Nieuws/Binnenland
483854
Binnenland

Gezellig keuvelen met 'kale' vreemden

Drie Taxolkuren achter de rug, nog negen te gaan en ik heb nu al een grote stap gemaakt in mijn metamorfose. Ik rol duidelijk verder in mijn 'kankeruiterlijk'. Naast mijn kale bolletje verlies ik nu ook de restanten van wimpers en wenkbrauwen.

Ik houd vocht vast en heb naast opzwellende wangen steeds meer last van dikke wallen en dito oogleden. Ik kijk in de spiegel en zie een patiënt, overduidelijk een kankerpatiënt. Een opgeblazen kale toet staart terug. De ogen zijn als die van een vis; zonder beharing en dof met een holle blik. Ik voldoe nu aan alle vooroordelen over het uiterlijk van een kankerpatiënt.

Chemisch vat

Mijn bewegingen worden ook minder krachtig. De wekelijkse Taxolkuur put me uit en veroorzaakt bot- en spierpijn. Ik beweeg als een oude dame. Ik krijg pijnstillers mee, maar ik ben medicatie moe en heb moeite met slikken. Ik lijk wel een chemisch vat.

En dan plots valt tussen al deze grauwheid door een leuke uitnodiging op de deurmat. In het ziekenhuis houdt men een workshop van de Stichting Look Good Feel Better; praktische informatie en advies over uiterlijke verzorging bij kanker. Ik word van harte uitgenodigd om te komen. Even twee uurtjes níet ziek zijn.

Ik ben blij verrast, maar zie er tegelijkertijd tegenop. Ik ben moe en wat moet ik verwachten? Ik ben in het verleden professioneel visagiste geweest en ik heb een mooie pruik, dus wat gaat het mij brengen? Maar goed, ik ga! Het initiatief is immers prachtig, dus samen met een bevriend lotgenootje schrijf ik mij in.Verwennerij

De workshop wordt in een gesloten ruimte gegeven, samen met tien andere patiënten. We krijgen allemaal een volle tas met toiletspullen en make-up. Gratis en voor niets! Wat een verwennerij.

Onder begeleiding mogen we ons uitleven op ons zelf. Lekker in de weer met smeerseltjes en kleurtjes, voorzien van advies van ervaren vrijwilligers. Ik heb voor de verandering maar weer eens mijn pruik opgezet in plaats van mijn favoriete mutsje. Nu het vandaag om het uiterlijk draait, lijkt mij dit meer passend.

Bij het smeren probeer ik mijn synthetische lokken te ontwijken door wat losse plukken weg te steken. Het haar is alleen stugger dan echt haar, dus het is wat lastig. Ook heb ik ten gevolge van de Taxol last van dove vingers. Hierdoor loop ik extra te klungelen.

Ik kijk op om te zien of de anderen dit ook hebben en zie tot mijn grote verbazing dat een aantal dames hun pruik helemaal hebben afgezet. Ze zitten gewoon lekker ongegeneerd in hun kale bolletje naast elkaar te keuvelen.

Ik twijfel... Durf ik voor het eerst mijn witte schedel te showen aan wildvreemden? Ja, ik doe het. Wat een bevrijding! Uiteindelijk gaat iedereen overstag en wat fijn dat we als 'kale' vreemden onder elkaar zo vertrouwd ons wel en wee kunnen delen.

Het is een topmiddag. Ik geníet. En het allerleukste bewaren we voor het laatst: pruiken wisselen! Snikkend van het lachen ga ik naar huis.