Nieuws

Wat Zij Vindt | Hester

Het sympathieke is van de Bijenkorf af

GEEN - Wij hebben genoeg succes.” Met die toch wel arrogante woorden zette Bijenkorf-topman Giovanni Colauto een streep door een stukje winkelgenot van talloze Nederlanders. De Dolle Dwaze Dagen mogen zich volgende maand verheugen op een laatste editie en daarna is het voorbij. Ik kocht ooit er een Smeg-koel/vriescombinatie en Smeg-fornuis met extreme korting en sla er ieder jaar steevast een berg ondergoed voor man en kinderen in. Maar vanaf nu is de Bijenkorf voorbehouden aan het echte chique volk. Het pleps is er niet langer welkom.

Het is niet eens de afschaffing van de hysterische koopdriedaagse die mij zo kwaad maakt, het is die arrogante uitspraak. “Wij hebben genoeg succes.” Zoals Abercrombie & Fitch destijds de woede van de wereld op z’n hals haalde door te stellen dat het merk alleen voor mooie en slanke mensen was bedoeld, maakt De Bijenkorf nu aan het volk duidelijk dat je er alleen mag komen als je loaded bent. Nog even en er staat een portier voor de deur, die je alleen toelaat als je zo’n bruin/beige Louis Vuittontasje draagt en je halve hoofd schuil gaat achter een enorme designerzonnebril.

Complete wensenlijst

Ik geniet al jaren en jaren van de Dolle Dwaze Dagen. Ik heb eigenlijk nooit echt iets nodig, maar na een uurtje bladeren door de boekjes, blijk ik ineens toch een complete wensenlijst te hebben. Omdat de aanbiedingen per dag komen, is er ieder jaar weer die verschrikkelijke spanning: staat jouw must-have-item wel op de juiste dag in de DDD-boekjes en niet op de dag dat je echt moet werken, een bruiloft hebt of je uitgerekend dan hebt ingetekend als hulpjuf voor het jaarlijkse schoolreisje.

Het zal je toch niet gebeuren dat jij in Kaatsheuvel vijfentwintig prepubers in de Python staat te proppen, terwijl de Bijenkorf de 40-denier Oroblu-panty voor de helft van de prijs over de toonbank slingert. Of dat de Bjorn Borg-boxer-bonus aan je neus voorbij gaat. In zo’n geval moet je hulplijnen inschakelen. Vriendinnen, moeders, zussen – en dan maar hopen dat ze precies meenemen wat jij nodig hebt. Het beste zou zijn dat drie dagen vrij bent. En dan iedere dag opnieuw toeslaan. Want je leven wordt écht zoveel fijner door dat vlijmscherpe Sabatier-mes. En een Burberry-zonnebril kijkt zoveel fijner als ie 60% is afgeprijsd.

Het zijn drie zenuwslopende dagen en hoezeer je je er ook op verheugd hebt, eenmaal in de Bijenkorf heeft het met leuk helemaal niets meer te maken. Het is werken. Keihard werken. Afwegingen maken. De eerste zijn. Of in elk geval niet de laatste. En er mag geduwd worden. Geschopt en geslagen desnoods; jij zag die Uggs in de blaadjes immer als eerste.

Over en uit

En nu is het dus over en uit. We mogen nog één keer langskomen, graaien en kopen en dan vindt Giovanni Colauto het genoeg met dat volkse gedoe. Hij heeft ons niet nodig, de omzet van de Bijenkorf stijgt dankzij de de rich & famous én de gefortuneerde buitenlanders voldoende. Ik vind het stom. Ik vind het zo stom, dat ik het liefst de boekjes, die binnenkort weer op mijn mat vallen, ongelezen retour stuur en het hele festijn een jaartje oversla. Maar ja… Zo werkt het dus niet hè? Ik kan moeilijk deze laatste keer aan mijn neus voorbij laten gaan en door mijn eigen woede verstokt blijven van alles wat ik eigenlijk helemaal niet nodig heb.

Toch heeft de Bijenkorf bij mij een minpunt, voorgoed. Het sympathieke is er van af.

Lees ook:

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #watzijvindt!