Nieuws
492976
Nieuws

Odette blogt

'Kanker, kanker, een keur aan sporen'

De blauwe plekken op mijn polsen doen bijna vermoeden dat ik gisteren nog in de boeien geslagen ben. De waarheid is dat het tijdelijke memoires aan mijn laatste chemokuur en het recente MRI-infuus betreft. Kanker, kanker, wat heb ik een keur aan sporen op mijn lichaam, die mij aan onze strijd doen denken. Je weet jezelf wel onvergetelijk te maken hè?

Nu zijn mijn artsen gelukkig ook niet van lotje getikt, dus met een beetje geluk ben jij nog in je uppie. Ja, je broertjes eierstokkanker en longkanker hebben er flink van langs gekregen. In plaats van mij naar het graf te dragen, hebben de wijze vrouwen jullie om zeep geholpen. Althans, daar gaan we voorlopig maar even van uit. Het volgende chapiter heet “baarmoederhalskanker”. Nou en dat is een luxe beestje hoor. Ik had inmiddels al titaniummarkers in mijn buik, daar komen volgende week goudmarkers bij en daarna gaan we je te lijf met een wekelijkse dosis platina. De nieuwe chemo is wederom op platina gebaseerd, dus je kunt je niet beklagen dat je niet als een luxe diva de wereld uit geholpen wordt. Zeg nou zelf: dat is toch stukken chiquer dan een roestvrijstalen kogel?!

Het donkere gat kreeg weer kleur

Het was me het weekje wel. Zo stond zaterdag een deel van ons land stil bij de landelijke dag van de eierstokkanker, een dag die hopelijk volgend jaar nog 1000 maal groter is. Of nog beter: niet meer nodig is. Ja, dat zou me toch wat zijn. Hop, de oplossing gevonden. Was het maar waar… Enfin, daarover meer in een andere blog, maar nu eerst hetgeen dat mijn week echt kleurde. Ik nam maandag afscheid van een bijzondere vrouw. Zij was mijn eerste “Charlie’s Angel”, zoals ik een deel van mijn behandelend team al een tijdje noem. Deze relatief jonge radiotherapeut wist mij bij onze eerste ontmoeting zo goed te doorgronden, dat het donkere gat voor het eerst echt kleur kreeg.

Met een unieke balans tussen heldere duidelijkheid en een ijzersterk empathisch vermogen, keerde zij op een hele bijzonder manier het roer om. Daar waar ik voorheen constant het gevoel had “slachtoffer” van de situatie te zijn geworden – zonder me dit te beseffen -, wist zij mij te overtuigen dat ik zelf ook echt nog iets te zeggen had. “Je hoeft anonieme telefoontjes niet per se  op te nemen, als je echt even iets anders hebt.”, zei ze op een goede dag.

Die opmerking alleen al, was voldoende om elk anoniem (het ziekenhuis belt altijd anoniem) telefoontje vervolgens met een ander gevoel op te nemen. Ineens voelde ik mij in charge, in plaats van geleefd. Terwijl er in de basis niets veranderd was. En dat was nou juist zo opmerkelijk.

"Ik ben het maar"

Soms belde ze me en begon het gesprek al met: “Ik ben het maar en ik heb niks engs te vertellen.” Dan moest ik gelijk al weer lachen en ontspande. Mensen vragen mij vaak hoe het kan dat ik ondanks alles zo vrolijk en positief ben. Dat heb ik mede aan haar te danken. Als ik iets over kurkuma riep, zei zij: “Al ga je elke avond in een badje kurkuma zitten, ik hou je niet tegen.” Zo kan ik er nog wel een hele reeks opnoemen, maar in de basis gaat dit relaas over heel iets anders.

Ik denk dat iedereen in dit type omstandigheden een enorme behoefte voelt aan begrip, medemenselijkheid en vooral ook het gevoel te hebben geen nummer te zijn. Ik heb geluk, want naast deze “original Charlie’s Angel”, heb ik een hele team aan geweldige toppers om me heen. Van artsen tot verpleegkundigen.

Natuurlijk hoop ik na de 7-weekse baarmoederhalskanker strijd, voorlopig klaar te zijn. En het liefste voor altijd. Dat is de droom waarvan iedereen in mijn schoenen hoopt dat die de waarheid wordt. Maar zoals mijn gynaecoloog onlangs al aangaf: “Je zult echt even moeten wennen, als dit niet langer je tweede thuisbasis is.” Bij voorbaat weet ik al dat zij gelijk gaat hebben.

Charlie's Angel

De radiotherapeut die me zo na aan het hart is gaan liggen, vertrekt binnenkort met zwangerschapsverlof, om vervolgens een jaar in een ander ziekenhuis aan de slag te gaan. Ik was haar enige gynaecologische patiënt ooit, want we leerden elkaar kennen ten tijde van mijn longbestraling. Eergisteren gaf ze aan dat gynaecologie haar ook is gaan interesseren. Ik hoop stiekem van harte dat ze die interesse niet helemaal los gaat laten. Want van vrouw tot vrouw, is deze "angel" ijzersterk.

Lieve E, er staat nergens op de muur geschreven "gij zult uw arts niet huggen". Die hug heb ik je al gegeven, maar ik wens de hele wereld een arts toe die op het juiste moment kan zorgen voor die ene omslag, die jij mij gaf. Zoals ik al eerder aangaf, ik blijf achter met een geweldig team dat mij ook door deze strijd gaat helpen, maar ik hoop stiekem voor een ieder dat ze allemaal een eigen “Charlie’s angel” tegen komen wanneer ze het het hardst nodig hebben. Ik geloof namelijk heilig dat dat een enorm positief verschil maakt in het proces.

Over Odette

Al jaren runt Odette Schoonenberg samen met haar zakenpartner en tv-persoonlijkheid Thijs Willekes het succesvolle PR-bureau So PR. Wanneer zij gediagnosticeerd wordt met maar liefst drie totaal verschillende kankersoorten, probeert zij haar reputatie als 'boeddhist op hoge hakken' niet alleen waar te maken, maar gaat tevens glimlachend de strijd aan met het nog altijd heersende stigma rondom kanker. Op VROUW.nl blogt ze elke woensdag over die strijd.

 

De wekelijkse VROUW nieuwsbrief in je inbox? Schrijf je in >>