Nieuws
493879
Nieuws

Wat Zij Vindt | Marijke

'Ik wil oma worden. Is dat zo gek?'

GEEN - Ik weet niet wat er aan het rammelen is. Eierstokken kunnen het in elk geval niet meer zijn. Maar hoe kan het dan toch dat ik smelt bij het zien van lieve babyhoofdjes en weer wil ruiken aan die zachte haartjes? En dat ik slappe knieën krijg bij het horen van dat schattige gebrabbel uit zo’n tandeloos, kwijlend mondje?

Volgens mij is er maar één verklaring: ik heb last van oma-hormonen.

Absurd? Zo gek is dat niet. Ik heb er de leeftijd voor. Als ik op de toppen van mijn vruchtbaarheid serieus werk had gemaakt van het stichten van een gezin, had ik nu kinderen gehad van dertig jaar en ouder, die mij naar, alle waarschijnlijkheid, nu toch wel minimaal een kleinkind hadden geschonken.

Babygetut

Ik snap het zelf ook niet. Ik was destijds helemaal niet zo van het babygetut. Al dat gezorg, geplan, geregel en gezeul met spullen voordat je uberhaupt de deur uit kon! En de wanhoop en machteloosheid als je kind onbedaarlijk aan het brullen was en je geen idee had waarom… En het veroordelende gebemoei van andere ouders of (nog erger) andere niet-ouders…

En nu? Nu spits ik vertederd mijn oren als ik ergens zo’n heel klein babyhuiltje hoor en krijg ik aanvallen van melancholie om wereldontdekkend peutergebrabbel. Ik schiet als eerste toe als een moeder in een trein of winkel hulp nodig heeft. En stiekem zou ik dolgraag met mijn zestienjarige dochter mee willen als ze gaat oppassen. En hoe geweldig moet het zijn als zo’n guppie ook nog je eigen vlees en bloed is?

Oppasoma? No way!

Ik ken zat grootouders in wording die hun zwangere kinderschaar waarschuwen: "Denk maar niet dat wij elke week op vaste dagen komen opdraven." En dat is hun goed recht.

Kun je eindelijk na een leven lang zorgen en werken zelf de bloemetjes buiten zetten, eindelijk die droomreis maken (buiten het hoogseizoen), lekker achter een balletje aanlopen op een golf- of tennisbaan, een beetje shoppen of gewoon hele dagen Netflix-series kijken, wordt je kleinkind bij je deur afgeleverd!

Werken voor kinderopvang

“Hier paps en mams, dit is de gebruiksaanwijzing van Lola. Jullie mogen twee dagen per week voor haar zorgen, zodat wij kunnen werken om voor de overige twee/drie dagen de kinderopvang te kunnen betalen.”

Tamelijk idioot natuurlijk dat dat in veel gevallen, door de schrikbarend dure kinderopvang nodig is. Maar als we alle lekkende Prinsjesdag-bronnen kunnen geloven, komt daar volgend jaar verandering in. Goed nieuws dus voor alle werkende ouders. Kunnen de kleine Daantjes en Sofietjes straks meer dagen naar de crèche of de naschoolse opvang, maar wat moeten die enthousiaste oppasoma’s en –opa’s dan?

10  jaar wachten

Hoewel ik waarschijnlijk nog zo’n tien jaar moet wachten (zoon is net 22 en dochter net 16) tot er onderaan mijn stamboom een nieuw, lief takje gaat groeien, heb ik nu al in mijn agenda van 2026 minimaal twee dagen per week geblokt voor oma-dingen.

Collega Marian begrijpt het helemaal, sinds ze haar schattige achternichtje van anderhalf op bezoek heeft gehad, is er ook bij haar iets losgemaakt. De biologische klok vindt het blijkbaar tijd. Er worden oma-hormonen aangemaakt.

Vind je dit heel raar of kriebelt het stiekem bij jou ook?

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #watzijvindt!

Lees ook van Marijke:

De wekelijkse VROUW nieuwsbrief in je inbox? Schrijf je in >>