498837
Nieuws

Praat mee

'Hij is al veertien jaar verslaafd aan drugs'

Sinds de leeftijdsgrens voor alcohol is verhoogd, grijpen steeds meer jongeren naar de drugs. Iets waar Ella van Putten zich erg veel zorgen over maakt. Haar neef Remco (28) is al bijna veertien jaar verslaafd aan drugs.

"Tot op de dag van vandaag kan ik niet bevatten wat er met mijn neefje Remco is gebeurd. Het was zo’n leuke, lieve, spontane jongen. Iemand die je graag om je heen had. En nu? Nu is het een drugsverslaafde, die niet alleen een gevaar vormt voor zichzelf, maar ook voor zijn omgeving."

Verslaafd aan Redbull

"Het is allemaal heel onschuldig begonnen in zijn puberteit. Remco dronk – net als veel van zijn leeftijdgenoten – graag Redbull. Alleen waar de meeste vrienden het hielden bij een of twee blikjes, tikte Remco liters energiedrank achterover. Met als gevolg dat hij niet alleen verslaafd raakte, maar ook ’s nachts niet meer sliep.

Om nog enigszins normaal te functioneren, stapte hij over op drugs. Eerst alleen wiet, maar al vrij snel daarna kwam hij ook in aanraking met drank, coke en speed. Zijn ouders zagen hun zoon langzaam afglijden, maar konden niets doen. Ze stonden machteloos. Toch hadden ze in die tijd nog wel goed contact met hem."

---Lees ook: 'Het drugsgebruik werd bijna mijn dood'---

Een monster

"Iets wat een aantal jaren na zijn eerste joint compleet veranderde. Remco kreeg een psychose. Het was alsof hij van de een op de andere dag transformeerde in een totaal andere jongen, een monster. Hij werd kwaad om het minste of geringste, was ontzettend agressief en bedreigde zelfs zijn familie en vrienden.

Zijn bedreigingen gingen van kwaad tot erger en hij werd opgepakt door de politie. Hij belandde in de gevangenis en kwam daar de daaropvolgende jaren niet meer uit. Af en toe was hij weer vrij, maar dan gebeurde er wel weer iets waardoor hij weer achter slot en grendel terecht kwam. Hij was té gevaarlijk voor zijn omgeving."

Messen verstoppen

"Iets wat ook zijn eigen moeder, mijn zus, niet was ontgaan in die tijd. Iedere avond voordat ze naar bed ging, verstopte ze alle messen in huis. Gewoon omdat ze bang was dat hij ermee zou gaan zwaaien. Niet zo vreemd, aangezien hij thuis ook regelmatig explodeerde.

Hij was alleen maar bezig met drugs én als hij het niet kon krijgen, dan ging hij compleet door het lint. Hij sloeg de boel kort en klein, spullen vlogen door de kamer en dan heb ik zijn tirade aan scheldwoorden nog niet eens genoemd. Het was Remco niet meer."

---Lil' Kleine, weet je wel wat je doet?---

Steun en toeverlaat

"Ondanks zijn agressie zijn zijn ouders nooit bang voor hem geweest en hebben ze hem altijd gesteund. In tegenstelling tot veel vrienden, familie en buren die hem als een baksteen lieten vallen. Bizar, als je weet dat diezelfde mensen de buurvrouw een paar huizen verderop wél kaartjes stuurden omdat haar dochtertje ernstig ziek was. Mensen realiseren zich niet dat Remco ook ziek is.

Hij mag dan misschien behandeld worden, maar goed gaat het nog steeds niet. In vrijwel alle klinieken kon hij gewoon aan drugs komen. ‘We kunnen daar niets aan doen, hij heeft ook nog een eigen verantwoordelijkheid’, is wat de leiding zegt. Belachelijk! Die jongen kan niet eens meer normaal tot tien tellen, waar moet hij dat verantwoordelijkheidsgevoel dan vandaan halen?"

Leven in wanhoop

"Weet je wat ik nog het allerergste vind aan het hele verhaal? Dat hij niet meer leeft. De Remco die ik ken, is er niet meer. Deze Remco is alleen maar bezig met drugs. Waar kan ik het vandaan halen? Hoe? En wanneer? Hij is zijn leven kwijt geraakt en het is heel moeilijk om dat van de zijlijn te zien gebeuren. Dat gun je niemand.

Zijn ouders houden zich sterk en staan nog steeds aan zijn zijde. Het is en blijft immers hun zoon. Toch heeft zijn verslaving ook hun gezin overhoop gegooid. Ze leven iedere dag in wanhoop. Hopend dat er een wonder gebeurt waardoor ze hun zoon terugkrijgen. En ik? Ik hoop dat met heel mijn hart met ze mee."