Nieuws
488036
Nieuws

Michou Basu blogt...

DDDaaaag: 'Keurige mannen en vrouwen veranderden in roofdieren'

AMSTERDAM - Eind jaren tachtig tipte een klasgenootje dat je tijdens de DDD goedkope maillots en panty’s kon kopen. 'Wat is de DDD', was mijn vraag, waarop het klasgenootje mij vol ongeloof aankeek. Ze legde uit dat het dè plek was waar je een keer per jaar luxe superkoopjes kon scoren. Dat klonk me als muziek in de oren, dus ging ik met haar mee.

Op een donderdagochtend spijbelden we van school en stond ik met haar en minstens 1000 anderen voor de deur te wachten op Het Signaal. Zodra de deuren openden vloog de massa naar binnen. Binnen keek ik mijn ogen uit. Er werd gegrist, gegraaid, geduwd. Iedereen leek te weten waar ze moesten zijn voor de beste deal. Keurige mannen en vrouwen veranderden in roofdieren. Pakken wat je pakken kon, was het motto. Dat het niet de juiste maat of kleur was, maakte niet uit: je had iets in handen waarmee je met andere koopjesjagers kon onderhandelen. Zoals dat nu een keer per jaar wordt gedaan bij de verkoop van de designercollecties van H&M.

Bijbaan

In ’92 verruilde ik Mac & Maggie waar ik op donderdagavond en zaterdag werkte voor een bijbaan in de Bijenkorf. Toen maakte ik de DDD van de andere kant mee. Een dag voor het evenement stonden we kratten waar de aanbiedingen in kwamen met geel karton te beplakken. De eerste koopjesjagers lieten zich al zien. Ze kwamen alvast het terrein verkennen, zodat ze een dag later precies wisten waar ze moesten zijn voor een bepaalde aanbieding.

--Jammer: de laatste drie dagen graaien --

DDD-pakjes

Op woensdagavond werden de producten in de winkel gebracht en kon het personeel als eerste kopen. Ik herinner me die avond als supergezellig. We werkten tot diep in de nacht door om alle aanbiedingen en reclameborden op de juiste plek te krijgen en tussen de bedrijven door kochten we make-up, beha's, boeken en panty's. De volgende dag stonden we in zwart-gele pakken op de vloer te kijken hoe de eerste klanten de winkel in renden. Echt waar. Elk personeelslid kreeg een gele sweater of polo en wat accessoires om het DDD-gevoel uit te dragen, maar creatievelingen pakten uit met zelfgemaakte DDD-pakjes. Aan het eind van de marathon kon je immers een prijs winnen voor het meest originele kostuum.

 

"Voor we onze bestemming hadden bereikt, was het rek leeg"

De dagen die volgden was het buffelen, maar vooral ook heel veel lachen. Je maakt wat mee als je komt winkelen tijdens de koopjesmarathon, maar als je er werkt zag je nog veel meer. Zo herinner ik me dat ik met een collega met een rek vol aanvulling de winkelvloer op reed. Voor we onze bestemming hadden bereikt, was het rek leeg. Dat bracht ons weer op het idee het rek vol te hangen met kledingstukken waar niemand naar omkeek en ermee rond te lopen. En ja hoor, een paar stappen verder waren we los.

Een keer lagen we met rek en al op de vloer. Zo wellustig werd er aan de kledingstukken getrokken. Een ander moment stonden we op tafels om sweaters te promoten. De stukken werden bruut uit je handen getrokken. Alsof je voedsel uitdeelde aan uitgehongerde roofdieren. Waanzinnig. Moeders en dochters kwamen met plattegronden en plakboeken die ze hadden gemaakt van de advertentieboekjes. In de winkel splitsten ze zich op: de een begon op de bovenste verdieping, de ander op de begane grond en zo werkten ze naar elkaar toe. Er werd niet uitgebreid geluncht. Meegenomen broodjes werden al scharrelend opgepeuzeld.

--'Het sympathieke is van De Bijenkorf af'--

Fenomeen

Na de laatste dag werd de omzet bekend gemaakt aan het personeel en werd er goed gefeest. We kregen een fles DDD (hoofdpijn)wijn mee en het feest verplaatste zich naar een kroeg in de buurt van de Dam waar collega's aan het eind van de avond in de lampen hingen. Dat laatste gebeurde al niet meer, maar nu komt ook een eind aan de kooptraditie. Alhoewel ik de laatste jaren niet meer naar de DDD ging (de dagen vielen samen met de Parijse modeweek), vind ik het toch jammer dat het fenomeen verdwijnt. Aan de andere kant zie ik dat ongegeneerd graaien niet meer in de huidige Bijenkorfcultuur past. De begane vloer biedt plek aan luxe merken waar het woord graaien niet echt van toepassing is.

Lees ook onderstaande blogs van Michou Basu:

Meer zien van Michou, kijk op Twitter @MichouBasu (link: https://twitter.com/MichouBasu) en Instagram @MichouBasu (link: https://instagram.com/michoubasu/)