Nieuws/Binnenland

Het fenomeen borstkanker

Het fenomeen borstkanker boeit mij. Naast dat ik exact wil weten wat ik heb, waarom en wanneer, verdiep ik mij ook in tendensen en visies. Naast de landelijke richtlijn, waarin het medische traject wordt beschreven, is er ook de grote groep lotgenoten.

In deze groep heerst onvrede over hun imago. Er wordt in de media gesuggereerd dat het hebben van borstkanker een soort van modern is, bijna glamour. Goede doelen doen hun best om met gadgets een vlotte indruk te maken en organiseren massaal gala-avonden met gasten, inclusief duizelingwekkende decolletés. Ook wordt in zijn algemeenheid de indruk gewekt dat borstkanker makkelijk te bestrijden is en dat je de kuren 'even tussendoor' doet. Daarnaast kun je príma blijven sporten en werken, kijk maar naar de bekende actrices en zangeressen. Ook zij zijn de strijd aangegaan met borstkanker die ze makkelijk hebben gewonnen.

Media vs. praktijk

In de media zijn er twee groepen: één met patiënten die glansrijk en succesvol de kanker overwinnen, geweldige levenslessen hebben geleerd en nog lang en gelukkig leven. En dan de andere groep met mensen die het niet redden en helaas overlijden. Maar die waren er 'vast te laat bij'.

In de praktijk ligt dit helaas anders. Je hebt patiënten die na veel zwoegen, vechten en afzien momenteel waarschijnlijk 'kankervrij' zijn. Maar deze groep krijgt geen garanties en weet dat er altijd onzichtbare uitzaaiingen kunnen zijn. Zij leven jaren in angst en onzekerheid met blijvende beperkingen ten gevolge van de behandelingen. De term 'schoon' is een fabel, niemand kan dit aantonen! Ook is er een grote groep met uitzaaiingen. Zij doen er alles aan om stabiel te blijven en niemand kan ze vertellen hoe lang dit zal zijn. Een ding staat wel vast: genezen doen ze nooit meer. En nee, zij waren niet te laat. Uitzaaiingen kunnen woekeren zonder dat iemand dit ziet. Ook medici niet. Het is gewoon grote pech hebben.Behandeling

Ik krijg vaak de vraag waarom ik zo rigoureus word behandeld. Ik was er toch op tijd bij en ik had toch geen uitzaaiingen!? Dat klopt, maar dit neemt niet weg dat er op dit moment nog minuscule kankercellen in mijn lichaam kunnen rondzwerven die medici met hun apparatuur niet kunnen waarnemen. Veel kleine cellen bij elkaar maken uiteindelijk weer een tumor, dus dan maar beter vol met hagel schieten in plaats van met één gericht schot.

Ook had mijn tumor Her2neu+++ (een eiwit wat werkt als een soort 'Pokon') en was daarbij hormoongevoelig. Hiervoor krijg ik twaalf maanden lang per infuus Herceptin (immunotherapie) toegediend en moet ik 5 tot 7 jaar Tamoxifentabletten (hormoontherapie) slikken. En wat ben ik een bofferd. Ja echt, want de Herceptin is peperduur en viel tot voor kort niet onder de ziektekostenverzekering.

Dus mijn vele behandelingen zijn niet alleen het gevolg van de ernst van mijn kanker, nee het is inherent aan de gevoeligheid van de soort tumor. In mijn geval zijn er meerdere aanvaltechnieken mogelijk en dit is positief. En ja, ik moet er wel wat voor doen, maar dan heb ik ook wat!