niks”, legt Smeets, inmiddels al 3,5 jaar met pensioen, uit. ,,Wat we in ieder geval wel weten is dat de jonge moeder toentertijd in een opvanghuis zat.”

Veel meer informatie hebben de twee speurneuzen echter niet. Opgeven weigeren ze. ,,Het zou prachtig zijn om die jongen, die nu zo’n dertig jaar moet zijn, eens zouden kunnen spreken. Graag zelfs. Misschien zijn er na al die jaren toch nog mensen die iets meer weten en ons daarmee een groot plezier zouden kunnen doen.”