Nieuws

Wat Zij Vindt | Marijke

'Van mij mogen alle pesters aan de digitale schandpaal'

GEEN - Pesten. Als een na jongste van een gezin met 9 kinderen, weet ik er helaas alles van.

"Je zult wel verwend worden met zoveel grote broers,” zeiden mijn tantes al wangen knijpend tegen me. Dan keek ik ze glazig aan. Mijn broers schepten er namelijk een groot genoegen in om mij, als mijn ouders even niet keken, een klap voor m’n kop te geven of me naar een winkel te sturen op zoek naar een niet bestaand product als ooievaarskuitenvet of zo.

Ik voelde me net Calimero: “Zij zijn groot en ik is klein. En dat is niet eerlijk, o nee!” Ach, ik ben er uiteindelijk een grote meid van geworden.

Project P

En toen zette ik mijn eerste schreden in de grote mensenwereld en kreeg ik een baan als secretaresse. Een onzeker, dodelijk verlegen guppy was ik, wat mijn nieuwe collega’s blijkbaar heel grappig vonden. Ze sloten weddenschappen af wie mij die dag als eerste aan het blozen zou krijgen. Heel irritant. Ik ging op een bepaald moment niet meer mee lunchen, maar at mijn boterhammetjes in m’n uppie buiten op. Het was allemaal niet zo onaardig bedoeld, maar ik weet nog goed hoe ongelukkig ik me toen voelde.

Hoe onschuldig de grappen ook lijken, mensen hebben geen idee wat ze daarmee soms voor leed kunnen aanrichten.  

Heel goed vond ik dan ook dat voor het programma Project P van Johnny de Mol de pesters en hun pestgedrag met een verborgen camera op het slachtoffer werden gefilmd. Het was zo indringend, dat je bijna de klappen en “grappen” zelf aan den lijve ondervond. Zelfs de pesters werden er misselijk van. Ze schrokken zich wild. Was het echt zo erg?

Ja, dus! Nokken ermee, dus!

De ophef rondom het programma was enorm. Door de stiekem gefilmde beelden kwam de privacy van de pestkoppen in gevaar. Aggossie…

Vergiftigd

Pesten kan mensen diep ongelukkig maken. Ze krijgen angststoornissen en nachtmerries. Het kan ze tot waanzin drijven en zelfs tot zelfmoord.

Pas nog vertelde een man op tv met tranen in zijn ogen, hoe zijn prachtige levenslustige vrouw door pestende collega’s veranderde in een angstig muisje, die ook ’s nachts nog werd geplaagd door nachtmerries. Ze maakten haar leven tot zo’n hel dat ze liever dood wilde. Ze was scheikunde lerares, brouwde een heksendrankje en vergiftigde zichzelf.

Dit was dus nota bene op een school! En de pesters waren in dit geval docenten! Die dus het goede voorbeeld zouden moeten geven…

Omdat de leiding van de school, ondanks diverse signalen niet heeft ingegrepen, spant de man nu een rechtszaak aan. Maar de leuke, blonde vrouw die hem vanuit het fotolijstje stralend toelacht, krijgt hij er niet mee terug.

Van mij mogen scholen, en alle andere plekken waar gepest wordt, net als bij Project P, de verborgen camera inzetten om bewijsmateriaal te vergaren. En als de rechter er niet naar wil kijken, zijn er vast wel andere mensen die de beelden graag willen bekijken en delen op social media. 

Geen medelijden meer met dat soort lamzakken. Aan de digitale schandpaal ermee!

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #watzijvindt!

Lees ook van Marijke:

Bekijk meer van