Nieuws
491883
Nieuws

Wat Zij Vindt | Yvonne

Kritisch zijn maakt je nog geen racist

In de discussie over de opvang van asielzoekers schreeuwen asielzoekerknuffelaars net zo luid als het kamp Wilders. De mensen van de iedereen-is-welkom-club maken het totaal onmogelijk een realistische en genuanceerde mening te ventileren: ze serveren je meteen af als racist.

Er gaat geen dag voorbij of de krant en televisie ontploffen door alle nieuwsberichten en zwart-wit gekrakeel over vluchtelingen. Over welk leed ze (hebben) moeten doorstaan. Over hoe egocentrisch eenieder is die het in zijn hoofd durft te halen voorzichtig zijn zorgen te uiten omtrent hun opvang én omvang. AZC nee! AZC ja! En gelukzoekers? Vies woord! Han Entzinger, hoogleraar migratie- en integratiestudies aan de Erasmus Universiteit Rotterdam, spreekt liever over 'economisch gedreven vluchtelingen'. Het valt me mee dat Entzinger het bestaan van economische vluchtelingen erkent. Want als je de asielzoekerknuffelaars moet geloven bestaan ze pertinent níet, zijn ze er nimmer geweest en zijn alle nieuwkomers bij voorbaat oorlogsslachtoffers. En dus allemaal even zielig. En dus hebben ze allen recht op bed, bad en brood. 'Want de wereld is van iedereen!'

Hypocrisie

Het is met name de hypocrisie die me stoort en het gemis aan nuance in deze woordenstrijd. Jazeker, er is een verschil tussen een vluchteling, een terrorist en een gelukzoeker. Je kunt niet iedereen over één kam scheren, dat klopt, volkomen mee eens. Maar kunnen we dat cruciale verschil aan de buitenkant zien in die massa? Wat is er nou helemaal mis met grenscontroles? Dat je een slot op je deur hebt, betekent niet dat niemand welkom is. Je wilt alleen weten voor wie je opendoet. Alle nieuwe Nederlanders bestempelen als barbaarse profiteurs is kortzichtig, maar ze allemaal een slachtofferrol aanmeten evengoed. En dat is wat er nu wél gebeurt, wat de wereldverbeteraars ons aldoor ook proberen wijs te maken. Personen die niet zozeer pessimistisch als wel realistisch zijn ten aanzien van het opvangen van nieuwkomers, worden resoluut op de aloude racistenhoop gegooid. Voor wie is dat nu precies gunstig, vraag ik me af? Het is, net als in de zwartepietendiscussie, weer die ‘meten met twee maten’-cultuur waar mijn nekharen van overeind gaan staan. Laat staan dat hiermee de vluchtelingencrisis wordt opgelost.

De asielzoeker die blij is op een veilige plek te zijn beland en die zich voorneemt om hier in Nederland zijn uiterste best te gaan doen, bestaat. Nét zo goed als de veeleisende, klagerige asielzoeker bestaat die zijn gastheer overvraagt. ‘Je kunt hier alleen maar eten, slapen en langzaam internetten. En ik wil geld, want ik wil roken’, klaagde een asielzoeker op tv.

Niet meer rechten dan anderen

Het is natuurlijk heel erg als je de oorlog bent ontvlucht. Ik gun iedere wereldbewoner een veilig, oorlogsvrij bestaan en ik vind dat elke oprechte vluchteling recht heeft op een dak boven zijn hoofd. Ik vind alleen niet dat ze daar méér recht op hebben dan anderen. In Duitsland zijn er al mensen die letterlijk huis en haard moeten verlaten om plaats te maken voor nieuwkomers en de idealisten onder ons vinden dat maar normaal. Waar is dan opeens die gelijke behandeling of het verwantschap waar we allemaal zo prat op gaan? Los daarvan ontgaat mij de logica. Dat is het probleem niet oplossen, maar verplaatsen. Het is dan niet meer de vluchteling die op straat staat, maar in plaats daarvan een burger die al 23 jaar netjes te huur heeft betaald. Als dát de definitie van ‘eerlijk delen’ en ‘bereidwilligheid’ is, dan hebben we nog een lange weg te gaan. Positieve discriminatie is en blijft discriminatie.

Ik begrijp dan ook de boosheid die in het Drentse dorpje Oranje is ontstaan. Er wordt niet geluisterd, maar genegeerd. En met het stallen van 1.400 asielzoekers tussen 140 inwoners wordt vooral segregatie gecreëerd. Dat is vragen om problemen en voor niemand plezierig. Niet voor Henk en Anita, noch voor Mohamed en Saïda. Wanneer het zo uitkomt, is de wereld schijnbaar toch niet helemaal van iedereen.Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #watzijvindt!

Over Yvonne van der Wal

Yvonne (40) is freelance tekstschrijver/-corrector, moeder van twee tieners, theeleut, auteur van drie boeken en woont 16 jaar samen. Yvonne snijdt op haar blog graag gevoelige, maatschappelijke kwesties aan en is dol op sarcasme.

 

De wekelijkse VROUW nieuwsbrief in je inbox? Schrijf je in >>