498879
Binnenland

'Fuck you, Lyme!'

Ik lees weleens brieven die mensen schrijven aan hun ziekte. Dat vind ik knap. Sommigen bedanken hun ziekte voor de nieuwe inzichten die het hen gegeven geeft. Anderen schrijven dat ze de ziekte gaan verslaan en dat 'the battle on' is.

Dat vind ik altijd wel stoer om te lezen. Tegelijkertijd vraag ik me weleens af of ik een bepaald proces in het ziek zijn mis ben gelopen. Wat plausibel is, aangezien ik voornamelijk in mijn slaapkamerbunker lig.

Stockholmsyndroom

Want, ik ben Lyme namelijk helemaal niet dankbaar. Ik ben mijn omgeving dankbaar, dat wel. Hoe zij er onvoorwaardelijk voor me zijn tijdens deze ongeplande detour in het leven. Maar Lyme dankbaar? Voor wat!? Dat ik attenter ben geworden omdat ik nou eenmaal meer tijd heb? Dat ik geld minder belangrijk vind, omdat Lyme het toch wel opslurpt? Dat ik me niet meer schaam voor mijn pyjama outfit en Albino-look?

Nee, sorry. Als ik Lyme daar dankbaar voor zou zijn, zou dat echt een beetje neigen naar het Stockholmsyndroom.

En om Lyme te zeggen dat ik 'nu' van hem ga winnen, vind ik (al schrijvend vanuit bed met 40 graden koorts voorafgegaan door weken waarin ik 's ochtends pas om half acht in slaap val vanwege de pijn) ook een beetje ongeloofwaardig.

Wat zeg je tegen een tegenstander van 600 kilo die je omver probeert te werpen? Bijt je hem dan met een Calimero piepstemmetje toe 'jij bent groot, maar ik ben sterk en ik ga je omduwen', waarna je door een vingerduwtje van hem op de grond ligt? Dan lig je daar toch als een lulletje rozenwater met je stoere woorden.Quid pro quo

Ik kan geen dankbare brief aan jou schrijven Lyme, terwijl er lotgenoten zijn die as we speak hebben besloten euthanasie te plegen omdat leven met jou niet meer draagbaar is. Omdat het mensonterend is om elke dag te worden gegrepen door jouw afschuwelijke grillen.

Maar laat ik dan toch wat tegen je zeggen Lyme, nu ik toch aan het schrijven ben. Ik typ dit overigens met mijn middelvingers.

Je bent sterk en hebt de 'gave' om mensen fysiek heel zwak te maken. Ze te slopen totdat hun lichaam niet meer kan. Je bent heel slim, maar dat is niet voorbehouden aan jou alleen. Qua fysieke kracht ben jij sterker, qua slimheid op de lange termijn niet.

Je waant je veilig omdat er nog maar weinig artsen zijn die jou zien voor wat je bent; een leugenachtig monster.

Maar zodra de gezondheidszorg jou echt in de smiezen krijgt dan ga je er aan.

En dan wil ik over een paar jaar als ik al 'shinend'aan het leven ben, al 'high fivend' met ex-Lymepatiënten, jou best een briefje schrijven. Om vervolgens jou en je lelijke gastheer de teek een miserabel leven toe te wensen. Zo ben ik dan ook wel weer, ik wens je niks goeds. Quid pro quo, Lyme!'Fuck you, creep!'

Maar voor nu Lyme wil ik je zeggen dat jij een heel vies, triest klein narcistisch mannetje bent dat zijn ego ontleent aan hoe ver hij zijn slachtoffers kan slopen. Je bent een hele, hele foute man. En je hoeft er maar een willekeurige Hollywood film of serie op na te kijken om te weten dat foute mannen áltijd verliezen en een heel miserabel eenzaam leven tegemoet gaan. Behalve dan in Sex and the City. Daar eindigde Mr. Big alsnog met Carry. Dat is de uitzondering die de regel bevestigt, zullen we maar zeggen.

Hoe dan ook Lyme ik spreek je over een paar jaar dus. Je zal me niet meer herkennen. En tot die tijd: fuck you, CREEP!

(Het komt het meest krachtig over als je er ook een handgebaar bij maakt.)