Nieuws
486186
Nieuws

Open brief

Drugs zijn niet stoer, drugs zijn ontluisterend

Ach jee Monique, wat een toestand. Zit je lekker in den vreemde ergens op een terrasje, krijg je dit. Fijn zo'n kind dat even het bondingsweekendje van papa en mama verziekt. En tegelijkertijd versterkt natuurlijk. Die gezamenlijke angst van 'o mijn god, wat heeft ie nu weer gedaan?', die kun je alleen maar delen met iemand die net zoveel van de kleine lapzwans houdt als jijzelf doet.

Net als de opluchting als het blijkt mee te vallen, het kind in kwestie geen vitale organen of ledematen heeft verloren en bovendien uiterst berouwvol is. Ik vond het stoer hoor, dat 'ie op tv eerlijk vertelde wat er was gebeurd en zich oprecht schaamde.

Absint

Ze worden niet zonder kleerscheuren groot, die kinderen. En ook niet zonder brokken te maken. Goed, wij hebben dan nooit een schoorsteenbrand gehad, maar we hebben dan ook geen open haard. Dat scheelt alweer. Wel heeft oudste ooit de trapleuning afgebroken. Wij zaten in Frankrijk en hij en zijn vrienden dachten een avondje leuk te doen met het omstreden absint, een venijnig groen drankje met rampzalige gevolgen voor mijn interieur.

De antieke hutkoffer was voorgoed vernield nadat iemand een glas om had laten vallen (prima afbijtmiddel, dat absint) en zoonlief was er zo dronken van geworden dat ie van de trap donderde en de leuning meenam. We hebben enorm gepreekt en de leuning heeft nog minstens een half jaar in de gang gelegen als tastbaar verwijt voor zijn wangedrag (of omdat niemand de gereedschapskist kon vinden om het ding weer op te hangen, dat kan ook).

Studentenhuis

En afgelopen weekend kwamen wij terug uit Frankrijk en vonden de huiskamer omgetoverd in een studentenhuis: overal volle asbakken, lege blikjes bier en pizzadozen onder de bank. Zijn verweer? 'Hoezo zijn jullie nu al thuis? Jullie zouden toch pas morgen komen?' Tja. Misschien zat er wel wat in, had ik even moeten bellen. Dat deden mijn eigen ouders ook: 'we zijn nu in Antwerpen en over een klein uur thuis'. Ai, ik zie mezelf nog verwoed door het huis rennen met een fles allesreiniger die ik vervolgens liet vallen op de zachtgrijze vloerbedekking met desastreuze schuimende groenige gevolgen.

Pillen

Het enige Monique, wat me dan verder zorgen baart, zijn die pillen. Ik word er zo langzamerhand horendol van. Na al dat gedoe over 'iedereen zegt ja tegen mdma' en openlijke betuigingen van mensen die roepen 'ook wel eens een pilletje te slikken en dat dat best kan, drank is veel gevaarlijker. Om het over het eten van een broodje rookworst maar niet eens te beginnen', begin ik me zo langzamerhand af te vragen of ik nou gek ben of de rest van de wereld.

Ja natuurlijk is drank ook een harddrug. Maar als je een fles whisky koopt, weet je wel wat je in huis haalt. En je moet wel heel snel drinken om volledig van de wereld te raken en gekke dingen te gaan doen. Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik lig na een paar wijntjes gewoon kachel in mijn bed. Geen molecuul in mijn lijf die er dan nog aan moet denken om schilderijen van de muur te rukken en in het vuur te gooien. Ik ben nog nooit paranoïde geworden van een wodka-tonic.

Drugs

Ik doe geen drugs. En mijn kinderen doen ook geen drugs. Ja, beste lezer, u mag hieronder gaan zetten dat ik een naïeve doos ben en dat mijn kinderen waarschijnlijk ieder weekend stijf staan van de amfetamine zonder dat ik het weet. Maar toch ben ik daar zeker van. De oudste twee hebben wel eens een joint gerookt. Zoon werd er angstig van en Dochter sloom. Dat hebben ze me verteld en daarmee was dat boek dicht.

Jongste drinkt niet eens bier en klaagt al over de wijnsmaak in kaasfondue. Hij vindt alcohol vies. In tegenstelling tot zijn broer en zus dus, die echt wel eens behoorlijk aangeschoten thuis zijn gekomen. Maar aan pillen en andere verdovende middelen doen ze dus niet. Sterker nog, als oudste op een feestje komt waar iedereen wel ja zegt tegen mdma, gaat ie naar huis. Daar heeft hij geen zin in.

Schoktherapie

En dat komt, vermoed ik, door schoktherapie. Serieus. Voor iedere ouder een aanrader. Ik was zelf een jaar of dertien toen ik in de bioscoop Christiane F. zag. Vanaf dat moment wist ik één ding zeker: bij drugs moest je uit de buurt blijven. Dus toen mijn kinderen van groep 8 naar de brugklas gingen, heb ik ze verplicht voor die film gezet. Ik had hem speciaal besteld bij bol.com.

Het nadeel was dat ik dat afschuwelijke verhaal over het Duitse meisje dat zichzelf volledig in het ongeluk stort zelf dus ook drie keer opnieuw moest zien, maar het werkte wel. 'Mag ie asjeblieft af', huilde Oudste toen Christiane en haar vriendje Detlev na een gruwelijke afkickscène toch opnieuw gingen gebruiken. Geen film die zo meedogenloos laat zien dat er een greintje glamour zit aan drugs. Je ruikt bijna de urinegeur in de krochten van het station van Berlijn, de hoofdpersonen die steeds meer uitgemergeld raken, de voelbare wanhoop, de lelijkheid. Drugs zijn niet stoer, drugs zijn ontluisterend.

Film

Voor jouw zoon niet meer nodig Monique, die heeft zijn eigen schoktherapie beleefd dit weekend. Verder is het een goed kind, volgens mij. Dit doet ie geen tweede keer meer (zoals mijn zoon nooit meer in de buurt van absint is geweest). Maar beste rest van de wereld: de film is nog steeds te koop. Bestel hem en gooi hem in de dvd-speler op het moment dat uw kind meeblèrt met 'Drank en drugs'. Want een schoorsteenbrandje is nog te overzien, maar er gaan dus ook gewoon kinderen dood hè, door dat 'ja tegen mdma'-gedoe. Ik ben er nu klaar mee.