Nieuws/Binnenland

NAH

NAH, niet aangeboren hersenletsel. Je zult het maar hebben. Ik heb het. Het is een afkorting die je snel uitspreekt, maar waarvan de niet afgekorte versie enige tijd nodig heeft om te bezinken…

MS maakt deel uit van de NAH-categorie, maar ook mensen met een hersentumor behoren tot deze groep. En wat te denken van hen die een raar auto-ongeluk hebben gehad, tegen iets aan zijn gelopen of gefietst, tijdens een operatie door een technische fout een half uur zonder de nodige zuurstof op de snijtafel hebben gelegen. Ik zie ze hier allemaal voorbijkomen.

Blokkade

Bij MS is de pest dat het proces in je hersenpan dat zorgt voor tijdelijke of permanente blokkade van zenuwbanen door ontstekingen zich voortzet in je ruggengraat waardoor je niet makkelijker gaat lopen… of helemaal niet meer.

Het is een duister voorland met een onduidelijke horizon. Je weet niet waar die einder ligt en hoe snel je er zult zijn.

Nou heeft niemand in het tehuis waar ik nu al een paar maanden verblijf haast. Ik zat de eerste paar maanden op de afdeling revalidatie. Daar hadden de bewoners van oud tot heel oud alleen maar haast om zo snel mogelijk weer thuis te komen. Aftellen was het motto daar. Heb ik ook gedaan. Zitten aftellen tot ik naar een andere kamer mocht. Werd er bajesmaf met een uitzicht op een spoorlijn en voorbijsuizende treinen, die je gek genoeg pas begint te missen wanneer ze niet meer rijden. Bijvoorbeeld omdat er op Utrecht CS een bovenleiding de geest heeft gegeven of er een andere storing was. Dat gebeurde de laatste tijd met enige regelmaat.Revalideren

De afdeling revalidatie is opgedoekt. Had er ook niets te zoeken, want revalideren bij Multiple Sclerose na 13 jaar is een hachelijke onderneming. Terwijl mijn familie vindt dat ik de afgelopen maanden beter ben gaan lopen en er beter- lees dikker – uitzie, heb ik niet het gevoel dat ik beter ben gaan hompelen. Er is dus een behoorlijke discrepantie tussen wat mensen denken te zien en wat je zelf ervaart. Pijn in mijn hamstrings is niet zichtbaar, maar is er wel. Iedere dag. Hebben ze paracetamol voor. Fysiotherapie maakt me alleen maar hongerig.

Zit nu op dezelfde verdieping aan de andere kant van het pand waar zich nog vier NAH-klanten bevinden. Allemaal getroffen door een herseninfarct, halfzijdig verlamd en daarbij zook nog eens in hun verbale vermogens aangetast door een lichtere of zwaardere mate van afasie. Aan tafel is er bijna nooit sprake van een sprankelende conversatie, of het eten moet echt goed zijn.

Straks eens aan mijn cholesterol werken en een uitsmijter naar binnen werken. Mijn rollator begint gebruikssporen te vertonen, zoals dat in de mobielenhandel heet. Het linkerhandvat begint te scheuren. Ik leun bij het lopen te veel op links.

Krijg eelt op mijn linker handpalm. Is voor iemand die schrijft, NAH of niet, een bijzondere ervaring…

Meer op eenkleinbestaan.blogspot.nl