Nieuws
508863
Nieuws

Odette blogt

'De lamme helpt de blinde'

GEEN - Afgelopen weekend zette Anouk Smulders haar verjaardag in het teken van eierstokkanker. Een nobel streven van een vrouw met een groot hart. Zo nodigde zij 100 vrouwen uit, in de hoop dat deze 100 vrouwen vervolgens weer 100 vrouwen zouden “enthousiasmeren” om samen sterk te staan in de strijd tegen eierstokkanker.

Ik sprak. Ik opende mijn hart en legde mijn ziel op tafel. En dat was mooi, fijn en bijzonder. Maar gut wat ben ik slecht in het omgaan met blikken. Wie ooit 100 paar betraande ogen op zich gericht heeft gezien, begrijpt wat ik bedoel. Nou ja, mits het tijdens je huwelijk was, want dan is het een heel ander verhaal.

“De lamme helpt de blinde”

Twee dagen later ga ik naar het ziekenhuis voor een chemokuur. Ineens begint het mij te dagen. De blikken om mij heen priemen als ijspegels door mijn hart. De zoon die zijn moeder vast pakt, de man die zijn vouw ondersteunt en de twee vriendinnen die elkaar proberen op te beuren.  In mijn hoofd resoneren de woorden “voor wie ernaast staat is het anders”. Ik kijk om me heen en zie wederom hoe waar die woorden zijn. Het is als de moeder wiens kind valt. De onmacht van naasten is zo allesomvattend. Je wil iets wegnemen maar je weet niet hoe. Je wil iets verzachten, maar je weet niet hoe. Je wil de juiste woorden zeggen, maar je weet ze niet te vinden. Je zoekt de pleisters, maar je weet dat zij de wond niet zullen stelpen. Het is een beetje het “de lamme helpt de blinde” effect, want zowel degene die tegen kanker vecht, als een ieder die ernaast staat: niemand heeft hier ooit een handleiding voor gekregen.

1000 tranen

Vorige week zat ik bij mijn gynaecoloog. Ze zei: “dat gaat straks nog wennen worden, als dit niet meer jouw tweede thuis hoeft te zijn”. Mijn repliek was kordaat: “hopelijk mag ik dan mijn tijd besteden aan anderen helpen”. Ze glimlachte. Ik snap waarom. Want hoe droog je duizend tranen, als je al niet eens weet hoe je er met 100 om moet gaan. Niet dat zij dat dacht, maar ik nu wel.

Toch denk ik te weten hoe ik heel af en toe een beetje helpen kan. Niet door mijn verhaal te vertellen, maar door mijn zijn te delen. Door mijn ervaringen uiteen te zetten en te aanschouwen. Ik ben altijd al de verhalenmaker geweest , ik kijk naar situaties alsof het filmlijnen zijn. De emoties vangend in een moment. Ik heb kanker van alle kanten mogen aanschouwen. Als de dochter wiens moeder binnen twaalf dagen na de diagnose stierf, als de vriendin van vrienden die ofwel genezen zijn, het gevecht verloren, of al jaren strijden. Ik heb het zogeheten monster van dichtbij ontmoet. De man in het bed naast mij doet zijn best om zijn familie op te beuren. Zijn vrouw stort zich op de voorlichtingsfolders. Hun dochter in het midden.

Ik voel haar, want ooit was ik de dochter in dit verhaal. Toen al wilde ik het leven vieren. Mijn moeder in de watten leggen met heerlijke maaltijden en voldoende positief vertier. De afgelopen twintig jaar heb ik haar gemist. Alleen dit jaar niet. Voor het eerst was ik blij dat zij niet meer in leven is. Want gut wat haat ik dit voor mijn vader, voor mijn geliefden en voor een ieder die mij dierbaar is. Als je er zelf voor staat is het anders, daar heb je die beruchte woorden weer. Met regelmaat krijg ik te horen dat mijn houding inspireert. Dat doet me deugd en maakt me blij. Juist omdat ik daarmee hoop al die tranen even weg te mogen vegen, al is het maar voor heel even.

Het liefste voor altijd… Lieve naasten, ik denk dat ik namens een ieder die in dit gevecht zit, durf te spreken: wij willen jullie tranen net zo graag wegnemen, als dat jullie onze “pijn” weg willen jagen. Dus zullen we er vandaag met zijn allen een mooie dag van maken? Zonder verdrietig of bang te zijn?

Over de sms-campagne voor de dag van de eierstokkanker kun je alles lezen op: http://www.rubyandrose.nl/help-ons/acties/184-start-sms-actie-voor-stichting-ruby-and-rose

Over Odette

Al jaren runt Odette Schoonenberg samen met haar zakenpartner en tv-persoonlijkheid Thijs Willekes het succesvolle PR-bureau So PR. Wanneer zij gediagnosticeerd wordt met maar liefst drie totaal verschillende kankersoorten, probeert zij haar reputatie als 'boeddhist op hoge hakken' niet alleen waar te maken, maar gaat tevens glimlachend de strijd aan met het nog altijd heersende stigma rondom kanker. Op VROUW.nl blogt ze elke woensdag over die strijd.