Nieuws/Columns

Kringen

Obama

De zijden gordijnen bollen op. Eindelijk brengt een tropisch briesje wat verkoeling in het Great House, een luxe resort op Necker Island. Buiten dansen de muggen in de schemering en maken zich op voor de nacht, wanneer zij het leven op deze paradijselijke puist in de Caribische Zee zullen uitzuigen. Een lange, slanke man zit diep weggezonken in zijn stoel. De televisie staat aan. De man staart met holle ogen en open mond naar het scherm.

Hij is verbijsterd.

Het had een welverdiende vakantie moeten worden, samen met zijn vrouw, na acht jaar buffelen in dienst van volk en vaderland. Maar de stranden, de tennisbanen en zwembaden liggen er al dagenlang maagdelijk bij, onaangeroerd, net als de schalen met tropische vruchten op de eettafel. Zo niet de voorraad whisky. De man opent een nieuwe fles en schenkt nog maar eens in, zijn ogen op het televisiescherm gericht. Hij begint al een beetje dronken te worden.

Gelukkig.

Het hoeveelste decreet is dit nu eigenlijk, vraagt hij zich af. Het zesde? Zevende? In een week tijd? Zijn opvolger vaardigt ze uit alsof hij een boodschappenlijstje schrijft! De man telt de besluiten op de knokkels van zijn trillende hand. Afschaffing Obamacare. Die als eerste, want dat doet hem het meeste pijn. Opheffing blokkade oliepijpleidingen indianenreservaat. Opheffing handelsverdrag TTP. Geen subsidie meer aan organisaties die helpen met abortussen of gezinsplanning. De bouw van de muur aan de grens met Mexico. Een inreisverbod voor mensen uit zeven islamitische landen…

Er worden mensen, die nota bene een visum hebben, vastgehouden op vliegvelden! De man is sprakeloos. Benieuwd of ik straks zelf nog wel naar huis kan, grimlacht hij. Hoeveel landgenoten denken nog steeds dat ik moslim ben? Had ik er maar aan gedacht toen ik nog aan de knoppen zat, om per decreet een limiet te stellen aan het aantal decreten dat een president kan uitvaardigen. Nu heeft die zonnekoning met zijn koninklijke besluiten vrij spel. Instemming heeft hij met zo’n decreet immers niet nodig. Alleen een rechter kan er een stokje voor steken en alleen dan zal de daadkracht van de nieuwe president slechts voor de bühne zijn geweest. Om zijn achterban tevreden te houden.

Maar toch, denkt de man. De moeite die ik moest doen om ook maar iéts voor elkaar te krijgen. Ik kreeg er letterlijk grijze haren van. En hij? Zes handtekeningen. Binnen een week! America first, schampert hij en schept ijsblokjes in zijn glas. De eersten zullen de laatsten zijn.

De tropische nacht komt als een donderslag bij heldere hemel. De muggen gaan op pad. De man zakt achterover in zijn stoel en sluit de ogen. Zijn hand ontspant, het glas ploft op het dikke tapijt. Nog één gedachte komt in hem op, voor de slaap hem pakt. Hoe harder de maatregel, des te luider het protest. Hoe hoger de muur, des te dieper de tunnels.

Yes we can...

Een echo uit zijn verleden.