Nieuws
493017
Nieuws

Uit het magazine

‘Mijn man heeft borstkanker’

Vol spanning stapte Truus Luites (64) in 2004 de spreekkamer van de oncoloog binnen. De arts knikte haar bemoedigend toe en vroeg wanneer ze het knobbeltje in haar borst had ontdekt. De werkelijke patiënt, haar man Simon, werd over het hoofd gezien...

Simon voelde zich al een tijdje niet goed. Hij had last van eczeem en uitvalverschijnselen. Op een zaterdagochtend werd hij wakker en wreef tijdens het uitrekken met zijn hand over zijn borst. ‘Nu ben ik er eindelijk over uit wat er met me aan de hand is,’ zei hij, ‘ik heb borstkanker, voel maar!’ Simon was er honderd procent zeker van dat het knobbeltje in zijn tepelhof op borstkanker wees. En ik ging daarin met hem mee. Een paar jaar daarvoor was een mannelijke kennis van ons overleden aan borstkanker. Daarvoor wisten we niet eens dat mannen die ziekte konden krijgen. En als hij niet was overleden, hadden we dat misschien nóg niet geweten. Grote kans dat Simon dan niet meer had geleefd, want in de medische wereld bleken maar weinig mensen te weten dat borstkanker niet alleen bij vrouwen voorkwam.

Volledig overdonderd

De huisarts vond het niet nodig om hem te onderzoeken, maar gaf alleen een verwijzing voor een echo. Hij kon pas zes weken later terecht. Dat pikte ik niet, en belde naar het ziekenhuis. Daar mocht hij gelukkig al na twee dagen komen. De echo wees uiteindelijk uit dat het om een ontstoken talgklier ging. Borstkanker? Dat kon het absoluut niet zijn, dat kwam nauwelijks voor bij mannen. We waren volledig overdonderd. Gelukkig heeft Simon zich niet laten wegsturen, maar geëist dat er een punctie werd gemaakt. Tien dagen later kwam eindelijk het hoge woord eruit: het was wel degelijk kwaadaardig.

Je zou denken dat we nu wél snel werden geholpen, maar de operatie zou pas over vier weken zijn. Simon dacht op dat moment: dit komt niet meer goed. Er waren zoveel artsen die niet op de hoogte waren. Het hoofdstukje ‘mannen met borstkanker’ werd op de doktersopleiding gewoon overgeslagen, hoorden we later. Simon geloofde dus niet dat zijn ziekte serieus werd genomen. Uiteindelijk is de operatie verplaatst. Nog steeds niet vroeg genoeg, want de tumor was intussen uitgezaaid naar zijn lymfeklieren. Toen die werden weggehaald, was de ziekte uit zijn lijf en hoefde hij alleen nog een hormoonkuur van vijf jaar te ondergaan. Dat was ook nog een gedoe, want de voorgeschreven kuur stond op de lijst als medicijnen voor vrouwen, niet voor mannen. Gelukkig kreeg hij ze uiteindelijk wel mee.

'Geachte mevrouw'

Toen Simon thuiskwam met een grote deuk op de plaats waar ooit zijn tepel had gezeten, kwam voor hem pas de klap. Hij had wel dood kunnen zijn! En als hij er niet zelf van overtuigd was geweest dat het borstkanker was, had hij zich gewoon naar huis laten sturen door de artsen. Zonder betere informatie zouden ook andere mannen te maken krijgen met hetzelfde probleem. Simon ergerde zich ook groen en geel aan de brieven van het ziekenhuis die standaard begonnen met 'Geachte mevrouw'. Op voorlichtingsavonden werd gepraat over pruiken, verwenweekenden, lingerie … over alles behalve de ziekte zelf. Er werden talloze evenementen georganiseerd voor borstkankerpatiënten, maar mannen waren daar vaak niet welkom. Er wordt miljoenen uitgegeven aan media-aandacht, maar als wij vroegen om een informatiefolder voor mannen, was er geen geld.

 

De wekelijkse VROUW nieuwsbrief in je inbox? Schrijf je in >>