Nieuws/Binnenland
499901
Binnenland

Spionage

GEEN - Wel eens een KGB'er ontmoet? Niet? Ik wel. Ik moet er de laatste tijd veel aan denken sinds het rommelt in Oekraïne en de opper KGB-er Poetin zich tactisch zo stil mogelijk houdt. Hij doet wat hij denkt te moeten doen met de tactieken die hij na decennia trouwe dienst volgens zichzelf wel onder de knie heeft.

Tijdens mijn studententijd in Kampen kwamen wij met een paar vrienden op het idee om eens een Russische avond te organiseren in ons studentenkroeg, gedreven door een baas die net zo veel en snel jonge jenever in nam als de gemiddelde Rus wodka achterover slaat.

We hadden bedacht dat het aardig zou zijn om de Russische ambassadeur uit te nodigen om bij deze avond aanwezig te zijn. Het werd een mooie happening. De ambassadeur kwam niet. Hij overleed twee dagen voor die avond. Zijn tweede man kwam in gezelschap van twee koks.

Het werd een avond met spijs en drank en een praatje door de chargé d'affaires, zoals een tweede man op de ambassade ook wel wordt genoemd.Waar het praatje aan het eind van de koude oorlog over ging weet ik niet meer. Het was waarschijnlijk niet de wodka, want dat dronk ik toen nog niet. Later wel een tijdje maar dat heeft me inmiddels al weer een tijd verlaten. Drink nu alleen nog wijn. Het liefst rood.

Aan tafel de diplomaat, de gemeentevoorlichter, een wethouder en een politieman waarvan ik niet precies door had wat hij deed, maar die later een medewerker bleek te zijn van de Criminele Inlichtingen Dienst (CID). Omdat het een klein korps was, deed hij ook maar het politieke inlichtingenwerk voor de PID.

Hij deed zijn werk goed, want een paar weken later werd ik benaderd door de Binnenlandse Veiligheids Dienst, de voorloper van de hudige AIVD. Zij wilden met mij praten 'over mijn recente contacten met buitenlanders'. Nou, kende ik er toen nog al wat, maar het ging om 'De Russen'.

Eenmaal aan tafel in een etabalissement aan het Damrak met de BVD'er toverde hij een foto uit zijn portefeuille. Ik zag de man die ik herkende als de kok. Dat was hij niet. Het was een van de vijf geregistreerde KGB'ers in dit land. Of ik wilde bellen in het geval de man ooit weer contact op zou nemen. Heeft hij nooit gedaan. Zijn baas, tweede man op de ambassade, kwam ik later nog wel eens tegen op een receptie die ik bezocht als verslaggever voor het Stan Huygens journaal. Stond je naast elkaar tussen de schaamschotten champagne te lozen. De begroeting was hartelijk, het schudden van handen niet praktisch. Verslaggever en diplomaat wensten niet over hun of elkaars schoenen te piesen.

Tot zover de Russen. Neem ik u mee naar Israël, waar ik een paar keer geweest ben. Mooi land en toppers in het ontwikkelen van afluisterapparatuur. Al het GSM-verkeer in Nederland werd afgeluisterd met behulp van Israëlische apparatuur. Het onderhoud van de tapkamers van de Nederlandse politiekorpsen geschiedde op afstand vanuit Tel Aviv. Ik heb niet het idee dat het alleen onderhoud was, maar dat de vrienden ook alle gegevens overnamen en uitlazen om het vervolgens te leveren aan de NSA. Zal nooit een bewijs voor komen, want de Mossad is niet de grootste maar wel de slimste veiligheidsdienst ter wereld.

Lees het boek Inside The Mossad van Victor Ostrovsky die daarin akelig nauwkeurig beschrijft hoe de dienst werkt. Ik weet niet of de man nog leeft. Hij geeft wel een mooie tip: in iedere organisatie moet je een dak hebben. Iemand die de klappen voor je opvangt. Of het nou een kantoor is bij een krant, een accountantskantoor of een veiligheidsdienst. Maakt niet uit.

Leerzaam, alleen om die reden al.

Meer op eenkleinbestaan.blogspot.nl