Nieuws/Buitenland
516312174
Buitenland

Belgische doet verhaal

’Wrakoverleefster’ is dankbaar: ’Zij is mijn engelbewaarder’

BRUSSEL - Ze werd wereldnieuws. De Belgische Corine Bastide (46) zat zes dagen lang vast in een autowrak, overleefde op regenwater, en werd gevonden door een vrouw. Haar verhaal werd een heldenepos over doorzettingsvermogen en wilskracht. Maar de herinnering blijft als honing aan haar plakken. Logisch ook. „Ik heb een traumatische ervaring gehad.”

„Ik kan gelukkig weer lopen, maar mijn linkerarm wil nog altijd niet mee” vertelt Bastide tegen Het Laatste Nieuws. De coronacrisis heeft haar herstel nog wat vertraagd. „Het is zwaar en uitputtend. Mijn benen zijn nog altijd wankel. Ik ben nog heel zwak en ik heb spasmen in mijn ledematen”, zegt ze. „Maar het is wat het is. Ik moet het ermee doen.”

Het verhaal van Bastide was zo absurd, dat het alle internationale nieuwsmedia haalde. Zes dagen lang kon ze nauwelijks bewegen na een ongeluk bij Saint-Georges-sur-Meuse. Ze dronk water dat toevallig, na twee stikhete dagen, tijdens een regenbui door haar auto kwam gelopen. „Ik heb al die tijd aan mijn kinderen gedacht”, verklaarde ze. „Zij gaven me de kracht om het vol te houden.”

Vaak viel het bewustzijn weg. Telkens als ze wakker was, had ze enorm veel pijn. „Als ik mijn arm bewoog, viel ik flauw van de pijn. Hoe lang ik buiten bewustzijn was? Geen idee, ik had geen besef van tijd.”

Herbeleven

Nu, een jaar na het ongeluk, komen de herinneringen veelvuldig voorbij. „Alsof ik alles herbeleef. Dat is heel emotioneel. Ook de angst steekt weer de kop op. Het ging enkele maanden beter, maar begint weer opnieuw. Volgens de psycholoog is dat normaal. Ik heb een traumatische ervaring gehad. Iedereen die iets soortgelijks meemaakt, kan er last van hebben. Als de verjaardag van een gebeurtenis dichterbij komt, begin je bepaalde ervaringen te herbeleven en kunnen pijnlijke herinneringen weer bovenkomen.”

Toch heeft ze zich kranig door de afgelopen twaalf maanden heen geslagen. In een auto zitten is geen probleem, bijvoorbeeld. „Ik zit zelfs weer achter het stuur. Mijn auto is aangepast in functie van mijn arm. Een maand geleden heb ik een nieuwe rijtest afgelegd en ik ben geslaagd. Ondanks mijn beperking.”

Ze is pasgeleden langs de plek des onheils gereden. Dan schieten meteen gedachten door haar hoofd, ’over alle mensen die er voorbijgereden moeten zijn toen ik daar lag”, zegt ze, „en die misschien wel iets gezien hebben, maar er verder geen aandacht aan schonken. Mensen die dachten dat het een verlaten voertuig was.”

Vriendin

Toch kent het diepe dal waar de Belgische doorheen gaat, ook mooie plekjes. Ze is goed bevriend geraakt met de vrouw die haar na zes dagen vond (zie foto boven). ,,Haar zoon was voor het ongeluk al bevriend met mijn drie zonen”, vertelt ze. ,,Ze sporten samen. Maar ik kende haar eigenlijk niet. Nu zijn we hechte vriendinnen. Ze is mijn engelbewaarder. Het lot heeft ons samengebracht.”