Nieuws

Odette blogt

'Ik zou bijna mijn kankers willen bedanken'

GEEN - Gisteren verscheen de nieuwe clip van de inmiddels internationaal vermaarde zanger Stromae. Met een tekst die minstens zo aangrijpend is al de niets ontzeggende beelden. Adembenemend, een tikje beangstigend, maar bovenal poëtisch, aangrijpend en episch. Zijn woorden deden mij aan mijn open brief aan mijn kankers, een eerdere column, denken.

Soms lijkt het heel even of we er massaal klaar mee zijn. Heel lang hebben we gescholden, gevochten en ons protest op allerlei manier laten horen. Maar soms heb je een keerpunt nodig. En het voelt bijna aan alsof dat nu gekomen is.

Voor mij werd 2015 het jaar dat ik met kanker moest gaan vechten. Voor de wereld werd 2015 het jaar waarin we lijken te willen zeggen: "Nu zijn we er echt klaar mee. Genoeg is echt genoeg. We pikken dit niet langer!" Ik geloof er op een wat rare manier in, dat die stroming, die energie en die wens nodig is om tot een oplossing te komen. Of dat nu Braziliaanse wespen, of voor mijn part vuurvliegjes uit Honduras zijn (de eerste is een belangrijke ontdekking, de tweede heb ik ter plekke verzonnen), dat maakt niet uit. Genoeg is genoeg. En daar is Stromae het duidelijk mee eens. De rest van de mensheid ook.

Ik stuiter nog dagelijks na van de talloze reacties op mijn blogs

De afgelopen maanden heb ik veel na kunnen denken over het stroomlijnen van hetgeen ik meegemaakt heb. Met de nadruk op hoe je zoiets om zou kunnen zetten tot iets waar velen baat bij zouden kunnen hebben. Moet dat filmisch, in een documentaire, als boek, of middels spreken? Een combinatie is natuurlijk ook mogelijk. 'Waar doe je het voor' moet daarbij de belangrijkste vraag vormen. Ik stuiter nog dagelijks na van de talloze reacties op mijn blogs.

Het liefste zou ik van de daken schreeuwen hoe onwaarschijnlijk dankbaar ik ben, dat ik zoveel mensen mag helpen inspireren. Van de onbekende vrouw tot de moeders van vechtende kindjes. Iemand schreef mij: bedankt dat je mij inspireert, mij helpt te vechten, ik hoop dat ik op mijn beurt ook weer anderen inspireren mag. Geen pen zal ooit kunnen beschrijven hoe dankbaar dat mij maakt. Ik zou bijna mijn kankers willen bedanken, dat zij mij tot dit punt gebracht hebben. Hoe bespottelijk die gedachte in al haar controversie ook klinken mag. Want waar ik het voor doe is voor die ene vrouw die ik mag inspireren om door te vechten. Daar doe ik het voor. Want hoeveel groter kan een geschenk zijn? Dat je iemand een heel klein stukje licht mag geven om verder te vechten. Dat is toch iets om onophoudelijk dankbaar voor te zijn?

250 vrouwen een column voorlezen

Over twee weken, op 3 oktober, mag ik 250 vrouwen een column voorlezen. Vrouwen met een vorm van gynaecologische kanker. Geloof me, ik hou niet van de voorgrond. Mits ik inhoudelijk iets kan betekenen. Ongevraagd kan ik dat nu. Of ik het weg zou willen werpen om in te ruilen voor een leven waarin kanker nooit bestaan heeft? Ergens wel. Maar dan ineens hoor ik dat stemmetje in mijn hoofd. Ik hoor haar weer spreken: "dank je wel dat je mij helpt vechten en inspireert om anderen op mijn beurt te inspireren…" Gut oh gut wat een gewetensvraag. Ga ik nu echt zeggen dat ik dan toch kies voor deze bijna bespottelijk intensieve kanker roller coaster? Omdat ik in een kankervrij leven haar en al die anderen niet had kunnen helpen vechten? Verdorie, het antwoord is ja.

Quand c’est van Stromae:

Voor meer informatie of het bijwonen van Olijfdag, de landelijke dag voor vrouwen met gynaecologische kanker: https://www.kanker.nl/organisaties/olijf

Over Odette

Al jaren runt Odette Schoonenberg samen met haar zakenpartner en tv-persoonlijkheid Thijs Willekes het succesvolle PR-bureau So PR. Wanneer zij gediagnosticeerd wordt met maar liefst drie totaal verschillende kankersoorten, probeert zij haar reputatie als 'boeddhist op hoge hakken' niet alleen waar te maken, maar gaat tevens glimlachend de strijd aan met het nog altijd heersende stigma rondom kanker. Op VROUW.nl blogt ze elke woensdag over die strijd.