Nieuws
483831
Nieuws

In het nieuws

'Ik dacht jaren dat het seksuele geweld mijn eigen schuld was'

Met de hashtag #zeghet delen slachtoffers van seksueel geweld vandaag massaal hun verhaal op Twitter. Marije Ploeg (22) is één van die slachtoffers. “Steeds weer dacht ik dat het mijn eigen schuld was.”

Marije was pas veertien toen ze voor het eerst in aanraking kwam met seksueel geweld. “Vanuit het niets werd ik vastgehouden en betast door een wildvreemde man. Ik was nog zo jong en had geen idee hoe ik moest reageren. Wat deed ik verkeerd? Meteen kroop ik in mijn schulp en dacht ik dat het mijn eigen schuld was. Ik had iets fout gedaan.”

Slechts een maand later ging het weer mis. “Ik werd opnieuw aangerand door een vreemde man. Mijn blauwe ogen bleken, net als de eerste keer, de aanleiding voor zijn ongewenste aanraking. Moest ik hem maar niet zo aankijken. Ik vroeg erom. Nu wist ik het zeker: als twee mannen in zo’n korte tijd dat zeiden, dan lag het écht aan mij. Ik gaf mezelf de schuld. Voortaan keek ik naar beneden en zomaar een praatje aanknopen met een man deed ik niet meer.”

Schaamte

“Als tiener hield ik mijn lippen jarenlang stijf op elkaar. Niemand vertelde ik over de incidenten. Ik durfde het niet. Ergens dacht ik toch dat ik mij aanstelde. Misschien viel het allemaal wel mee, hoorde het wat die mannen deden of lag het echt aan mij. Verkeerd, maar gedachten die toch in je opkomen. Helemaal als je nog zo jong bent”, vertelt Marije.

“Het heeft dan ook heel lang geduurd voordat ik realiseerde dat het helemaal niet mijn schuld was. Dat ik open in de wereld sta en makkelijk contact maak met mensen, is geen vrijbrief om mij lastig te vallen. Vanaf dat moment ging bij mij de knop om. Het ligt niet aan mij, zolang ik zelf geen toestemming geef is het nooit oké dat iemand mij zomaar aanraakt.”

Opgeheven hoofd

“Met opgeheven hoofd ging ik de straat op. Vastbesloten om mij niet meer te laten intimideren door mannen. Dat heb ik geweten. Waar ik zo bang voor was, gebeurde opnieuw. Als ik stond te dansen in de discotheek, tijdens het hardlopen en wanneer ik op straat liep: steeds weer werd ik lastiggevallen of aangeraakt zonder dat ik dat wilde. Eén moment kan ik me nog goed herinneren. Tijdens het schrijven van mijn scriptie weigerde één van mijn respondenten te accepteren dat ik iets niet wilde. Hij pakte mij vast, heel abrupt. Vreselijk. Al vond ik zijn ongewenste intimiteit nog niet eens het ergste. Dat ik mij professioneel wilde gedragen en deze man niet verder keek dan alleen mijn uiterlijk, vond ik nog veel erger.”

Moeite met mannen

“Het seksuele geweld in mijn jeugd heeft er dan ook voor gezorgd dat ik jarenlang veel moeite had met mannen. Zo vond ik het moeilijk om nieuwe mannen aan te spreken of te leren kennen. En ook als ze mij aanspraken, was ik vanaf de eerste minuut wantrouwig. Misschien wilden ze wel meer? Hadden ze kwade bedoelingen?”

Marije merkt ook dat zij als persoon veranderd is. Ergens heeft ze altijd het gevoel dat ze zichzelf moet beschermen. “Onlangs liep ik met mijn zusje over straat toen we werden lastiggevallen. ‘Marije, hoe voorkom je dat mannen dit doen?’, vroeg mijn acht jaar jongere zusje. ‘Geen mensen aankijken of aanspreken helpt. En oh ja, vooral snel doorlopen.’ Ik schrok van mijn eigen antwoord. Ik wil mijn 14-jarige zusje helemaal niet vertellen dat het beter is om gesloten te zijn. Ik wil haar vertellen dat het prima is om je mooi te voelen, jezelf leuk aan te kleden en zelfverzekerd over straat te lopen. Ik wil een wereld waarin zij niet hoeft mee te maken wat ik heb moeten doorstaan.”

Vertel je verhaal

“Dat is ook de reden dat ik deze actie op Twitter aanmoedig. Eindelijk wordt het taboe doorbroken! Praten over seksueel geweld is niet makkelijk. Ik heb het zelf nooit gedurfd en mij lang geschaamd. Juist het horen van al deze verhalen sterkt mij. Ik ben niet de enige en samen kunnen we dit veranderen. Zeg het!”