498700
Nieuws

Opgebiecht

Waarom ik zo gepest werd was een raadsel

Na ruim een week komt er vandaag een einde aan de Week Tegen Pesten. In een open brief schrijft redacteur Michelle over haar ervaring met pesten. 'Jaren werd ik gepest en waarom? Ik heb nog steeds geen idee.'

Een leraar van de basisschool schreef bij mijn eerste, tweede en derde rapport: “Michelle is en blijft een gezellige, vrolijke leerling!” Toch werd ik gepest. Waarom? Na al die jaren heb ik nog steeds geen idee. Het pesten begon in groep 4. Dat gebeurde door een aantal jongens uit mijn klas, die de boel opstookten. Ik werd geschopt, geslagen of tegengehouden als de school uitging. De ergste keer was op een woensdag, ook de dag dat mijn moeder door had dat ik gepest werd.

Klappen en trappen

Normaal gesproken was ik woensdagmiddag vroeg uit. Nu kwam ik pas om 16:00 uur thuis. Pas na lang praten wist mijn moeder de reden van mijn late thuiskomst te achterhalen – ik vond het namelijk doodeng om mijn klasgenoten te ‘verraden’. Twee jongens hadden mij na school tegengehouden, blauwe plekken bezorgd en zelfs met een mes bedreigd. Mijn moeder belde de lerares van groep 4 op en drong erop aan dat zij de ouders van deze jongens aan zou spreken. Dat beloofde de lerares en mijn moeder ging er vanuit dat ze dit dus ook echt zou oppakken. Het pesten ging gewoon door. En vaak ook gewoon op het schoolplein, precies als de leraren die toezicht hielden niet keken kreeg ik de klappen of trappen. Thuis durfde ik er niets over te vertellen, omdat ik dat voelde als verraad jegens mijn klasgenoten. Ik was bang dat als het uit zou komen, het pesten zou verergeren. Thuis was veilig en vertrouwd.

Einde aan het leven

Toen ik in groep 8 zat, kreeg mijn moeder een telefoontje. Het was de ouder van één van de jongens die mij in groep 4 bedreigd had. Ze had met haar zoon gesproken, die allerlei dingen had opgebiecht, onder meer dat hij mij bedreigd had. Ze bood, ook al was het veel te laat, haar excuses aan voor het gedrag van haar zoon. Mijn moeder was uiteraard furieus over het feit dat er nooit wat mee was gedaan door de toenmalige lerares. Het had tenslotte zo maar anders kunnen aflopen, je leest vaak genoeg dat er kinderen zijn die dit zo erg vinden dat ze een einde maken aan hun leven. Dat gevoel van mijn moeder begrijp ik heel goed.

Buitengesloten

Het pesten is tot en met groep 8 door gegaan. Het gebeurde in fases en door verschillende kinderen. De laatste twee jaren van de basisschool was het echter één meisje die een aantal kinderen van de klas wist op te stoken. Dat uitte zich in buitengesloten worden voor de gymlessen, schoppen tegen mijn schenen in de gang bij het jassen ophangen en het stelen van mijn spullen. Mijn meester heeft uiteindelijk het meisje toe gesproken (na een telefoontje van mijn moeder) en sindsdien waren er weinig incidenten meer. Gelukkig. Waarom mijn klasgenoten met dit meisje meededen en wat haar redenen waren, ik weet het nog steeds niet. Ik was te lief om er tegenin te gaan.

Toch heb ik niet alleen nare herinneringen aan school. Eigenlijk vond ik het er best leuk en ik was dol op de vriendjes die mij wel mochten. Mijn leraar had dus gelijk: ik was een vrolijk kind. Door mijn vrolijke karakter denk ik dat ik er zonder al te veel schade doorheen gekomen ben, gelukkig